
Υπάρχουν στιγμές στην Ιστορία που η σιωπή παύει να είναι αρετή και μετατρέπεται σε συνενοχή. Ζούμε μια τέτοια εποχή, όπου το αδιανόητο έγινε καθημερινότητα και η βλασφημία βαφτίστηκε «λειτουργική ανανέωση». Εδώ και τέσσερα χρόνια μαίνεται ένας ακήρυχτος, σκληρός εσωτερικός πόλεμος εντός της Εκκλησίας. Από τη μία πλευρά στέκεται ο απλός, βασανισμένος λαός του Θεού που ζητά να αντικρίσει τον Εσταυρωμένο Χριστό στην παραδοσιακή Του θέση, πίσω από την Αγία Τράπεζα. Από την άλλη, διάφοροι Αρχιερείς ανά την Ελλάδα και την Κύπρο Τον απομακρύνουν, αρνούμενοι ουσιαστικά τον ίδιο τον Κύριο στο ποίμνιό τους.
Η επανάληψη του Πραιτωρίου και η προδοσία της εποχής μας
Φτάσαμε στο έσχατο σημείο κατάπτωσης να μπαίνεις στον οίκο του Θεού, να ζητάς τον Χριστό και να σου λένε «όχι». Οι εικόνες της Μεγάλης Παρασκευής ζωντανεύουν μπροστά στα μάτια μας με τον πιο οδυνηρό τρόπο. Τότε, στο Πραιτώριο, οι λίγοι πιστοί Τον επευφημούσαν, ενώ οι αρχιερείς της εποχής ούρλιαζαν στον Πιλάτο ζητώντας την καταδίκη και τη Σταύρωσή Του. Σήμερα, οι πιστοί νιώθουμε πως οι σύγχρονοι Αρχιερείς Τον σταυρώνουν και Τον προδίδουν ξανά, βγάζοντάς Τον έξω από το Ιερό Βήμα και βάζοντας πίσω από την Αγία Τράπεζα πολυθρόνες.
Ηχούν στα αυτιά μας τα φοβερά λόγια του Κυρίου για όποιον σκανδαλίσει έστω και έναν από τους πιστούς, πως τον συμφέρει περισσότερο να δέσει μια μυλόπετρα στον λαιμό του και να πέσει να πνιγεί στα βάθη της θάλασσας. Συλλογιζόμαστε με θλίψη πως μέχρι και ο Ιούδας, όταν συνειδητοποίησε το μέγεθος της προδοσίας του, είχε το φιλότιμο να αναγνωρίσει το έγκλημά του και πήγε και κρεμάστηκε. Σήμερα, οι σύγχρονοι προδότες δεν διαθέτουν ούτε την τσίπα του Ιούδα, αν όχι για να τιμωρήσουν τους εαυτούς τους, τουλάχιστον για να γονατίσουν να τον επαναφέρουν και να ζητήσουν μετάνοια.
Πώς όμως να μετανοήσουν άνθρωποι που έχουν θεοποιήσει το χρήμα και την καλοπέραση; Πώς να νιώσουν το βάρος της ευθύνης όσοι κοιτούν μόνο πώς θα γεμίσουν τις τσέπες και τις κοιλιές τους, φτάνοντας στο σημείο να τσεπώνουν πεντοχίλιαρα την ώρα που ο λαός πεινάει και στενάζει; Δίπλα τους στέκονται δυστυχώς και ιερείς που, αντί να ορθώσουν ανάστημα, έγιναν πρόθυμοι κλακαδόροι των οικουμενιστών και των εχθρών της Ορθοδοξίας.
Η επίθεση από έξω και η άλωση από μέσα
Βιώνουμε έναν πρωτοφανή πνευματικό πόλεμο. Ο Χριστός και το Ευαγγέλιό Του βάλλονται καθημερινά από τη Νέα Τάξη Πραγμάτων και την επιβολή της woke ατζέντας, που επιχειρούν να ξεριζώσουν κάθε ιερό και όσιο. Αυτό όμως ήταν αναμενόμενο από τους εχθρούς της πίστεως. Το τελευταίο πράγμα που θα περίμενε ένας χριστιανός είναι να δει τον Χριστό να διώκεται από τους ίδιους τους ταγούς και υπηρέτες Του.
Κι όμως, ο Κύριος μας προειδοποίησε πως αν είχαμε πίστη έστω και μικρή σαν έναν κόκκο σιναπιού, θα μπορούσαμε να μετακινήσουμε βουνά. Αν είχαμε αυτή την ζωντανή πίστη σήμερα, δεν θα ανεχόμασταν αυτή την ύβρη. Θα είχαμε ήδη πιάσει από τον σβέρκο όλους αυτούς που βεβηλώνουν Τον Θεό μας και θα τους είχαμε πετάξει έξω από τους ναούς. Γιατί αυτοί οι ναοί χτίστηκαν με το αίμα, τον ιδρώτα και το υστέρημα των προγόνων μας, και κανένας ρασοφόρος δεν έχει το δικαίωμα να συμπεριφέρεται μέσα σε αυτούς σαν να είναι προσωπικό του τσιφλίκι.
Όταν το Βυζάντιο και η Ορθοδοξία τιμωρούσαν τους ασεβείς κληρικούς
Δεν διανοούμαστε καν πώς θα αντιδρούσαν οι Βυζαντινοί πρόγονοί μας μπροστά σε μια τέτοια ιεροσυλία. Η Ιστορία της Ορθοδοξίας αποδεικνύει πως όποτε οι επίσκοποι και οι πατριάρχες πρόδιδαν την πίστη, ο λαός και οι άξιοι υπερασπιστές της αλήθειας έπαιρναν την κατάσταση στα χέρια τους και επέβαλλαν την τάξη.
Κατά την περίοδο της Εικονομαχίας, όταν ο αυτοκράτορας Λέων Γ΄ διέταξε το 726 μ.Χ. να κατεβάσουν την εικόνα του Χριστού από τη Χαλκή Πύλη της Κωνσταντινούπολης, οι πιστοί δεν έμειναν με σταυρωμένα χέρια. Ο λαός εξεγέρθηκε αμέσως και, με πρωτοστάτες τις γυναίκες της Πόλης, γκρέμισαν τη σκάλα και τιμώρησαν επί τόπου τον ασεβή αξιωματούχο που τόλμησε να απλώσει χέρι πάνω στην μορφή του Κυρίου. Αργότερα, η Ζ΄ Οικουμενική Σύνοδος το 787 μ.Χ. καθαίρεσε ατιμωτικά τους εικονομάχους επισκόπους, υποχρεώνοντάς τους να αποκηρύξουν δημόσια την πλάνη τους μπροστά στο εκκλησίασμα για να γίνουν ξανά δεκτοί.
Ακόμη πιο αποκαλυπτική για το πώς μέρος του κλήρου υποτάσσεται δουλικά στις επιταγές της εξουσίας εις βάρος της πίστης είναι η περίπτωση του εικονομάχου Πατριάρχη Αναστασίου τον 8ο αιώνα. Όταν ο σφετεριστής Αρτάβασδος κατέλαβε προσωρινά τον θρόνο, ο Αναστάσιος άλλαξε αμέσως στρατόπεδο για να κρατήσει το αξίωμά του, αναστηλώνοντας τις εικόνες και αφορίζοντας τον αυτοκράτορα Κωνσταντίνο Ε΄. Όταν όμως ο Κωνσταντίνος Ε΄ επέστρεψε το 743 μ.Χ., ο καιροσκόπος Πατριάρχης υπέστη παραδειγματική τιμωρία μπροστά σε όλη την Πόλη. Τον μαστίγωσαν, τον τύφλωσαν και τον περιέφεραν γυμνό, δεμένο ανάποδα πάνω σε έναν γάιδαρο μέσα στον Ιππόδρομο, κάτω από τις αποδοκιμασίες και τη χλεύη του εξαγριωμένου όχλου. Κι όμως, ήταν τέτοια η εξουσιομανία του, που ακόμη και τυφλός ξανασυμβιβάστηκε με την πολιτική του αυτοκράτορα κατά των εικόνων, προκειμένου να παραμείνει γαντζωμένος στον πατριαρχικό θρόνο.
Ανάλογη ήταν η στάση του λαού της Βασιλεύουσας και μετά τη Ψευδοσύνοδο της Φλωρεντίας το 1439, όταν οι ενωτικοί αρχιερείς υπέγραψαν την υποταγή στον Πάπα για πολιτικά ανταλλάγματα. Όταν επέστρεψαν στην Κωνσταντινούπολη, οι πιστοί αρνούνταν να πατήσουν το πόδι τους στις εκκλησίες όπου λειτουργούσαν οι προδότες κληρικοί. Ο ίδιος ο Πατριάρχης Μητροφάνης Β΄ έμεινε απομονωμένος στην Αγία Σοφία, καθώς το ποίμνιο τον αποκήρυξε ως αιρετικό, αποδεικνύοντας πως σε κάθε εποχή το πλήρωμα της Εκκλησίας υπήρξε ο ακοίμητος φρουρός που δεν επέτρεψε στους λύκους να φορούν τη στολή του ποιμένα.
Η ώρα της ευθύνης και η δύναμη των λίγων
Η Ορθοδοξία δεν είναι μια θεωρητική έννοια, ούτε μια βολική συνήθεια. Είναι ομολογία, είναι στάση ζωής και απαιτεί θάρρος. Όταν αγγίζουν τον Εσταυρωμένο, αγγίζουν την ίδια την καρδιά της ύπαρξής μας. Δεν επιτρέπεται να φοβηθούμε, ούτε να υποχωρήσουμε μπροστά σε αυτούς που νομίζουν πως κατέχουν εξουσία επειδή κρατούν μια ποιμαντορική ράβδο, την οποία όμως χρησιμοποιούν για να χτυπούν το ποίμνιο αντί να το προστατεύουν.
Ας μην απογοητευόμαστε αν βλέπουμε γύρω μας πολλούς να σιωπούν ή να συμβιβάζονται. Η Ιστορία, τόσο η εκκλησιαστική όσο και η εθνική, μας διδάσκει έναν απαράβατο νόμο. Τις μεγάλες ανατροπές δεν τις έφεραν ποτέ οι βολεμένες πλειοψηφίες, αλλά οι ασυμβίβαστες μειοψηφίες. Πάντα οι λίγοι έγραφαν την Ιστορία, αυτοί που κράτησαν αναμμένη τη φλόγα της αλήθειας μέσα στο σκοτάδι και αρνήθηκαν να προσκυνήσουν τα είδωλα της εποχής τους. Σήμερα, η σειρά είναι δική μας.
Ορθή Πίστη
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου