Γράφει ο Βασίλειος Ξεσφίγγης
Η εκκλησιαστική κρίση στην Κύπρο έφτασε σήμερα σε μια κρίσιμη και αναμενόμενη καμπή, επιβεβαιώνοντας όσους γνωρίζουν καλά το εκκλησιαστικό παρασκήνιο και το ήθος των προσώπων. Στη σημερινή πολυαναμενόμενη συνάντηση που πραγματοποιήθηκε μεταξύ του Μητροπολίτη πρώην Πάφου Τυχικού και του Αρχιεπισκόπου Κύπρου Γεωργίου, ο Τυχικός έπραξε το αυτονόητο για τη συνείδησή του και αρνήθηκε να υπογράψει τη λίβελο πίστεως και υποταγής που του ζητήθηκε επιτακτικά.
Η στάση αυτή του Τυχικού ήταν απολύτως αναμενόμενη. Όταν ένας ιεράρχης δεν υπέγραψε και δεν συμβιβάστηκε την ώρα που κρινόταν ο μητροπολιτικός του θρόνος και η διοικητική του επιβίωση, ήταν αδύνατον να υποχωρήσει τώρα. Ο Αρχιεπίσκοπος Γεώργιος προφανώς γνώριζε εκ των προτέρων αυτή την έκβαση, κι όμως επέλεξε συνειδητά να οδηγήσει την υπόθεση στα άκρα, επιμένοντας σε ένα κείμενο-τελεσίγραφο.
Η επιλεκτική ευαισθησία για το Κολυμπάρι
Το κεντρικό σημείο τριβής στη συγκεκριμένη λίβελο αφορά την αναγνώριση της λεγόμενης Συνόδου στο Κολυμπάρι. Εδώ όμως γεννάται ένα τεράστιο ερώτημα προς την αρχιεπισκοπική πλευρά. Είναι γνωστό τοις πάσι ότι και άλλοι εν ενεργεία ιεράρχες της Εκκλησίας της Κύπρου δεν έχουν υπογράψει τα κείμενα της Συνόδου της Κρήτης, διατηρώντας τις θεολογικές τους επιφυλάξεις.
Γιατί, λοιπόν, η συγκεκριμένη λίβελος δεν εκδόθηκε και δεν ζητήθηκε να υπογραφεί από όλους τους μητροπολίτες της Κύπρου, παρά επιλέχθηκε κατ’ εξαίρεση και στοχευμένα μόνο ο Τυχικός; Η επιλεκτική αυτή αυστηρότητα αποδεικνύει περίτρανα ότι το ζήτημα δεν είναι θεολογικό, αλλά καθαρά διωκτικό.
Τι σημαίνει η καθαίρεση για τον Τυχικό και τι για την Εκκλησία της Κύπρου
Καθώς η κατάσταση οδηγήθηκε σε αδιέξοδο, όπως ήταν αναμενόμενη η άρνηση υπογραφής, έτσι αναμενόμενη θεωρείται πλέον και η καθαίρεση του Τυχικού από τη Σύνοδο. Ας δούμε όμως ψύχραιμα τι πραγματικά σημαίνει αυτή η κίνηση για τις δύο πλευρές.
Για την πλευρά του Τυχικού, μια ενδεχόμενη καθαίρεση σημαίνει πρακτικά μόνο τη στέρηση μισθού και απολύτως τίποτα άλλο. Όλα τα υπόλοιπα διοικητικά και λειτουργικά δικαιώματα του είχαν ήδη αφαιρεθεί βίαια και αντικανονικά από τη στιγμή που τέθηκε σε αργία.
Αντίθετα, για την Εκκλησία της Κύπρου οι συνέπειες θα είναι καταιγιστικές. Το πρώτο και πιο άμεσο πλήγμα για τη διοικούσα Εκκλησία είναι ότι χάνει οριστικά κάθε μέτρο πίεσης προς το πρόσωπό του. Από τη στιγμή που θα του αφαιρεθεί και ο τίτλος, δεν θα υπάρχει πλέον τίποτα άλλο να του στερήσουν, άρα δεν θα μπορούν να τον εκβιάσουν ή να τον πιέσουν με κανέναν άλλο τρόπο.
Το δεύτερο και εξίσου σοβαρό πρόβλημα θα το αντιμετωπίσει η ίδια η Μητρόπολη Πάφου. Η τοπική Εκκλησία θα βρεθεί στη δεινή θέση να έχει στον θρόνο της έναν μισητό μοιχεπιβάτη και την ίδια στιγμή έναν επίσκοπο, καθαιρεμένο στα χαρτιά λόγω του ορθόδοξου φρονήματός του, να τελεί τη Θεία Λειτουργία ιδιωτικά σε οικίες, με πλήθος πιστών να τον ακολουθεί. Αυτό είναι μαθηματικά βέβαιο ότι θα συμβεί, τόσο σίγουρο όσο το ότι ο ήλιος θα ανατείλει αύριο από την ανατολή. Και στη Λευκωσία το γνωρίζουν πάρα πολύ καλά.
Ο αστάθμητος παράγοντας και η «Tsar Bomb» της Μόσχας
Πέρα από τα δεδομένα, υπάρχει και ένας αστάθμητος παράγοντας τον οποίο κανείς αυτή τη στιγμή δεν μπορεί να προβλέψει με ακρίβεια, αλλά όλοι τρέμουν στην Κύπρο, και αυτός είναι το σχίσμα.
Βέβαια, με τα αυστηρά κανονικά δεδομένα, για να δημιουργηθεί σχίσμα, να συγκροτηθεί Σύνοδος και να γίνουν νέες χειροτονίες επισκόπων, απαιτούνται δύο με τρεις επίσκοποι, οι οποίοι αυτή τη στιγμή δεν υπάρχουν διαθέσιμοι στην Κύπρο. Υπάρχει όμως κάτι άλλο που έρχεται να «δέσει το γλυκό» και να αλλάξει τις ισορροπίες. Στην Κύπρο διαβιεί ένα πολυπληθές και αξιόλογο ρωσικό ορθόδοξο ποίμνιο, το οποίο διαθέτει ήδη έτοιμους ναούς και υποδομές.
Ταυτόχρονα, το Πατριαρχείο Μόσχας έχει ήδη διακόψει την εκκλησιαστική κοινωνία με την Εκκλησία της Κύπρου εξαιτίας του Ουκρανικού ζητήματος. Για τη Μόσχα, ο επίσκοπος Τυχικός δεν βαρύνεται με κανένα απολύτως διοικητικό ή δογματικό παράπτωμα. Η μόνη ουσιαστική κατηγορία εναντίον του είναι ότι δεν αναγνωρίζει τη Σύνοδο στο Κολυμπάρι, μια σύνοδο την οποία δεν αναγνωρίζει ούτε το ίδιο το Πατριαρχείο Μόσχας. Εξάλλου, υπάρχει ήδη το πρόσφατο προηγούμενο με την ίδρυση της ρωσικής Εξαρχίας στην Αφρική, αμέσως μετά τη διακοπή κοινωνίας της Μόσχας με το Πατριαρχείο Αλεξανδρείας.
Ας αναλογιστούμε, λοιπόν, τι θα συνέβαινε αν αύριο ο Τυχικός υπαγόταν κανονικά στο Πατριαρχείο Μόσχας, αναλαμβάνοντας καθήκοντα Εξάρχου στην Κύπρο. Θα έσκαγε στα θεμέλια της Εκκλησίας μια πνευματική Tsar Bomb, όμοια της οποίας δεν θα είχε γνωρίσει η Ορθοδοξία από το 1054 και έπειτα. Όποιος δεν βλέπει αυτόν τον ορατό κίνδυνο, είτε εθελοτυφλεί επικίνδυνα είτε έχει καταπιεί το πνευματικό του ραντάρ μαζί με τα μαχαιροπίρουνα.
Έκκληση σε σοβαρότητα και η μαρτυρία της ταπείνωσης
Ας λάβει πολύ σοβαρά υπόψη όλα τα παραπάνω ο Αρχιεπίσκοπος Κύπρου Γεώργιος και ας επιδείξει επιτέλους την απαιτούμενη σοβαρότητα. Από την ημέρα που ανέβηκε στον αρχιεπισκοπικό θρόνο, η διοίκησή του χαρακτηρίζεται από τη μία κουτσουκέλα μετά την άλλη, οδηγώντας την ιστορική Εκκλησία της Κύπρου σε πρωτοφανείς περιπέτειες και διχασμούς.
Κλείνοντας, αξίζει να σταθούμε στο πρόσωπο του ίδιου του Τυχικού. Σε μια εποχή εκκλησιαστικού συμβιβασμού και φιλοδοξίας, ο επίσκοπος αυτός δίνει μια σπάνια μαρτυρία ορθόδοξου φρονήματος και αληθινής ταπεινότητας. Χωρίς κραυγές, χωρίς ύβρεις, αλλά με ακλόνητη πίστη στις παραδόσεις των Πατέρων, προτίμησε να χάσει τα εγκόσμια αξιώματα και τις υλικές απολαβές παρά να προδώσει τη συνείδησή του. Η ιστορία της Εκκλησίας γράφεται πάντα από εκείνους που αρνούνται να προσκυνήσουν, και ο Τυχικός έγραψε ήδη τη δική του λαμπρή σελίδα.
ΠΗΓΗ
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου