Γράφει ο Βασίλειος Ξεσφίγγης
Πριν από δύο χρόνια, είχα την ευλογία να συναντήσω τον Άγιο Γέροντα Δοσίθεο. Κατά τη διάρκεια της κουβέντας μας, του εξέφρασα την ανησυχία μου, λέγοντάς του ότι οι λόγοι του ενοχλούν βαθιά το κατεστημένο της εποχής μας. Εκείνος με κοίταξε με σιγουριά και μου απάντησε: «Παιδί μου, ακόμα κι αν βρουν τρόπο να κλείσουν το στόμα σε όσους από εμάς μιλάμε, ο Θεός θα βρει τον τρόπο να εκφραστεί. Μην φοβάσαι. Αν χρειαστεί, θα μιλήσουν ακόμα και οι πέτρες...»
Και πράγματι, αν κοιτάξει κανείς πίσω, θα δει πως σε όλες τις εποχές της ιστορίας ο Θεός έβρισκε πάντα τρόπους να μιλάει. Όταν το σκοτάδι πλήθαινε και οι άνθρωποι προσπαθούσαν να σβήσουν το φως της Αλήθειας, η Θεία Χάρη ξεπερνούσε κάθε ανθρώπινο εμπόδιο. Είτε μέσα από τη φωνή των Προφητών, είτε μέσα από τη θυσία των Μαρτύρων, είτε ακόμα και μέσα από θαυμαστά σημεία της φύσης, ο Κύριος δεν άφησε ποτέ τον κόσμο ορφανό. Το Ευαγγέλιο πάντα έβρισκε τον δρόμο του, αποδεικνύοντας ότι η φωνή του Θεού δεν φυλακίζεται και δεν φιμώνεται από καμία ανθρώπινη εξουσία.
Το «Σκισμένο Ράσο» και η Δίψα του Λαού
Αυτό που συμβαίνει στις μέρες μας μέσα στην Ορθόδοξη Εκκλησία είναι πραγματικά εκπληκτικό και δεν έχει προηγούμενο στην εκκλησιαστική ιστορία. Ο κόσμος σήμερα πηγαίνει στους ιερείς για να λειτουργηθεί, πηγαίνει στους Αρχιερείς για να πάρει την ευλογία τους, αλλά όταν ψάχνει για αληθινή πνευματική καθοδήγηση, αναζητά γεροντάδες με σκισμένο ράσο.
Αυτό το φαινόμενο το βλέπουμε να συμβαίνει μαζικά και στο Άγιο Όρος. Οι πιστοί φτάνουν εκεί, πηγαίνουν στα μεγάλα μοναστήρια για να προσκυνήσουν τις Άγιες εικόνες και τα ιερά κειμήλια, αλλά αμέσως μετά τρέχουν στα φτωχικά κελιά, στους κελιώτες γέροντες, για να ωφεληθούν πνευματικά και να ακούσουν τον ανόθευτο Λόγο του Θεού.
Στην Ορθόδοξη Εκκλησία, ο μοναχισμός και ο ασκητισμός δεν είναι πράγματα του παρελθόντος· συνεχίζουν να υπάρχουν ολοζώντανα μέχρι σήμερα. Η ολοκληρωτική αφιέρωση στον Θεό είναι το μεγάλο ζητούμενο, γιατί μέσα από αυτή την απόλυτη παράδοση στο Θείο έρχεται η Χάρις του Αγίου Πνεύματος. Κι αυτό είναι κάτι που ο πιστός λαός το αντιλαμβάνεται βαθιά. Δεν χρειάζεται να το διδαχτεί στις κατηχήσεις πράγμα που ούτως ή άλλως δεν γίνεται για ευνόητους λόγους· το νιώθει ενστικτωδώς, με την καθαρή του καρδιά, αναγνωρίζοντας πού υπάρχει πραγματικά το Φως και η αλήθεια του Χριστού.
Αντίθετα, στην Παπική εκκλησία, αυτό το ζωντανό ασκητικό στοιχείο έχει εκλείψει εδώ και αιώνες. Η εκκοσμίκευση —δηλαδή η στροφή προς τις υλικές και κοσμικές ανέσεις— έχει εισχωρήσει βαθιά σε όλα τα στρώματα του κλήρου τους. Από την ανώτατη ηγεσία μέχρι και τα πιο χαμηλά μοναχικά τάγματα, η αναζήτηση της πνευματικής Χάρης αντικαταστάθηκε από την οργάνωση, τη διοίκηση και τα γήινα πρότυπα. Έτσι, χάθηκε η αληθινή πηγή της πνευματικής καθοδήγησης, αφήνοντας τις ψυχές των πιστών χωρίς το ζωντανό παράδειγμα της θυσίας και της απόλυτης αφιέρωσης.
Οι Άγραφοι Νόμοι και το Μυστικό της Λα Σαλέτ
Και τότε, εκεί που όλα φαίνονται στενά και ανθρώπινα, έρχονται οι άγραφοι νόμοι. Όταν οι επίσημοι θεσμοί εκκοσμικεύονται και οι άνθρωποι σιωπούν, ο Θεός ενεργεί με τον δικό Του, μοναδικό τρόπο. Βρίσκει άλλους δρόμους για να εκφραστεί και να φτάσει στις ψυχές των ανθρώπων—δρόμους πολύ πιο αγνούς, μακριά από τη σκοπιμότητα, το συμφέρον και τη βιτρίνα του κόσμου αυτού. Είναι οι νόμοι της Χάρης, που δεν τυπώνονται σε χαρτιά, αλλά γράφονται με το Άγιο Πνεύμα μέσα στις καθαρές και ταπεινές καρδιές των ταπεινών ανθρώπων.
Ενώ, λοιπόν, στην Ορθόδοξη Εκκλησία ο Θεός συνεχίζει να μιλάει ολοζώντανα μέσα από το στόμα των Αγίων Γερόντων Του, στην Παπική εκκλησία τα πράγματα είναι τελείως διαφορετικά. Εκεί, όπου δυστυχώς δεν υπάρχουν πια Άγιοι με την πνευματική και ασκητική έννοια της Ορθοδοξίας, ο Θεός επιλέγει να μιλήσει με έναν άλλον, αναπάντεχο τρόπο: μέσα από τα στόματα των παιδιών. Εκεί που η ανθρώπινη σοφία των μεγάλων σίγησαν την Αλήθεια, ο Κύριος χρησιμοποιεί την παιδική αθωότητα για να φανερώσει το θέλημά Του και να αφυπνίσει τις συνειδήσεις.
Σήμερα, λοιπόν, θα δούμε μια συγκλονιστική περίπτωση που αξίζει πραγματικά να ακουστεί. Πρέπει να την γνωρίσουμε για να ωφεληθούμε κι εμείς οι Ορθόδοξοι Χριστιανοί, καθώς—δυστυχώς—με γρήγορα βήματα βλέπουμε και τη δική μας Ορθόδοξη Εκκλησία να κυριεύεται από τον νεοτερισμό με γεωμετρικούς ρυθμούς. Τα σημάδια είναι ήδη εδώ και δεν έχουμε το δικαίωμα να εθελοτυφλούμε. Η ιστορία αυτή αποτελεί έναν πνευματικό καθρέφτη και ένα μάθημα για το πού οδηγούμαστε, αν επιτρέψουμε να χαθεί η ασκητική και ανόθευτη πίστη.
Θα δούμε, λοιπόν, το συγκλονιστικό περιστατικό της Λα Σαλέτ. Πρόκειται για μια ιστορία που έλαβε χώρα στις γαλλικές Άλπεις το 1846, την οποία η ηγεσία της Παπικής εκκλησίας προσπάθησε με νύχια και με δόντια να αποκρύψει και να θάψει στα αρχεία της. Ο λόγος; Το μήνυμα που δόθηκε ήταν ένας καταπέλτης για την κατάντια του κλήρου. Όμως, η αλήθεια δεν φυλακίζεται. Μετά από χρόνια πιέσεων και ερευνών, αναγκάστηκαν τελικά να συνθηκολογήσουν με την πραγματικότητα και να παραδεχτούν επίσημα ότι το γεγονός ήταν πέρα για πέρα αληθινό.
Η Εμφάνιση της Κλαίουσας «Πανέμορφης Κυρίας»
Ήταν το μεσημέρι της 19ης Σεπτεμβρίου 1846, στα ψηλά και απόκρημνα βουνά των γαλλικών Άλπεων, κοντά στο μικρό χωριό Λα Σαλέτ. Εκεί βρίσκονταν δύο φτωχά βοσκόπουλα: ο 11χρονος Μαξιμέν Ζιρώ και η 14χρονη Μελανί Καλβά. Τα παιδιά αυτά ήταν εντελώς αγράμματα. Δεν ήξεραν ούτε να διαβάζουν ούτε να γράφουν, δεν είχαν πάει ποτέ σε σχολείο και μετά βίας μιλούσαν την τοπική διάλεκτο, χωρίς καν να καταλαβαίνουν τα επίσημα γαλλικά.
Ξαφνικά, μέσα στην ησυχία του βουνού, είδαν ένα εκτυφλωτικό, απόκοσμο φως «σαν έναν ήλιο που είχε πέσει στη γη». Καθώς πλησίασαν, το φως άνοιξε και αποκάλυψε μια γυναίκα, μια «Πανέμορφη Κυρία», η οποία καθόταν πάνω σε έναν βράχο, με το πρόσωπο κρυμμένο στα χέρια της, κλαίγοντας απαρηγόρητα. Τα δάκρυά της έπεφταν σαν ποτάμι στο χώμα. Φορούσε μια ζώνη και ένα στεφάνι από τριαντάφυλλα, αλλά το πιο συγκλονιστικό ήταν αυτό που είχε στο στήθος της: ένας μεγάλος, βαρύς σταυρός, όπου πάνω του υπήρχαν σφυριά και τανάλιες—τα όργανα του Πάθους του Χριστού.
Η κλαίουσα μορφή σηκώθηκε και τους μίλησε στη δική τους, απλοϊκή διάλεκτο για να την καταλάβουν. Αυτά που τους αποκάλυψε με κάθε λεπτομέρεια προκαλούν ανατριχίλα. Τους μίλησε για την τρομερή εκκοσμίκευση στην εκκλησία, την αχαριστία των ανθρώπων και τη βλασφημία που είχε πλημμυρίσει τον κόσμο. Προειδοποίησε ότι το χέρι του Υιού της ήταν πλέον πολύ βαρύ και αν ο κόσμος δεν μετανοούσε, θα έρχονταν μεγάλες καταστροφές, πείνα, ξηρασία και θανατικό. Μάλιστα, είπε στα παιδιά μια φράση-κλειδί: «Αν ο λαός μου μετανοήσει, τότε οι πέτρες και οι βράχοι θα μεταμορφωθούν σε σωρούς από σιτάρι»—μια φράση που θυμίζει απίστευτα τα λόγια του Γέροντα Δοσίθεου που είδαμε στην αρχή!
Όμως, το μεγάλο σοκ για το Βατικανό ήρθε αμέσως μετά. Η Παναγία εμπιστεύτηκε στη Μελανί και τον Μαξιμέν από ένα ξεχωριστό, απόρρητο μυστικό, το οποίο έπρεπε να παραδοθεί χρόνια αργότερα στον ίδιο τον Πάπα. Όταν τα μυστικά αυτά τελικά γράφτηκαν και βγήκαν στο φως, η επίσημη ρωμαιοκαθολική εκκλησία πάγωσε. Η προφητεία της Λα Σαλέτ έλεγε κατάμουτρα την αλήθεια για την κατάντια των ιερέων, αναφέροντας χαρακτηριστικά ότι «οι ηγέτες, οι ιερείς του Θεού, με την κακή τους ζωή και την αγάπη τους για το χρήμα και τις τιμές, έγιναν υπόνομοι ακαθαρσίας»! Και το πιο συνταρακτικό απ' όλα; Το μήνυμα προειδοποιούσε με λόγια που κόβουν την ανάσα: «Η Ρώμη θα χάσει την πίστη της και θα γίνει η έδρα του Αντιχρίστου... Η Εκκλησία θα βρεθεί σε έκλειψη»!
Η Κινητοποίηση του Λαού και οι Επιστολές στον Πάπα
Η συγκλονιστική αυτή αποκάλυψη προκάλεσε αμέσως τεράστιο σεισμό στις καρδιές των απλών ανθρώπων. Οι πιστοί χριστιανοί συγκλονίστηκαν βαθιά από τα λόγια και τα δάκρυα της Θεοτόκου. Κατάλαβαν αμέσως ότι αυτό το μήνυμα έπρεπε να ακουστεί παντού. Βλέποντας, όμως, ότι τα δύο βοσκόπουλα ήταν εντελώς αγράμματα, φρόντισαν με δικά τους έξοδα και προσπάθειες να τα στείλουν σε σχολείο των καλογραιών για να μορφωθούν. Ο μεγάλος τους σκοπός; Να μάθουν τα παιδιά επειγόντως γραφή και ανάγνωση, ώστε να μπορέσουν να αποτυπώσουν στο χαρτί, με πάσα λεπτομέρεια, τα απόρρητα μυστικά και να τα στείλουν συστημένα στον ίδιο τον Πάπα στη Ρώμη.
Τον Ιούλιο του 1851, ο Επίσκοπος της Γκρενόμπλ έπεισε τα δύο παιδιά να γράψουν τα μυστικά τους σε ξεχωριστά χαρτιά. Τα γράμματα σφραγίστηκαν και στάλθηκαν στη Ρώμη με δύο ειδικούς απεσταλμένους ψηλούς κληρικούς (τον Canon Rousselot και τον Abbé Gérin).
Η 18η Ιουλίου 1851 έμελλε να είναι μια μέρα που το Βατικανό δεν θα ξεχνούσε ποτέ. Τα δύο παιδιά, έχοντας πλέον μάθει να γράφουν, απομόνωσαν τις σκέψεις τους και συνέταξαν δύο ξεχωριστές επιστολές, τις οποίες δεν έδειξαν ποτέ το ένα στο άλλο. Τα γράμματα σφραγίστηκαν με βουλοκέρι και παραδόθηκαν προσωπικά στον τότε Πάπα της Ρώμης, τον Πάπα Πίο Θ΄ (Pius IX). Όταν ο Πάπας έσπασε τις σφραγίδες και άρχισε να διαβάζει τα χειρόγραφα των αγραμμάτων βοσκόπουλων, οι μάρτυρες λένε ότι το πρόσωπό του άλλαξε χρώμα, τα χείλη του σφίχτηκαν από τρόμο και η συγκίνησή του ήταν έκδηλη.
Τι έγραφε όμως το γράμμα του κάθε παιδιού;
- Το γράμμα του 11χρονου Μαξιμέν: Ξεκίναγε με μια αφοπλιστική, παιδική ειλικρίνεια: «Αγιώτατε Πάτερ, στις 19 Σεπτεμβρίου 1846, μου εμφανίστηκε μια Κυρία. Λένε ότι είναι η Παναγία. Εσείς θα κρίνετε αν ήταν Εκείνη, από αυτά που ακολουθούν…». Στη συνέχεια, το αγόρι περιέγραφε τις επερχόμενες υλικές και πνευματικές καταστροφές. Προειδοποιούσε για μια τρομερή πείνα που θα ερχόταν στην Ευρώπη, για την πτώση βασιλείων, αλλά και για την απώλεια της πίστης. Κατέληγε όμως με ένα μήνυμα ελπίδας: ότι μετά τη μεγάλη δοκιμασία, ένας μεγάλος ηγεμόνας θα βοηθούσε να αναγεννηθεί η αληθινή θρησκεία πάνω στη γη. Διαβάζοντας αυτές τις πρώτες γραμμές, ο Πάπας Πίος Θ΄ αναφώνησε: «Εδώ κρύβεται η απλότητα και η καθαρότητα ενός μικρού παιδιού».
- Το γράμμα της 14χρονης Μελανί: Αυτό ήταν το χειρόγραφο που έκανε το Βατικανό να τρέμει, καθώς η Μελανί χρειάστηκε να σταματήσει δύο φορές κατά τη συγγραφή του για να ρωτήσει τις καλογριές τι σημαίνουν οι λέξεις «αλάθητο» και «Αντίχριστος» που της είχε πει η Παναγία! Το γράμμα της ήταν ένας πνευματικός καταπέλτης. Έγραφε κατάμουτρα στον Πάπα ότι οι ιερείς της εποχής, με την κακή τους ζωή, την αγάπη τους για το χρήμα, τις απολαύσεις και τις τιμές, είχαν μετατραπεί σε «υπονόμους ακαθαρσίας». Προφητεύει ότι η πίστη θα χαθεί ακόμα και μέσα στην ίδια τη Ρώμη, η οποία «θα γίνει η έδρα του Αντιχρίστου», και ότι η Εκκλησία θα περάσει μια σκοτεινή περίοδο «έκλειψης», όπου το κοσμικό πνεύμα θα κυριαρχήσει παντού.
Εδώ, όμως, πρέπει να ξεκαθαρίσουμε κάτι πάρα πολύ κρίσιμο, για να μην υπάρχει καμία παρεξήγηση: Αυτά τα δύο νέα δόγματα—η Άσπιλος Σύλληψη και το Παπικό Αλάθητο—όχι μόνο δεν άρεσαν στην Παναγία, αλλά τα ανέφερε ως τα απόλυτα σημάδια της πνευματικής τύφλωσης και της αλαζονείας της Ρώμης. Η Θεοτόκος χρησιμοποίησε αυτά τα γεγονότα ως προφητικά σημάδια για να δείξει την κατάντια τους. Ήταν σαν να έλεγε: «Όταν δείτε τον Πάπα να ανακηρύσσει τον εαυτό του αλάθητο σαν να είναι Θεός, και να φτιάχνει αυθαίρετα δόγματα μακριά από την αλήθεια, τότε να ξέρετε ότι η εκκοσμίκευση έφτασε στην κορυφή της και η Ρώμη έχασε πλέον την πίστη της». Ήταν ένας ξεκάθαρος έλεγχος για την ανθρώμινη υπερηφάνεια, που προφήτευσε την πτώση τους χρόνια πριν οι ίδιοι οι καρδινάλιοι ψηφίσουν αυτούς τους νόμους.
Παρόλα αυτά, ο Πάπας και οι μετέπειτα διάδοχοί του έκλεισαν τα αυτιά τους και τα μάτια τους μπροστά στην αλήθεια. Δεν έλαβαν καθόλου υπόψιν τους τις συγκλονιστικές προειδοποιήσεις της Παναγίας. Αντί να μετανοήσουν και να αλλάξουν πορεία, προτίμησαν να προστατέψουν το κύρος και την κοσμική τους δύναμη. Έτσι, προχώρησαν κανονικά και συμπεριέλαβαν αυτά τα πλανεμένα στοιχεία στο επίσημο δόγμα της Παπικής εκκλησίας. Σφράγισαν με αυτόν τον τρόπο την απομάκρυνσή τους από την αυθεντική, ασκητική παράδοση της αρχαίας Εκκλησίας, επιβεβαιώνοντας κατά γράμμα την προφητεία της Λα Σαλέτ.
Όταν ο Πάπας Πίος Θ΄ τελείωσε την ανάγνωση των δύο επιστολών, βαθιά συγκλονισμένος, είπε μια φράση που έμεινε στην ιστορία: «Αυτά είναι τα μυστικά της Λα Σαλέτ: Αν ο κόσμος δεν μετανοήσει, θα χαθεί».
Η Μαθηματική Προφητεία για τη Γαλλία
Αξίζει όμως να σταθούμε και σε όσα συγκεκριμένα αποκάλυψε η Παναγία στο μικρό αγόρι, τον Μαξιμέν, ειδικά για το μέλλον της Γαλλίας. Τα λόγια της ήταν μια σκληρή προφητεία για την πνευματική αποσύνθεση που ερχόταν. Του είπε χαρακτηριστικά ότι η Γαλλία θα έχανε την ταυτότητά της και η πίστη της θα κομματιαζόταν: Το ένα τρίτο (1/3) του πληθυσμού θα έχανε εντελώς την πίστη του και θα βυθιζόταν στην αθεΐα. Ένα άλλο τρίτο (1/3) θα πίστευε ελάχιστα, επιφανειακά και τυπικά, χωρίς καμία πνευματική ζωή. Όσο για το τελευταίο τρίτο, αυτό θα παρέμενε πιστό, αλλά θα δεχόταν τέτοιο πόλεμο και τέτοιες θλίψεις που η πίστη του θα δοκιμαζόταν σκληρά.
(Και για να καταλάβουμε το μέγεθος της προφητικής ακρίβειας, ας κάνουμε μια μικρή παρένθεση για να δούμε πώς μοιράζεται η Γαλλία σήμερα, σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία του Γαλλικού Ινστιτούτου Στατιστικής (INSEE). Τα νούμερα σοκάρουν και χωρίζουν τη χώρα σε τρία ακριβή κομμάτια, επιβεβαιώνοντας κατά γράμμα όσα ειπώθηκαν στη Λα Σαλέτ
- Το 1/3 που έχασε την πίστη (Οι Άθεοι): Το 53% των Γάλλων δηλώνουν πλέον επίσημα ότι δεν ανήκουν σε καμία απολύτως θρησκεία. Η πλειοψηφία της χώρας έχει κόψει κάθε δεσμό με τον Θεό
- Το 1/3 που πιστεύει λίγο (Οι «Χλιαροί»): Το 34% του πληθυσμού δηλώνουν Χριστιανοί (στη συντριπτική τους πλειοψηφία Καθολικοί). Όμως, οι έρευνες δείχνουν ότι η πλειοψηφία εξ αυτών είναι «χλιαροί» χριστιανοί· δεν πατάνε στην εκκλησία παρά μόνο για γάμους ή κηδείες, ζώντας μια ζωή εντελώς εκκοσμικευμένη
- Το υπόλοιπο κομμάτι (Οι εναπομείναντες πιστοί και οι ξένες θρησκείες): Το εναπομείναν 13% μοιράζεται ανάμεσα σε άλλες θρησκείες (κυρίως το Ισλάμ που καλύπτει το 11% λόγω μεταναστών) και σε μια ισχνή μειονότητα πραγματικά ενεργών Χριστιανών, οι οποίοι προσπαθούν να ζήσουν πνευματική ζωή και δέχονται τεράστιο ιδεολογικό πόλεμο από ένα απόλυτα άθεο κράτος.) επιβεβαιώνοντας τη «σκοτεινή έκλειψη» της Εκκλησίας που προφητεύτηκε.)
Η Κοινή Γλώσσα του Αγίου Πνεύματος: Λα Σαλέτ και Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός
Για να καταλάβουμε όμως το μεγαλείο των άγραφων νόμων του Θεού, πρέπει να κάνουμε ένα μικρό ταξίδι πίσω στον χρόνο. Πάμε στον 18ο αιώνα, όταν στα μέρη τα δικά μας περπατούσε και δίδασκε ο Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός. Όπως όλοι γνωρίζουμε, ο Πατροκοσμάς άφησε πίσω του μια συγκλονιστική προφητεία για το μέλλον και την απελευθέρωση του γένους, χρησιμοποιώντας μια πολύ συγκεκριμένη μαθηματική διαίρεση. Είχε πει χαρακτηριστικά για τους Τούρκους: «Το ένα τρίτο (1/3) θα σκοτωθεί στον πόλεμο, το άλλο τρίτο (1/3) θα βαπτιστεί Χριστιανοί, και το τελευταίο τρίτο (1/3) θα διωχθεί μακριά, στην Κόκκινη Mηλιά».
Γιατί, λοιπόν, κάνουμε αυτή τη σύγκριση ανάμεσα στον Άγιο Κοσμά και στα παιδιά της Λα Σαλέτ; Διότι εδώ κρύβεται η μεγαλύτερη απόδειξη της Αλήθειας: Όταν μιλάει το Άγιο Πνεύμα, μιλάει πάντα την ίδια γλώσσα! Οι δύο αυτές προφητείες απέχουν μεταξύ τους μόλις λίγες δεκαετίες και έχουν την ίδια ακριβώς δομή.
Όταν αναφερόμαστε σε αυτή τη μαθηματική διαίρεση των τριών τρίτων (1/3), μιλάμε για έναν απόλυτο διαχωρισμό που κάνει το ίδιο το Άγιο Πνεύμα. Σημαίνει ότι το σύνολο των ψυχών ενός πληθυσμού χωρίζεται σε τρία μέρη, όπου το κάθε μέρος ακολουθεί μια τελείως διαφορετική πνευματική ή ιστορική μοίρα. Είναι μια θεϊκή νομοτέλεια που δείχνει ότι τίποτα δεν γίνεται στην τύχη, αλλά όλα είναι ζυγισμένα με ακρίβεια στην ζυγαριά του Θεού.
Μάλιστα, αυτόν ακριβώς τον «τύπο» και τον προφητικό τρόπο διαίρεσης τον συναντάμε επανειλημμένα τόσο στην Αποκάλυψη του Ιωάννη όσο και στην Παλαιά Διαθήκη. Είναι ο βιβλικός κώδικας με τον οποίο ο Κύριος προειδοποιεί την ανθρωπότητα για τις μεγάλες δοκιμασίες, τις κρίσεις και τα γεγονότα των εσχάτων ημερών.
Σκεφτείτε το, λοιπόν, λογικά: Τα δύο βοσκόπουλα στις γαλλικές Άλπεις ήταν εντελώς αγράμματα. Δεν ήξεραν ούτε να διαβάζουν ούτε να γράφουν. Μιλούσαν μια κλειστή, τοπική διάλεκτο που δεν έμοιαζε καν με τα επίσημα γαλλικά της εποχής, πόσο μάλλον με τα ελληνικά ή τα αρχαία κείμενα των Γραφών! Ήταν πρακτικά και ανθρωπίνως αδύνατο να έχουν διαβάσει, να έχουν ακούσει ή να έχουν μάθει ποτέ στη ζωή τους για τον Άγιο Κοσμά τον Αιτωλό, για την Παλαιά Διαθήκη ή για τα βαθιά νοήματα της Αποκάλυψης. Κι όμως, το στόμα τους πρόφερε την ίδια ακριβώς πνευματική νομοτέλεια. Αυτό συμβαίνει γιατί η Χάρη του Θεού δεν γνωρίζει σύνορα, γλώσσες και αποστάσεις. Όταν οι άνθρωποι σωπαίνουν, το Άγιο Πνεύμα βρίσκει αγνά σκεύη για να φανερώσει τα μυστήριά Του με τον ίδιο ακριβώς, αρχέγονο τρόπο.
Υπάρχει όμως και μια ακόμα συγκλονιστική λεπτομέρεια που σφραγίζει αυτή την κοινή γλώσσα του Αγίου Πνεύματος: Και οι δύο προφητείες μιλούσαν καθαρά για το μέλλον και όχι για την εποχή που ειπώθηκαν! Ο Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός ξεκαθάριζε ότι αυτή η διαίρεση των τριών τρίτων (1/3) δεν θα γινόταν στις μέρες του, αλλά στο μακρινό μέλλον, κατά τη διάρκεια των γεγονότων της Πόλης.
Το ίδιο ακριβώς συνέβη και με τα δύο αγράμματα παιδιά στις Άλπεις. Μίλησαν για μια πνευματική κατάρρευση της Γαλλίας που θα συνέβαινε σε μεταγενέστερη εποχή. Σκεφτείτε πως το 1846, ο Καθολικισμός μεσουρανούσε στη Γαλλία! Η χώρα εκείνη την εποχή θεωρούνταν η απόλυτη εγγυήτρια της πίστης στη Δύση, η «πρώτη κόρη της Εκκλησίας», γεμάτη ισχύ και επιρροή. Κανένας ανθρώπινος νους δεν θα μπορούσε τότε να φανταστεί ότι αυτή η πανίσχυρη χριστιανική αυτοκρατορία θα κατέληγε σήμερα να είναι ένα απόλυτα άθεο κράτος. Κι όμως, το Άγιο Πνεύμα είδε το μέλλον και στις δύο περιπτώσεις, αποδεικνύοντας ότι για τον Θεό ο χρόνος δεν έχει στενά όρια.
Το Τέλος των Παιδιών και η Εκδίκηση του Κατεστημένου
Η μοίρα, όμως, που επιφύλαξε το εκκλησιαστικό παπικό κατεστημένο στα δύο αυτά παιδιά μετά την αποκάλυψη των μυστικών, θυμίζει έντονα τη μοίρα των Προφητών. Αντί να τα αγκαλιάσουν, η επίσημη Παπική εκκλησία και οι Αρχιερείς της τα αντιμετώπισαν σαν «πληγή» που έπρεπε να εξαφανιστεί, γιατί η αλήθεια που μετέφεραν έκαιγε.
- Το τραγικό αλλά περήφανο τέλος του Μαξιμέν: Ο μικρός Μαξιμέν Ζιρώ έζησε μια ζωή γεμάτη φτώχεια, περιπλανήσεις και κακουχίες. Οι εχθροί του προσπάθησαν πολλές φορές να τον βγάλουν τρελό ή να τον αναγκάσουν να ανασκευάσει. Όμως εκείνος δεν λύγισε ποτέ. Πέθανε σε ηλικία μόλις 39 ετών, πάμπτωχος. Λίγο πριν ξεψυχήσει, άφησε μια γραπτή δήλωση-παρακαταθήκη που ραγίζει καρδιές: «Πιστεύω ακλόνητα έγραψε, ακόμα και με το τίμημα του αίματός μου, στην εμφάνιση της Παναγίας στη Λα Σαλέτ... Αν μετά τον θάνατό μου κάποιος πει ότι ανασκεύασα, να ξέρετε ότι λέει ψέματα στον κόσμο και στον εαυτό του».
- Ο άγριος διωγμός και η απομόνωση της Μελανί (Μέχρι την Κεφαλονιά): Η 14χρονη Μελανί Καλβά ακολούθησε τον δρόμο του μοναχισμού και πήρε το όνομα αδελφή Μαρία του Σταυρού. Επειδή όμως το μυστικό της για την κατάντια των ιερέων και την απώλεια της πίστης στη Ρώμη ενοχλούσε βαθύτατα τους Επισκόπους, η ζωή της μετατράπηκε σε ένα ασταμάτητο κυνηγητό. Την απομόνωσαν και την έστελναν από μοναστήρι σε μοναστήρι για να της κλείσουν το στόμα. Μέσα σε αυτή την πνευματική «καραντίνα», η Μελανί στάλθηκε κυνηγημένη ακόμα και στην Ελλάδα! Πέρασε ένα μέρος της ζωής της στο νησί της Κεφαλονιάς, όπου μαζί με μια άλλη μοναχή προσπάθησαν να ανοίξουν ένα ορφανοτροφείο. Αλλά ακόμα κι εκεί, η ταυτότητά της αποκαλύφθηκε και οι πιέσεις συνεχίστηκαν. Πέθανε το 1904 στην Ιταλία, ζώντας μέσα στην απόλυτη μοναξιά, αλλά πιστή μέχρι την τελευταία της πνοή σε όσα της αποκάλυψε η Θεοτόκος.
Επίλογος: Η Ορθοδοξία Μπροστά στον Ίδιο Γκρεμό
Κλείνοντας αυτό το οδοιπορικό, βλέπουμε μια καθαρή εικόνα: Στην Ορθόδοξη Εκκλησία, οι φτωχοί γέροντες με τα σκισμένα ράσα συνεχίζουν να είναι τα αγνά δοχεία που ομιλούν τον αληθινό Λόγο του Θεού. Αντίθετα, στην Παπική εκκλησία, λόγω της πλήρους απουσίας αυθεντικών πνευματικών ανθρώπων και ασκητών, οι ουράνιες αποκαλύψεις έρχονται αποκλειστικά μέσω παιδικών φωνών.
Η τελευταία μεγάλη και ιστορικά τεκμηριωμένη περίπτωση συνέβη το 1981 στο Μεντζουγκόριε, κοντά στο Σεράγεβο. Εκεί, η Παναγία εμφανίστηκε ξανά σε μικρά παιδιά και προειδοποίησε με απίστευτες λεπτομέρειες για τα φρικτά γεγονότα, τους πολέμους και τις σφαγές που θα αιματοκυλούσαν την περιοχή λίγα χρόνια αργότερα.
Ο ίδιος ο Ιησούς Χριστός εξάλλου μας το ξεκαθάρισε στο Άγιο Ευαγγέλιο, όταν οι αρχιερείς αγανακτούσαν που τα παιδιά Τον υμνούσαν: «Ναι· ουδέποτε ανέγνωτε ότι εκ στόματος νηπίων και θηλαζόντων κατηρτίσω αίνον;» (Ματθ. 21:16). Όταν οι μεγάλοι τυφλώνονται από την εξουσία, ο Θεός δίνει τη Χάρη Του στα νήπια.
Όμως, η τελική διαπίστωση για εμάς τους Ορθοδόξους είναι θλιβερή και βαριά. Δυστυχώς, στις μέρες μας, και η δική μας Ορθόδοξη Εκκλησία φαίνεται να βαδίζει με γρήγορα βήματα στα χνάρια της Δύσης. Βλέπουμε την εκκοσμίκευση και το χρήμα—τον ίδιο τον Μαμωνά—να έχει κυριεύσει τις καρδιές πολλών Αρχιερέων και ιερέων. Βλέπουμε με τα μάτια μας ιερούς ναούς να μετατρέπονται σε κέντρα διασκεδάσεως και αιθουσών συναυλιών. Παρακολουθούμε εμβρόντητοι Αρχιερείς και ιερείς να τραγουδούν, να χορεύουν και να συμπεριφέρονται χειρότερα και από λαϊκούς. Φτάσαμε μάλιστα στο σημείο να βλέπουμε ότι ακόμα και η ίδια η εικόνα του Εσταυρωμένου τούς ενοχλεί, με αποτέλεσμα να Τον απομακρύνουν από την θέση Του πίσω από την Αγία Τράπεζα, για να μην χαλάει την αισθητική των μοντέρνων τελετών και των θρόνων τους!
Ευτυχώς, όμως, μέσα σε αυτό το πνευματικό σκοτάδι, βλέπουμε και μια χούφτα γερόντων, σωστών ιερέων, καθώς και ελάχιστους Αρχιερείς, να αντιστέκονται σθεναρά. Αυτοί οι λίγοι είναι η ελπίδα μας, το πνευματικό μας στήριγμα και η παρηγοριά μας.
Μέσα μας όμως ξέρουμε, και είμαστε απόλυτα σίγουροι, ότι ακόμα κι αν οι άνθρωποι λυγίσουν, ακόμα κι αν όλα τα στόματα σιωπήσουν από τον φόβο ή την σκοπιμότητα, θα μιλήσουν οι πέτρες. Το θέμα όμως είναι πως οι καιροί ζόρισαν επικίνδυνα. Φαίνεται ξεκάθαρα πώς τώρα πια δεν είναι η εποχή των λόγων, αλλά η εποχή των γεγονότων. Οι προφητείες μοιάζουν να έχουν επαληθευτεί, η μία μετά την άλλη. Η εκκοσμίκευση έφτασε στην κορυφή της και το μόνο που απομένει πλέον, είναι να περιμένουμε το βαρύ Χέρι του Υιού της Θεοτόκου...
ΠΗΓΗ
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου