Αριά και Βελανιδιά...Μην τα μπερδεύετε δεν είναι το ίδιο

Αριά και Βελανιδιά...Μην τα μπερδεύετε δεν είναι το ίδιο Εδώ και καιρό χρόνια θα έλεγα φίλοι μελισσοκόμοι μου ζητούν να κάνω ένα άρθρο που να εξηγεί τις διαφορές της Αριάς από την Βελανιδιά ώστε να μην τα μπερδεύει ο κόσμος. Ακούστε λοιπόν. Αριάς Δρυς, το δέντρο που έδωσε το όνομά του στο κρασί. Η αριά ή Δρυς η Αρία ή Άριος Δρυς είναι το είδος QuercusilexL. Η βελανιδιά ή βαλανιδιά ή (κοινώς) δέντρο,  το ιερό δένδρο του Δία, είναι το είδος Quercus. Μιλάμε για δυο δένδρα που ανήκουν στην ίδια οικογένεια μεν, αλλά είναι διαφορετικά μεταξύ τους. Και τα δυο δένδρα κάνουν βελανίδια, της Αριάς όμως το λέμε απλά βελάνι όπως και του πουρναριού, ενώ της Βελανιδιάς το λέμε βελανίδι. Τα δυο δένδρα συχνά συνυπάρχουν αν και αυτός δεν είναι κανόνας. Δίνουν διαφορετικό μέλι, σε διαφορετικούς χρόνους. Συνήθως η Βελανιδιά ξεκινάει αφού τελειώσει η Αριά. Το ξεκίνημα της Αριάς είναι στα τέλη Απριλίου από το φύλλο, και αργότερα έως τον Ιούνιο έχει κάτι κόμπους που μοιάζουν με την φούσκα και τον κόμπο του ελάτου. Η Αριά δεν δίνει μέλι από το βελάνι. Η βελανιδιά ξεκινάει περίπου τέλη Ιουνίου και δίνει μέλι από το φύλλο ενώ τον Ιούλιο δίνει μέλι που δακρύζει από το βελανίδι. Το μέλι της Αριάς είναι κόκκινο και γευστικά θυμίζει πολύ τον έλατο, και δεν παγώνει. Το μέλι της Βελανιδιάς είναι απολύτως μαύρο σαν το βερνίκι και έχει δική του ιδιαίτερη γεύση, ενώ παγώνει δύσκολα. Επίσης να πω, ότι και αν ακόμα συνυπάρχουν σε ένα μέρος η Αριά με την Βελανιδιά δεν σημαίνει ότι θα δώσουν μέλι και τα δυο είδη. Η νομή της Αριάς που είναι κυρίως την άνοιξη είναι ποιο σταθερή και στρωτή, αφού οι θερμοκρασίες που επικρατούν τότε ευνοούν για περισσότερο διάστημα την έκκριση και συλλογή του μελιού. Η Αριά δεν μας δίνει μεγάλα νούμερα στις ζυγαριές αν και έχει πολύ μέλι γιατί την άνοιξη οι μέλισσες προτιμούν κυρίως τα άνθη της εποχής, και έτσι παίρνουμε αυξήσεις περίπου σταθερά στα 500γρ την ημέρα αλλά για μεγάλο χρονικό διάστημα, ίσως 2 μηνών ή και παραπάνω. Η Αριά δεν ρίχνει το μελίσσι, αλλά αντιθέτως το δυναμώνει, δεν έχω παρατηρήσει μελανίαση μελισσών στην Αριά, ίσως επειδή την εποχή που δίνει η γύρη είναι πολλή και ο πληθυσμός αυξάνει διαρκώς. Η Βελανιδιά δίνει μέλι το καλοκαίρι και επειδή τότε οι θερμοκρασίες είναι μεγάλες στα περισσότερα μέρη το μελίτωμα ξινίζει και οι μέλισσες δεν το παίρνουν καθόλου. Σε δροσερές χρονιές όμως ή σε δροσερά μέρη οι μέλισσες μπορούν και συλλέγουν το μελίτωμα και επειδή την εποχή εκείνη δεν υπάρχουν άλλες πηγές μελιού βλέπουμε τα μελίσσια να συλλέγουν 2,3 ή και 4 κιλά μέλι βελανιδιάς την ημέρα. Αυτό διαρκεί συνήθως λίγο όμως, και επίσης η νομή της Βελανιδιάς ρίχνει και καταπονεί τα μελίσσια, λόγω μελανίασης και έλλειψης γύρης. Σε δροσερές περιοχές, Γρεβενά, Όλυμπος, Ελληνοαλβανικά σύνορα, Θράκη που οι θερμοκρασίες είναι ποιο ήπιες με λίγο τύχη η βελανιδιά πηγαίνει μέχρι τον Αύγουστο. Τα μελίσσια από την νομή της Αριάς επειδή είναι πάρα πολύ δυνατά μπορεί να μεταφερθούν άνετα στην Βελανιδιά όταν η πρώτη τελειώσει τον Ιούλιο για όψιμα μέρη βελανιδιάς Ιουλίου-Αυγούστου. Και τα δυο είδη μελιού είναι αρκετά καλά εμπορεύσιμα και κερδίζουν διαρκώς έδαφος στο μερίδιο της αγοράς αφού οι μελισσοκόμοι τα τελευταία χρόνια τα κυνηγάνε όλο και περισσότερο. Στην Αριά ως ποσότητα συγκομιδής το μέλι είναι λιγότερο επειδή καταναλώνει πολύ ο γόνος. Στην Βελανιδιά έχουμε ξεγόνιασμα μπλοκάρισμα και άρα περισσότερο μέλι, αλλά επειδή μιλάμε για καλοκαίρι εύκολα μπορεί ένας καύσωνας να χαλάσει την νομή. Φίλοι μου λίγο ή πολύ αυτά ισχύουν για τα δυο δένδρα της Ελληνικής φύσης. Πρέπει να μάθετε να τα ξεχωρίζετε και να διακρίνετε πότε και πως δίνουν μέλι. Ελπίζω αυτό το άρθρο να σας βοήθησε λιγάκι. Επιτρέπεται η αναδημοσίευση του άρθρου μόνο υπό την προϋπόθεση ότι θα γίνει αναφορά πως ανήκει στον Melissocosmos με ενεργό ling... google.com, pub-6072949510437281, DIRECT, f08c47fec0942fa0κάντε κλικ στον παρακάτω σύνδεσμο για περισσότερα
http://dlvr.it/SpwT2q

Δυο μέλισσες ξεκουμπώνουν ένα μπουκάλι πορτοκαλάδα

Δυο μέλισσες ξεκουμπώνουν ένα μπουκάλι πορτοκαλάδα Έχετε δει ποτέ μέλισσες να ανοίγουν το καπάκι ενός μπουκαλιού; Ίσως σας ακούγεται τρελό, όμως αυτό ακριβώς κάνουν οι δυο μέλισσες που αποτυπώνονται στο παρακάτω viral βίντεο. Ο Μάικλ Μόραν, που ανάρτησε το σοκαριστικό υλικό στον λογαριασμό του στο Twitter, σχολίασε: «Λοιπόν, μέχρι εδώ ήταν η ανθρωπότητα. Δεν περάσαμε άσχημα, όμως αν οι μέλισσες καταφέρνουν να ανοίγουν καπάκια, νομίζω ότι ήρθε η αρχή του τέλους».Το βίντεο ξεκινά δείχνοντας τις δυο μέλισσες να κάθονται στο καπάκι ενός μπουκαλιού με πορτοκαλάδα. Στη συνέχεια, τα έντομα κινούνται μεταξύ του καπακιού και του χείλους του μπουκαλιού, σε κυκλικές, συντονισμένες κινήσεις. Τελικά, καταφέρνουν να το ανοίξουν εντελώς μέχρι που πέφτει στο πάτωμα. Φυσικά, το βίντεο δεν πέρασε απαρατήρητο, συγκεντρώνοντας εκατομμύρια προβολές και αμέτρητα like και σχόλια.   Επιτρέπεται η αναδημοσίευση του άρθρου μόνο υπό την προϋπόθεση ότι θα γίνει αναφορά πως ανήκει στον Melissocosmos με ενεργό ling... google.com, pub-6072949510437281, DIRECT, f08c47fec0942fa0κάντε κλικ στον παρακάτω σύνδεσμο για περισσότερα
http://dlvr.it/SpwB2S

Η οριζόντια κυψέλη μπαούλο του Δήμου από την Άρτα

Η οριζόντια κυψέλη μπαούλο του Δήμου από την Άρτα Ένας συνάδελφος ο Δήμος από την Άρτα μου ετοίμασε ΔΩΡΟ το 2019 μια οριζόντια κυψέλη 20αρα.Ο Δήμος έφτιαξε μερικές τέτοιες κυψέλες για δοκιμή.Και εγώ θέλω να πειραματίζομαι.Η δουλειά του είναι άκρως επαγγελματική, σαν να πρόκειται για κυψέλη εργοστασίου.  Την έβαψα και τελικά το 2021 τοποθέτησα ένα σμήνος δικό μου που έπιασα την άνοιξη.Το μελίσσι αναπτύχθηκε κανονικότατα το καλοκαίρι και επίσης ξεχειμώνιασε άνετα.Την άνοιξη του 2022 αναπτύχθηκε το ίδιο καλά όπως όλα τα μελίσσια. Πλέον έχει και μέλι η κυψέλη αν και σε κάποια στιγμή δεν δώσαμε έγκαιρα πλαίσια και έκανε γλώσσες που κόψαμε αναγκαστικά και πήγαν χαμένες.Αυτό που θα ήθελα τώρα θα ήταν να έχω την δυνατότητα να δώσω τρίτο πάτωμα στο μελίσσι.Αυτό θα μπορούσε να γίνει με την χρήση ενδιάμεσης κλειστής σανίδας που θα έμπαινε από πάνω και στην μέση θα είχε άνοιγμα τόσο ώστε να μπορεί να μπει ένα κοινό πάτωμα 10 πλαισίων.Αυτό γιατί στην περιοχή που έχω την κυψέλη περιμένουμε σημαντικές ανθοφορίες, όπως θυμάρι, βελανιδιά, λυγαριά και αγκινάρα που κρατάνε σχεδόν μέχρι τα μέσα Ιουλίου.Σε κάθε περίπτωση η κυψέλη έδειξε ότι έχει την δυνατότητα και να ξεχειμωνιάσει, και να αναπτύξει σωστά το μελίσσι που φιλοξενεί.Ευχαριστώ πολύ Δήμο.Άνετα θα την πρότεινα σε όλους που κάνουν στατική μελισσοκομία.Στα συν της είναι σίγουρα ότι δεν μπορεί να την μπατάρει ούτε ο άνεμος ούτε τα ζώα.Θεωρώ ότι και για μεταφορά είναι καλή μόνο που πιάνει περισσότερο χώρο από τις κοινές οπότε σε μέρη με έλλειψη χώρου όπως έλατα και πεύκο υστερεί λιγάκι.Θα δούμε και στον τρύγο πως θα τα πάει. ΥΓΜετά από 2 χρόνια χρήσης δεν παρατήρησα πλεονεκτήματα στην οριζόντια κυψέλη σε σχέση με τις κοινές.Στα υπερ της θα έλεγα μόνο την τέλεια κατασκευή που έκανε ο Δήμος σαν να πρόκειται για επαγγελματική.Στα κατά θα βαλω οτι πρέπει να την δουλεύεις συνεχώς σκυμμένος, και ότι πιάνει πολύ χώρο στο έδαφος.Το μελίσσι κατά τα αλλα δεν αποτελεί εξαίρεση συγκριτικά με τα υπόλοιπα, ιδια ανάπτυξη και συμπεριφορά βρισκω. Επιτρέπεται η αναδημοσίευση του άρθρου μόνο υπό την προϋπόθεση ότι θα γίνει αναφορά πως ανήκει στον Melissocosmos με ενεργό ling... google.com, pub-6072949510437281, DIRECT, f08c47fec0942fa0κάντε κλικ στον παρακάτω σύνδεσμο για περισσότερα
http://dlvr.it/SpsnTK

Δάκρυα στα έλατα 29/5/23

Δάκρυα στα έλατα 29/5/23 Μιλάω για Στερεά Ελλάδα και Ήπειρο, ενώ δεν έχω καθόλου εικόνα για Πελοπόννησο. Κακή είναι η εικόνα που παρουσιάζουν τα βουνά μέχρι τώρα που βγαίνει ο Μάϊος.Αιτία είναι ξεκάθαρα ο κακός καιρός, οι βροχές, ο αέρας και το κρύο για την εποχή.Κατά τα άλλα υπάρχει μικρόβιο και κόμπος και κοριός.Οι μελισσοκόμοι κόβουν λατσούδες από έλατο τις παίρνουν στα σπίτια τους τις τοποθετούν στο νερό και αυτές την άλλη μέρα στάζουν μέλι.Το ίδιο έργο το έχουμε δει άπειρες φορές στο παρελθόν όμως.Αυτό γίνεται γιατί στα σπίτια και σε χαμηλά υψόμετρα φυσικά έχει ζεστη, ενώ στα βουνά κανει κρυο.Υπάρχουν περιοχές που έχουν δείξει ανόδους 800γρ και 1 κιλού για μια ημέρα και αμέσως μετα πιάνει βροχή και μας τα κανει μούσκεμα. Ίδια εικόνα και για το παλιούρι στην περιοχή μου που δεν πήραμε ούτε μια ημέρα άνοδο εξαιτίας των αλλεπάλληλων βροχών. Φαίνεται ότι οι βροχές θα τελειώσουν ως τις 5 Ιονίου όμως.Το ζητούμενο είναι αν τότε θα υπάρχει μικρόβιο με όρεξη και κατά ποσο τα μελίσσια θα εξακολουθούν να είναι ετοιμοπόλεμα.Το μελίσσι είναι μια ζωντανή μηχανή συλλογής μελιού, και δεν πρέπει να παραμένει σε αδριάνεια για μεγάλο διάστημα.Προσωπικά θεωρώ ότι δεν πάει καλα το πράγμα και οι ελπίδες κάθε μερα που περνάει μειώνονται.Δεν ανέβασα μελίσσια στα έλατα μα πιστεύω ότι αν δεν δουλέψει αυτός μέχρι 10 Ιονίου τότε τα μελίσσια πρέπει να φύγουν από το βουνό. Θυμάρι, το βαμβάκι και η λυγαριά θα πάνε πολύ καλά ενώ για την βελανιδιά είμαι αισιόδοξος αλλά είναι νωρίς ακόμα για προβλέψεις. Αυτά προς το παρόν. Επιτρέπεται η αναδημοσίευση του άρθρου μόνο υπό την προϋπόθεση ότι θα γίνει αναφορά πως ανήκει στον Melissocosmos με ενεργό ling... google.com, pub-6072949510437281, DIRECT, f08c47fec0942fa0κάντε κλικ στον παρακάτω σύνδεσμο για περισσότερα
http://dlvr.it/SppWpJ

Πως κάνουμε τα μελίσσια να χτίζουν κηρήθρες

Πως κάνουμε τα μελίσσια να χτίζουν κηρήθρες  Φίλες και φίλοι ξέρουμε όλοι την σημασία των κηρηθρών στο μελίσσι. Εκεί θα γεννηθεί ο γόνος, εκεί θα αποθηκευτούν οι τροφές, νέκταρ και γύρη, και εκεί θα περάσει τον μεγαλύτερο χρόνο της ζωής της κάθε μέλισσα του μελισσιού μας, ακόμα και οι κηφήνες. Οι μέλισσες επέλεξαν και όχι τυχαία να κάνουν εξάγωνα τα κελιά της κηρήθρας, καθώς είναι ο μόνος τύπος χτισήματος που μας δίνει τα περισσότερα κελιά πάνω σε μια επιφάνεια, και ταυτόχρονα είναι και πιο κοντά στο σχήμα του κύκλου. Π.χ αν το τρίγωνο σχήμα δίνει περισσότερα κελιά σε μια επιφάνεια και οι μέλισσες το έκαναν, δεν θα βόλευε στην ανάπτυξη του γόνου, καθώς οι μέλισσες δεν έχουν σωματότυπο που να είναι κοντά στο σχήμα του τριγώνου. Αν πάλι έκαναν οκτάγωνα ή δεκάγωνα τα κελιά ίσως βόλευε περισσότερο ως σχήμα για το σώμα τους, μα θα είχαμε πολύ λιγότερα κελιά στην επιφάνεια της κηρήθρας. Ο μαγικός αριθμός που ταιριάζει καλύτερα λοιπόν είναι το 6 = εξάγωνο κελί. Από την άλλη όμως η σύγχρονη μελισσοκομία λέει ότι ναι μεν θέλω πολλά κελιά, μα θέλω και να είναι εργατριών, ώστε αυτές να γίνουν όργανα μας και να μας φέρουν το μέλι στην κυψέλη, κι όχι κηφήνες, που θα τρώνε το μέλι και δεν θα δουλεύουν. Άσχετα με το αν είναι σωστό ή όχι αυτό σκέπτεται ο μελισσοκόμος. Γι αυτό επινόησε τα τεχνητά φύλλα κηρήθρας, ώστε να αναγκάζει τις μέλισσες να χτίζουν όσο περισσότερα εργατικά κελιά γίνεται. Αυτό επιθυμούμε τουλάχιστον... Γιατί τα κορίτσια μας πολλές φορές κάνουν του κεφαλιού τους. Δεν υπακούν στα έτσι και στα θέλω μας, και χτίζουν κηρήθρες ακανόνιστες, ίσως με πολλά κηφηνοκελιά ή και με βάσεις βασιλοκελιών. Και τότε οι μελισσοκόμοι γίνονται μπουρλότα από θυμό. Έχω ακούσει μελισσοκόμο να ισχυρίζεται πως έχει στο μελισσοκομείο του ανεπρόκοπο μελίσσι που δεν χτίζει καλά. Γιατί άραγε συμβαίνει αυτό; Μπορεί να διορθωθεί και να έχουμε το τέλειο χτίσιμο που επιθυμούμε; Πάμε να δούμε. Καταρχήν για κάθε τι σχετίζεται με την μελισσοκομία και θέλουμε να κυλήσει ομαλά πρέπει να γνωρίζουμε ότι απαιτείται μια ανάλογη ισορροπία. Δυστυχώς νομίζω ότι η μέλισσα δεν έχει μακροχρόνιες βλέψεις. Βλέπει τις ανάγκες της στιγμής και πορεύεται. Πιθανόν να σκέπτεται με ορίζοντα διαρκείας μια γενεάς μελισσών υποθέτω. Για παράδειγμα αν έχει στο κεφάλι της την πιθανότητα της σμηνουργίας τότε αντιλαμβάνεται ότι θα χρειαστεί αγόρια για να ζευγαρώσουν τις νέες βασίλισσες και χτίζει κηρηθρες με πολλά κηφηνοκελιά. Και ας της μείνουν μετά αμανάτι για πολλά χρόνια αυτές οι κηρήθρες με τα κηφηνοκελιά. Δεν μπορεί να σκεφτεί πιο μακριά λοιπόν, αυτή κηφήνες θέλει τώρα; Κηφήνες θα κάνει πάει και τελείωσε. Δεν πα να δίνουμε εμείς τα καλύτερα φύλλα κηρήθρας που υπάρχουν, τίποτα δεν θα καταφέρουμε. Έτσι αν θέλουμε να χτίσει ένα μελίσσι και αυτό έχει τάση για σμηνουργία, τότε το αποτέλεσμα θα είναι αποκαρδιωτικό για τον μελισσοκόμο. Θα δει του κόσμου τα τέρατα πάνω σε μια κηρήθρα. Οι μέλισσες θα προτιμήσουν ακόμα και να κόψουν το φύλλο προκειμένου να βρουν τον χώρο εκείνο που θα τους επιτρέψει να κάνουν του κεφαλιού τους. Ένας άλλος παράγοντας είναι η νεκταροέκκριση. Χωρίς αυτήν οι μέλισσες δεν χτίζουν, όσο κι αν επιμένουμε. Γιατί βλέποντας οι μέλισσες νέκταρ να έρχεται στην κυψέλη θεωρούν ότι χρειάζονται χώρο για να το βάλουν και αρχίζουν να χτίζουν. Και επειδή είναι λαίμαργα πλάσματα από την φύση τους, ότι κάνουν το κάνουν πάντα με μια δόση υπερβολής θα έλεγα. Είναι ικανές μερικές φορές να χτίσουν ακόμα και τα καπάκια όταν τους έρθει η όρεξη... Αρκεί να τους έρθει. Φυσικά ο μελισσοκόμος μπορεί να τις κοροϊδέψει, και να τις ταΐσει σιροπάκι. Τότε πάλι αυτές θα χτίσουν. Όσο περισσότερο ταιστούν, τόσο περισσότερο θα χτίσουν. Και όσο δεν έχουν στο μυαλό τους σμηνουργίες θα χτίζουν και ομοιόμορφα. Αν τους καρφωθεί να σμηνουργήσουν όμως, τότε άστα και βράστα. Νομίζω μάλιστα ότι το μελίσσι αποφασίζει την σμηνουργία πολύ πριν εκδηλώσει τάση. Πολύ πριν αρχίσει να κάνει βασιλοκελιά δηλαδή. Πριν από αυτά κάνει τα κηφηνοκελιά και μετά θα έρθουν τα βασιλοκελια... Γι αυτό θυμόμαστε. Θέλουμε πολλές και καλοχτισμένες κηρήθρες; Τότε τις χτίζουμε είτε σε δυνατές νεκταροεκκρίσεις, είτε τροφοδοτώντας γενναία με σιρόπι, και προσοχή στην πιθανότητα το μελίσσι να θέλει να σμηνουργήσει. Αυτή είναι η ανάλογη ισορροπία που λέγαμε. Δείτε πιο κάτω... Με κάμερα στο εσωτερικό μιας κυψέλης παρακολουθούμε την ανάπτυξη ενός σμήνους και το ελεύθερο χτίσιμο των κηρηθρών του!!! Ο χρόνος που χρειάστηκε το σμήνος να φτάσει σε αυτό το επίπεδο ήταν τρεις μήνες, από όταν μπήκε ως αφεσμός μέσα στην κυψέλη δηλαδή. MELISSOCOSMOS Επιτρέπεται η αναδημοσίευση του άρθρου μόνο υπό την προϋπόθεση ότι θα γίνει αναφορά πως ανήκει στον Melissocosmos με ενεργό ling... google.com, pub-6072949510437281, DIRECT, f08c47fec0942fa0κάντε κλικ στον παρακάτω σύνδεσμο για περισσότερα
http://dlvr.it/SppR73

Δραστικές ουσίες και βαρρόα

Δραστικές ουσίες και βαρρόα  Θυμάμαι ήταν το 2008, έκανα τα πρώτα επαγγελματικά μου βήματα στην μελισσοκομία και μεσορανούσε το κουμαφώς.Ήταν η εποχή που είχε καταργηθεί το αζουντόλ από την Ελλάδα και οι μελισσοκόμοι σε πανικό προσπαθούσαν να το βρουν στο εξωτερικό.Εγώ όπως πάντα αντιδραστικό άτομο δεν έκατσα να ασχοληθώ με το πρόβλημα της έλλειψης.Έψαξα και διάβασα για εναλλακτικές θεραπείες.Επικεντρώθηκα σε δυο δραστικές ουσίες, στην θυμόλη και στην Amitraz.Ρώτησα όσους γνωστούς μπορούσα και με συμβούλεψαν να φύγω μακριά και από τις δυο ουσίες όσο υπάρχει το κουμαφώς.Αμφισβητούσαν ακόμα και το άκουσμα της αλλαγής σε κάτι πέρα από αυτό που γνώριζαν.Από τις δυο δραστικές ουσίες που μου κίνησαν το ενδιαφέρον απέκλεισα τότε την θυμόλη επειδή δεν ήταν σταθερή στις θερμοκρασίες.Εστίασα στην αμιτράζ και έκανα τις πρώτες μου ταινίες κόβοντας λωρίδες βετέξ από σφουγγαρόβουρτσα με τις οδηγίες ενός κτηνιάτρου.Το εγχείρημα πήγε εξαιρετικά, αφού δεν υπήρξαν απώλειες μελισσών και η βαρρόα έπεσε πολύ καλά.Οι φίλοι μου αμφισβήτησαν το αποτέλεσμα και μου είπαν να κόψω τις χαζομάρες και τα πειράματα και να γυρίσω στα σίγουρα.Σήμερα οι ίδιοι άνθρωποι κοιμούνται και ξυπνάνε αγκαλιά με την Amitraz, πίνουν νερό στο όνομα της κυριολεκτικά.Εγώ όμως ακόμα και σήμερα παραμένω αντιδραστικός.Βλέπω ομοιότητες στο τότε και στο τώρα.Βλέπω να έχει γίνει κατάχρηση και αυτής της ουσίας, βλέπω το βασικό σκεύασμα να έχει καταργηθεί και τους μελισσοκόμους να επιμένουν και να προσπαθούν να το βρουν στο εξωτερικό.Όπως και τότε, έτσι και τώρα νιώθω την ανάγκη της αλλαγής.Και την έχω βρει αυτή την αλλαγή, και την έχω πει σε πολλούς, αλλά για μια ακόμα φορά επαναλαμβάνεται η ιστορία και πολλοί αμφισβητούν τα αποτελέσματα.Φυσικά στην φαρέτρα μου, έχω όλες τις διαθέσιμες δραστικές ουσίες δεν το κρύβω αυτό.Αλλά επικεντρώνομαι σε μια. Στις ταινίες οξαλικού οξέως.Ασφαλώς έχω κάνει και λάθη με αυτές, έχω τσουρουφλίσει μελίσσια όταν έβαλα ποιο πολλές από ότι έπρεπε.Αλλά σίγουρα είναι το καλύτερο προϊόν που επινοήθηκε τα τελευταία χρόνια.Θεωρώ πως κάθε μελισσοκόμος το μόνο που έχει να κάνει είναι να βρει την δόση που του ταιριάζει.Όχι την δόση του οξαλικού οξέως αλλά την δόση των ταινιών, πόσες πρέπει να βάζει στα μελίσσια.Εγώ έχω καταλήξει ότι πρέπει να βάζουμε λιγότερες ταινίες και τότε όλα πάνε καλά.Μια ταινία στο πεντάρι μελίσσι, και δυο ταινίες στο δεκάρι είναι αυτό που εμένα με ικανοποιεί.Έτσι και την βαρρόα εξολοθρεύει και δεν υπάρχουν παρενέργειες στο μελίσσι. Γιατί ασφαλώς και το οξαλικό οξύ όπως όλα τα προϊόντα έχει παρενέργειες στις μέλισσες.Με την υπερδοσολογία έχω διαπιστώσει απώλεια πληθυσμών και αργή ανάπτυξη, μα δεν έχω διαπιστώσει ποτέ λιποταξία.Δεν λιποτακτεί το μελίσσι επειδή το οξαλικό οξύ είναι άοσμο, αλλά φυσικά έχει απώλειες σε πληθυσμό αν το παρακάνουμε. Κάποιοι εξακολουθούν να έχουν χάσει το μυαλό τους με την Amitraz.Επιμένουν σε αυτή μέχρι να σβήσει ο ήλιος.Επειδή δεν δουλεύει όπως παλιά, πλέον βάζουν πρόσθετα μέσα, όπως π.χ οινόπνευμα.Το οινόπνευμα όμως έχει την ιδιότητα να κόβει την όσφρηση οπότε ρισκάρεις τις νέες και κινητικές βασίλισσες όταν το βάζεις.Νομίζω είναι γνωστή η χρήση τσίπουρου και οινοπνευματος όταν θέλουμε να ενώσουμε δυο μελίσσια.Το βάζουμε ακριβώς για να κόψει την όσφρηση και να πετύχει η ένωση.Σε μια κοινωνία που λειτουργεί με φερομόνες όμως όπως αυτή των μελισσών όταν τους κόβεις την όσφρηση δεν αναγνωρίζουν την βασίλισσα τους.Και αν αυτή κάνει την λάθος κίνηση, είτε τρέξει είτε συμπεριφερθεί ύποπτα τότε κόβεται από το σμήνος. Κλείνοντας θέλω να πω τούτο και να το λάβετε πολύ σοβαρά υπόψιν σας.Πάνε 45 χρόνια που οι μελισσοκόμοι άρχισαν να χρησιμοποιούν χημικές ουσίες κατά της βαρρόα.Είναι φυσικό και η βαρρόα να έχει αποκτήσει μηχανισμούς άμυνας.Ένας τέτοιος μηχανισμός είναι να μένει ακούνητη όταν αντιληφθεί ότι υπάρχει δραστική ουσία στην κυψέλη.Μένοντας ακούνητη δεν έρχεται σε επαφή με την δραστική ουσία, και έτσι αυτή κάποια στιγμή ξεθυμαίνει χωρίς να την βλάψει.Οι Ρώσοι ερευνητές πρώτοι παρατήρησαν αυτό το φαινόμενο.Παρατήρησαν όμως ότι με τις οργανικές ουσίες όχι μόνο η βαρρόα δεν μένει ακίνητη αλλά αρχίζει να τρέχει.Έτσι βρήκαν ότι ο συνδυασμός δυο δραστικών ουσιών μιας χημικής και μιας οργανικής κάνει την βαρρόα να κινείται και έχει εξαιρετικά αποτελέσματα. Ταινίες με συνδυασμό Amitraz με θυμόλη Και έβγαλαν τέτοια σκευάσματα, άσχετα αν δεν κυκλοφορούν στην Ελλάδα.Πολλοί μελισσοκόμοι τα γνωρίζουν αυτά, γι αυτό βάζουν το οινόπνευμα στην Amitraz.Όπως είπα όμως το οινόπνευμα έχει πολλές ανεπιθύμητες ενέργειες που δεν μπορούμε να τις αποφύγουμε. Εν ολίγοις σας τα είπα πως έχουν τα πράγματα. Πιστεύω ότι το μέλλον είναι στις οργανικές ουσίες, και ιδίως στις ταινίες οξαλικού οξέως.Και είμαι σίγουρος ότι αργά ή γρήγορα οι μελισσοκόμοι εκεί θα πάνε.Μόνο που όταν θα πάνε εκεί εγώ ως ανήσυχο πνεύμα θα έχω πάει ήδη κάπου αλλού, ένα βήμα παρακάτω.Έτσι είναι.Εσείς σε ποια κατηγορία ανήκετε; Δραστικές ουσίες και βαρρόα Επιτρέπεται η αναδημοσίευση του άρθρου μόνο υπό την προϋπόθεση ότι θα γίνει αναφορά πως ανήκει στον Melissocosmos με ενεργό ling...google.com, pub-6072949510437281, DIRECT, f08c47fec0942fa0κάντε κλικ στον παρακάτω σύνδεσμο για περισσότερα
http://dlvr.it/Sm5QnD

Φρίξον ήλιε, στέναξον γη, εάλω η Πόλις, εάλω η Πόλις

Φρίξον ήλιε, στέναξον γη, εάλω η Πόλις, εάλω η Πόλις! ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ… 29 ΜΑΪΟΥ 1453… Η Κωνσταντινούπολη «πέφτει» στα χέρια των Οθωμανών Τούρκων. «Η Πόλις εάλω» Αφιερωμενο σε ολους τους Έλληνες!!! «Ούκ εάλω η Βασιλεύοσα ψυχή των Ελλήνων» «Απολιόρκητη όταν πολιορκείσαι. Και όταν συλλαβάνεσαι ασύλληπτη. Κι όταν κουστωδίες σε πάνε και σε φέρνουνε στα πραιτώρια, κι όταν δένεσαι πάνω σε πασσάλους και μαστιγώνεσαι, κι όταν δένεσαι πίσω από άλογα και άρματα και σέρνεσαι βάφοντας κόκκινη τη γραμμή προς τον Αδη. Κι όταν ενταφιαζεσαι δεν μένεις εκεί, παρά μόνο για μια ή για δυό, το πολύ για τέσσερες νύχτες, οπότε όρθρου βαθέος γιομίζεις το φως με πίδακες της Ανάστασης!» ΝΙΚΗΦΟΡΟΣ ΒΡΕΤΤΑΚΟΣ, «Λειτουργία Κάτω από την Ακρόπολη» Οι τελευταίες ώρες πριν η Πόλη πέσει! Ένα δραματικό χρονικό γραμμένο από τον συνάδελφο δημοσιογράφο Βενιζέλο Λεβεντογιάννη για το ΠΟΝΤΙΚΙ. Η αναδημοσίευσή του επιβεβλημένη και χρήσιμη για όποιον πραγματικά θέλει όχι απλά να διαβάσει, αλλά να “ζήσει” μέσα από ένα κείμενο όσα τραγικά αλλά και ηρωϊκά έγιναν εκείνες τις τελευταίες ώρες της Κωνσταντινούπολης! Θεοδοσιανά τείχη. Μέγα τείχος. Βράδυ Δευτέρας 28 Μαΐου. Ο Ιωάννης Ιουστινιάνης άφησε το βλέμμα του να πλανηθεί στην γεμάτη άταφα πτώματα, πεδιάδα του Λύκου. Σε λίγη ώρα θα ξημέρωνε. Η Πόλη των πόλεων, θα ζούσε άλλη μια ημέρα σκληρής πολιορκίας. Ο καιρός δεν ήταν πολύ κρύος, είχε όμως μια υγρασία που τρυπούσε τα κόκαλα. Τύλιξε τον βαρύ μαύρο μανδύα του πάνω από την πανοπλία του. Ήταν κουρασμένος. Όλα τα μέλη του πονούσαν φρικτά. Στην σκουρόχρωμη μεταλλική του πανοπλία, η υγρασία σχημάτιζε μικρά αυλάκια νερού που έπεφταν στο έδαφος. Στο βάθος, στο στρατόπεδο του Αμιρά, η νύχτα είχε γίνει μέρα, από τις εκατοντάδες φωτιές που είχαν ανάψει. Τα τύμπανα δεν σταματούσαν λεπτό να χτυπούν. Οι κραυγές και οι επικλήσεις στον Θεό τους, ακουγόταν καθαρά μέχρι τα τείχη που στέκονταν ο ίδιος. Οι δερβίσηδες έκλαιγαν και υπόσχονταν στους στρατιώτες του εχθρού πιλάφι και γυναίκες στον παράδεισο, εάν πεθάνουν τιμημένα στη μάχη. Ένα άσχημο προαίσθημα έκανε το στομάχι του να σφιχτεί. Έφερε το χέρι του στο τεράστιο σπαθί του και χάιδεψε τη λαβή. Έστριψε το κεφάλι του δεξιά και αριστερά και είδε ότι στα υπερήφανα τείχη, είχαν απομείνει ελάχιστοι υπερασπιστές. Οι περισσότεροι εξουθενωμένοι, κοιμόντουσαν με τις πανοπλίες τους και τα σπαθιά στο χέρι. Κάποιοι είχαν αφήσει τα αρκεβούζια τους επάνω στις πολεμίστρες και κοίταζαν το κενό με βλέμμα απλανές. Όλοι ήξεραν ότι η μέρα που ξημέρωνε θα ήταν η πιο δύσκολη και η καθοριστικότερη από όλες τις ημέρες της πολιορκίας. Πολεμούσαν αδιάλειπτα από τις 7 Απριλίου έναν ισχυρότερο και πολυάριθμο εχθρό. Και όμως άντεχαν. Κάθε ημέρα στις επάλξεις θέριζαν όποιον τολμούσε να πλησιάσει. Η τεράστια τάφρος από κάτω είχε γεμίσει και αυτή πτώματα. Κι όμως εκείνοι δεν τα παρατούσαν και με περισσότερη λύσσα κάθε φορά επιχειρούσαν εξ εφόδου να καταλάβουν τα τείχη. Ξημέρωνε η 29η Μαΐου, του Σωτήριου έτους 1453 Ο Γενουάτης Ιωάννης Ιουστινιάνης συνέχιζε να κοιτά προς το στρατόπεδο των Οθωμανών. Δεν ήταν λίγες οι φορές που άνθρωποι του σουλτάνου, εκείνου του νεαρού με τη γαμψή μύτη και τα σχιστά παμπόνηρα μάτια, τον είχαν πλησιάσει και του είχαν προτείνει να παρατήσει τον Αυτοκράτορα. Θα τον έπνιγαν στα χρυσάφια. Και εκείνον και τους 800 συντρόφους του που τον ακολουθούσαν πιστά, χρόνια τώρα. Ο μικρός στρατός μισθοφόρων που είχε δημιουργήσει ήταν ο καλύτερος στην Ευρώπη για την υπεράσπιση κάστρων. Ο 21 ετών Μεχμέτ του είχε διαμηνύσει σε τόνο που δεν σήκωνε αμφισβήτηση: «Έλα μαζί μου και θα έχεις ότι ζητήσεις. Πράγματα που ούτε έχεις φανταστεί. Μείνε με τον Αυτοκράτορα και σε περιμένει ο θάνατος» Έφθασε στην Πόλη στα μέσα του χειμώνα, στις 26 του Γενάρη. Τα δυο πλοία του με τους 800 σιδερόφραχτους ατρόμητους πολεμιστές του, έδεσαν στο λιμάνι του Βουκολέωντα. Όταν κατέβηκαν και παρατάχθηκαν μπροστά στον προβλήτα περιμένοντας τον Αυτοκράτορα, ο κόσμος τους αγκάλιαζε και έκλαιγε από χαρά. Στα πρόσωπα τους έβλεπε τη σωτηρία τους. Ο αυτοκράτορας τον εμπιστεύτηκε και τον έχρισε αμέσως Πρωτοστράτορα. Είχε υπό τη διοίκηση του ολόκληρη την άμυνα της Πόλης. Στην Ευρώπη όλη, οι βασιλιάδες και οι ευγενείς τον ήξεραν με το όνομα του Giovanni Guistiniani Longo. Οι Βυζαντινοί τον φώναζαν Καπετάν-Γιουστουνιά, οι εχθροί του, που τον έτρεμαν τον φώναζαν «Μαύρο Άγγελο». Η σκουρόχρωμη γκρίζα βαριά μεταλλική του πανοπλία, ο μαύρος μανδύας του και το επιβλητικό του παρουσιαστικό, ειδικά όταν «έριχνε» την περικεφαλαία του για να καλύψει το πρόσωπο του, τον έκαναν να δείχνει σαν Άγγελος θανάτου… Αμέσως έπιασε δουλειά. Χώρισε και αναδιάταξε τον στρατό. Τους εκπαίδευσε όσο μπορούσε καλύτερα στα σύγχρονα όπλα, και ζήτησε να επιδιορθωθούν τα τείχη. Απαίτησε από τον αυτοκράτορα να πάρει δια της βίας όσους από τους νέους της Κωνσταντινούπολης είχαν κλειστεί σε μοναστήρια, για να μην πολεμήσουν. Και αυτοί ήταν οι περισσότεροι. Έδωσε ρόλο στον κάθε στρατιώτη. Όρισε το σημείο των τειχών που θα υπερασπιζόταν ο κάθε ευγενής Και τους 800 δικούς του σιδερόφραχτους, τους τοποθέτησε, στα πιο καίρια και επικίνδυνα σημεία. Κάθε βράδυ δειπνούσε με τον αυτοκράτορα και κατέστρωναν σχέδια για να μην αφήσουν τα Θεοδοσιανά τείχη να τα πατήσει ο εχθρός. Κάθε βράδυ ζούσαν σαν να ήταν το τελευταίο. Οι υπερασπιστές ήταν «μετρημένα κουκιά: 5.000 κάτοικοι από τα απομεινάρια της Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και σχεδόν 3.000 Γενουάτες, Ενετοί, Ισπανοί ακόμη και Τούρκοι. Σύνολο με τις εφεδρείες το πολύ 9.000 ψυχές. Και οι απέναντι; Αναρίθμητοι. Κάποιοι έλεγαν ότι ξεπερνούσαν τις 100.000. Οι περισσότεροι Τούρκοι, αλλά και πολλοί Βούλγαροι, Σέρβοι, Ούγγροι, Βόσνιοι, Αγαρηνοί, Αμπχάζιοι, ακόμη και …Έλληνες. Τον Ιουστινιάνη δεν τον απασχολούσε η μεγάλη μάζα του στρατού του Μεχμέτ. Ούτε οι Βασιβουζούκοι, ούτε οι Σπάχηδες, ούτε οι Ουλουφατζήδες μπορούσαν να συγκριθούν με τους Βυζαντινούς καταφράχτες και τους Λατίνους σιδερόφραχτους. Τον Πρωτοστράτορα τον «έκαιγαν» οι 20.000 εξισλαμισμένοι νέοι που είχε σαν προσωπική φρουρά ο Μεχμέτ. Τους ονόμαζαν Γενίτσαρους. Αυτούς έπρεπε να εξολοθρεύσει… Την ίδια στιγμή μέσα στην Πόλη, τα μοναστήρια ήταν γεμάτα από νέους που δεν ήθελαν να πολεμήσουν… Το τελευταίο βράδυ μετά τη λειτουργία στην Αγία Σοφία και πριν πάρει το δρόμο του προς τα τείχη, ο Ιουστινιάνης συναντήθηκε στο «Αυγουσταίον», με τον Αυτοκράτορα. Περπάτησαν μαζί τη Μέση Οδόν και στα αριστερά τους είχαν τον επιβλητικό Ιππόδρομο. Η φρουρά του Κωνσταντίνου είχε μείνει διακριτικά λίγο πιο πίσω, μαζί με τη φρουρά του Μαύρου Άγγελου. Δίπλα στον Αυτοκράτορα βρισκόταν ο άνθρωπος που ο Ιουστινιάννης μισούσε περισσότερο από οποιονδήποτε. Ο Μέγας Δούξ, Λουκάς Νοταράς. Ο άνθρωπος που προτιμούσε το «Τούρκικο Σαρίκι από την Λατινική καλύπτρα». Ο Ιουστινιάννης ζήτησε από τον Αυτοκράτορα το πρωί, όταν θα ξεκινούσε η μάχη να τον κλειδώσει αυτόν και τους άλλους στρατιώτες, στην Πύλη που υπερασπιζόταν για να μην μπορέσει κανείς να φύγει: «Ή θα νικήσουμε ή θα πεθάνουμε όλοι μας επάνω στην Πέμπτη (Πύλη) και στον Άγιο Ρωμανό» του είπε και κάρφωσε δολοφονικά τα μάτια του στον Μέγα Δούκα. Ο κόσμος που συνέχιζε να βγαίνει εκείνη την ώρα από την Αγία Σοφία είδε τον, Κωνσταντίνο Παλαιολόγο να δακρύζει και να αγκαλιάζει τον Πρωτοστράτορα του. Ο Λουκάς Νοταράς λίγο πιο πίσω, χαμογέλασε ειρωνικά… Ο Μέγας Δούκας της Κωνσταντινούπολης ποτέ δεν συμπάθησε τον Γενουάτη Ιουστινιάνη. Ποτέ δεν του άρεσε οτιδήποτε προέρχονταν από τη Δύση και οτιδήποτε ήταν λατινικό. Προτιμούσε τους Οθωμανούς και τον νέο σουλτάνο Μεχμέτ. Εξάλλου ήταν μόλις 21 ετών και σε μια ενδεχόμενη κατάληψη της Πόλης από το νεαρό Σουλτάνο, εκείνος θα μπορούσε εύκολα να τον χειραγωγήσει. Ειδικά εάν χανόταν ο Αυτοκράτορας. Ο Λουκάς Νοταράς, φοβόταν πολύ τον Ιουστινιάνη. Όχι τόσο λόγω παρουσιαστικού. Τον φοβόταν γιατί λίγες ημέρες πριν, λίγο έλειψε να του κόψει το κεφάλι μπροστά στον Κωνσταντίνο. Ο Πρωτοστράτορας πολεμούσε για ώρες στην Πύλη του Αγίου Ρωμανού. Τότε που οι Οθωμανοί λίγο έλειψε να εισβάλλουν. Επάνω στη μάχη ο Ιουστινιάνης έστειλε αγγελιοφόρο στα Θαλασσινά τείχη όπου βρισκόταν ο Νοταράς: «Μεγάλε Δούκα χρειαζόμαστε επειγόντως τα κανόνια και τους πολεμιστές σου. Εκεί που τα κρατάς σήμερα δεν γίνεται μάχη. Πρέπει να έρθουν όλοι ΑΜΕΣΩΣ προς βοήθεια, στην Πύλη του Αγίου (Ρωμανού). Το ρήγμα στα τείχη είναι μεγάλο. Δεν θα αντέξουμε για πολύ. Τα σκυλιά θα μπουν μέσα». Η απάντηση του Νοταρά ήταν λιτή: «Κανείς δεν θα πάει πουθενά. Τους χρειάζομαι εδώ». Τελικά οι υπερασπιστές στα τείχη αν και πολεμούσαν από το πρωί κατάφεραν το απόγευμα να τσακίσουν όλους τους εχθρούς. Λίγοι πάτησαν στις επάλξεις αλλά και εκείνοι μακελεύτηκαν. Το πρόσωπο του Ιουστινιάνη έγινε κατακόκκινο από το θυμό καθώς ξαναθυμήθηκε τα γεγονότα. Λίγο έλειψε να πεθάνει πάνω στις επάλξεις, το απόγευμα της 7ης Μαΐου. Οι Οθωμανοί έκαναν την μεγαλύτερη επίθεση τους. Τουλάχιστον 40.000 όρμηξαν λυσσασμένα προς τα τείχη για να τα καταλάβουν. Κάποια στιγμή ο Ιουστινιάνης με 20 δικούς του, έτρεξε λίγα μέτρα βορειότερα. Οι εχθροί είχαν στήσει σκάλες και ανέβαιναν από ένα σημείο στο οποίο οι υπερασπιστές είχαν πέσει νεκροί. Έπεσε πάνω τους όπως ο θεριστής στα στάχια. Τους πετσόκοβε έναν προς έναν μαζί με τους 20 συντρόφους του. Ξαφνικά ένας γενίτσαρος ανέβηκε τις σκάλες και εμφανίστηκε στα τείχη. Ο Αμουράτ μόνος, άνοιξε δρόμο ανάμεσα στους σιδερόφραχτους και βρέθηκε πρόσωπο με πρόσωπο με τον Πρωτοστράτωρα. Ο Ιουστινιάνης ήταν ψήλος επιβλητικός με χέρια σαν κορμούς δέντρου και σβέρκο σαν δαμάλι. Όμως έδειχνε σαν παιδάκι μπροστά στον γιγαντιαίο Αμουρατ. Ο τεράστιος Γενίτσαρος με το κυρτό σπαθί του επιτέθηκε με μανία στον Ιουστινιάνη. Κάθε χτύπημα τον έκανε να υποχωρεί. Δεν μπορούσε να αντέξει για πολύ την επίθεση του. Το σπαθί έπεφτε με δύναμη πάνω στην πανοπλία. Ο Γενουάτης δεν άντεξε, δεν πρόλαβε καν να ανταποδώσει ένα χτύπημα. Παραπάτησε και έπεσε. Ο Τούρκος χαμογέλασε και σήκωσε το σπαθί του. Ο Ιουστινιάνης βλαστήμησε από μέσα του, και έκλεισε τα μάτια… Ο θάνατος όμως δεν τον βρήκε. Περίμενε με κλειστά τα μάτια και κομμένη την ανάσα τον Οθωμανό να του κόψει το κεφάλι αλλά για έναν περίεργο λόγο, παρέμενε ζωντανός. Άνοιξε τα βλέφαρα του που έσφιγγε με μανία, και το πρώτο που αντίκρισε ήταν το πρόσωπο του γενιτσάρου πεσμένο δίπλα του. Τα μάτια του ήταν ορθάνοιχτα, και κοιτούσαν τον Ιουστινιάνη γεμάτα έκπληξη. Γύρισε και είδε το τεράστιο κορμί του Τούρκου να έχει πέσει στα γόνατα. Από τον λαιμό του με κάθε χτύπο της καρδιά του που ήταν έτοιμη να σταματήσει, ξεπηδούσαν πίδακες αίματος. Δίπλα όρθιος στεκόταν με ματωμένο το σπαθί του ένας νέος και χαμογελούσε. Ήταν δεν ήταν 17 χρονών. Αν και όρθιος δεν ξεπερνούσε στο ύψος το άψυχο ακέφαλο γονατιστό κορμί του Αμουράτ. Ο μικρός είχε δει από την αρχή τον γενίτσαρο να επιτίθεται στον Πρωτοστράτορα. Παράτησε το πόστο του και με φτερά στα πόδια έφτασε την κατάλληλη στιγμή. «Με λένε Ραγκαβή, κύρη μου και Πρωτοστράτορα…» πρόλαβε να πει, πριν ο φολιδωτός χιτώνας του τρυπηθεί σε πολλά σημεία από βροχή από βέλη. Κάτω από τα τείχη οι Οθωμανοί τοξότες είχαν δει τι είχε συμβεί και εκδικήθηκαν για τον γίγαντα τους. Ο Ιουστινιάνης σηκώθηκε ουρλιάζοντας και με το γυμνό σπαθί του πέταξε μόνος του όσους γενίτσαρους είχαν απομείνει στα τείχη. Τα μάτια του είχαν γεμίσει δάκρυα για τον θάνατο του παιδιού που του έσωσε τη ζωή. Το βράδυ στο παλάτι στις Βλαχέρνες, ο Ιουστινιάνης μπήκε στη Μεγάλη αίθουσα βρώμικος και κατάκοπος από την πολύωρη μάχη. Με συννεφιασμένο βλέμμα έψαξε τον Νοταρά. Ήταν ο μοναδικός ντυμένος με καθαρά ρούχα μέσα την αίθουσα. Στεκόταν δίπλα στον Παλαιολόγο. Η μεταλλική μαύρη φορεσιά του Γενουάτη έτριξε καθώς εκείνος πλησίασε με δυο δρασκελιές τον Νοταρά. Το σκοτεινό βλέμμα του, τρόμαξε μέχρι και τον αυτοκράτορα. Ο Ιουστινιάνης έβγαλε το τεράστιο σπαθί του από τη θήκη με ασύλληπτη ταχύτητα. Κανένα μάτι δεν κατάλαβε πως. Η παχιά και κοφτερή σαν ξυράφι λεπίδα πίεσε δυνατά και μάτωσε τον λαιμό του Νοταρά. Τα λόγια του Γενουάτη δεν σήκωναν αμφισβήτηση. Του ψιθύρισε ίσα για να το ακούσει και ο Κωνσταντίνος: «Έδω μπροστά στον βασιλιά σου θα σου πάρω το κεφάλι. Ω προδότη, δεν ξέρω τι με κρατεί και δεν σε σφάζω μ’ αυτό το μαχαίρι (traditor et che me tien che adesso non te scanna cum questo pugnal). Σκυλί γιατί δεν έστειλες βοήθεια που σου ζήτησα. Αφού στα Θαλασσινά δεν πολεμούσες. Όχι για μένα αλλά για τον Αυτοκράτορα σου, Λουκά Νοταρά.» Ένα χέρι τον άγγιξε για να τον ηρεμήσει. Το χέρι που έπιανε απαλά το σπαθί του, ήταν του αυτοκράτορα: «Σας παρακαλώ αδέλφια. Ας αφήσουμε κατά μέρους τις διαφορές που μας χωρίζουν», αρκέστηκε να πει. Σκηνή σουλτάνου Μεχμέτ. Βράδυ Δευτέρας 28 Μαΐου Ο Μεχμέτ ο Β, δεν άκουγε τους συμβούλους του που μιλούσαν γύρω του. Είχε καθίσει αναπαυτικά επάνω στο παχύ χαλί της σκηνής του, στη μεγάλη και κεντημένη με χρυσές κλωστές μαξιλάρα και είχε αφήσει το νου του να ταξιδέψει. Ήταν ο τρίτος γιος του Σουλτάνου Μουράτ και η τύχη το έφερε έτσι να γίνει εκείνος Σουλτάνος μετά τον θάνατο του πατέρα του. Η αλήθεια είναι ότι ο Μουράτ τον τελευταίο καιρό πριν πάει να συναντήσει τον Αλλάχ, είχε γίνει εξαιρετικά μαλθακός. Είχε συνάψει συμφωνίες φιλίας με του Βυζαντινούς και είχε αποσυρθεί στην Αδριανούπολη, όπου και είχε επιδοθεί σε ένα ανελέητο «αγώνα» απολαύσεων και φιλοσοφίας. Βέβαια πριν από αυτό είχε κατατροπώσει τους πάντες στα Βαλκάνια και είχε εκτοπίσει τους Βυζαντινούς σε 2 θύλακες. Στον Μυζηθρά και στην Κωνσταντινούπολη. Την Πόλη που για 1000 χρόνια δεν είχε καταλάβει κανείς, σε 27 πολιορκίες. Ο Μεχμέτ συνέχιζε να αναπολεί. Ήθελε να γίνει ο νέος Ισκεντέρ. Ο Μέγας Αλέξανδρος που θαύμαζε από μικρός. Αυτός στα 21 του χρόνια θα κατάφερνε, ότι μόνο ο Αλέξανδρος είχε καταφέρει. Θα γινόταν ο κυρίαρχος του κόσμου. Ήταν ήρεμος. Μόλις τον είχαν πληροφορήσει ότι οι «Μουγκοί» που έστειλε ο ίδιος στον μικρότερο ετεροθαλή αδελφό του, είχαν κάνει τη δουλειά τους. Με μεταξωτά κορδόνια τον έπνιξαν. Και δεν χύθηκε το τιμημένο αίμα του οίκου του Οσμάν και εκείνος τώρα δεν θα είχε κανένα που θα μπορούσε να αμφισβητήσει τα δικαιώματα του στον θρόνο. Το μόνο που έπρεπε τώρα, ήταν να καταλάβει την «Κωσταντιγιέ». Εάν αποτύγχανε ήξερε καλά ότι οι «Μουγκοί» θα τον επισκέπτονταν και εκείνον κάποιο βράδυ σταλμένοι από κάποιον Βεζίρη του. Έδιωξε γρήγορα τη σκέψη αυτή: «Όταν μπω στην Πόλη νικητής θα της αλλάξω και ονομασία. Θα την ονομάσω Ιστανμπούλ, ή Ισλαμπόλ δεν ξέρω, θα αποφασίσω μετά» σκέφτηκε. Στο συμβούλιο τον λόγο είχε πάρει ο Μεγάλος Βεζίρης και πιστός σύντροφος του πατέρα του, Μουράτ, ο ηλικιωμένος Χαλίλ Τσανταρλί Πασάς. Τον άκουγε να λέει ότι η Πόλη δεν πέφτει και ότι «όσο είναι καιρός να μαζέψουμε τις σκηνές μας και να επιστρέψουμε στο Ετιρνέ» ( Αδριανούπολη). Ο Μεχμέτ έσφιξε τα χείλη του και σκέφτηκε: «Χαλίλ Πασά όταν πέσει η Πόλη ετοιμάσου να αποχωριστεί το κεφάλι από το σώμα σου. Νομίζεις γέρο ότι δεν ξέρω πως ο Παλαιολόγος σε δωροδοκεί για να σπείρεις διχόνοια στον στρατό μου και να με αναγκάσεις να φύγω». Ο Μεχμέτ σηκώθηκε χτύπησε μια φορά παλαμάκια και όλοι σιώπησαν και κατέβασαν τα κεφάλια στο πάτωμα. Ίσιωσε την χρυσοπράσινη κελεμπία του και με ήρεμη φωνή είπε: «Μοιράστε διπλές μερίδες φαγητού στο στράτευμα. Στείλτε δερβίσηδες σε κάθε γωνιά του στρατοπέδου να τους πουν ότι αύριο το βράδυ θα κοιμηθούν σε απαλά στρώματα μέσα στην Πόλη. Θέλω οι δερβίσηδες να τους κάνουν να κλάψουν. Να τους πουν ότι όποιος πεθάνει θα πάει στον παράδεισο. Όλο το βράδυ θα χτυπάνε τα τύμπανα. Ανάψτε φωτιές παντού. Ο πρώτος που θα πατήσει τα τείχη και θα ανεβάσει τη σημαία μου στις επάλξεις, θα πάρει το βάρος του σε χρυσάφι. Οι υπόλοιποι έχουν 3 μέρες δικές τους να κάνουν ότι θέλουν μέσα στην Πόλη. Να πάρουν σκλάβες να πάρουν σπίτια να πάρουν χρυσάφια. Τους ανήκουν όλα. Σε εμένα ανήκουν τα δημόσια κτίρια και η ίδια η Πόλη. Τώρα πλησιάστε όλοι να σας πω το σχέδιο επίθεσης που σκέφτηκα…» Λίγη ώρα αργότερα ο Μεχμέτ αποφάσισε να μιλήσει ο ίδιος στους στρατιώτες του. Ζήτησε να συγκεντρωθούν. Μια τεράστια ανθρώπινη θάλασσα γέμισε τον χώρο. Ο Σουλτάνος με σταθερή φωνή, άρχισε να λέει: «Αγαπημένα μου παιδιά, εύχομαι και σας παρακαλώ, στο όνομα του Θεού, του προφήτη του Μωάμεθ και στο δικό μου, το δούλου τους να κάνετε αύριο ένα έργο που θα μείνει στην αιωνιότητα, όπως έκαναν μέχρι τώρα παντού οι πρόγονοί μας. Να ανεβείτε με τις σκάλες στα τείχη σαν πουλιά με όλη τη γενναιότητα, το θάρρος και την προθυμία που διαθέτετε για να μη χάσουμε τη φήμη που κέρδισαν οι πρόγονοί μας με τη χάρη του Θεού. Αντίθετα, τώρα ήρθε η ώρα να την κάνουμε ακόμη μεγαλύτερη» Το ανομοιογενές πλήθος παραληρούσε και ζητωκραύγαζε. Η ώρα της τελικής εφόδου πλησίαζε… Μέγα Παλάτιον Βλαχέρνες. Βράδυ Δευτέρας 28 Μαΐου Ο Αυτοκράτορας Κωνσταντίνος ζήτησε από τον καλό και πιστό του φίλο Γεώργιο Φραντζή να δώσει εντολή να συγκεντρωθούν μπροστά του, στην «Αίθουσα του Θρόνου», όλοι οι άρχοντες, οι στρατηγοί και οι Πρωτοσπαθάριοι της Πόλης. Μέχρι να έρθουν ζήτησε να μην τον ενοχλήσει κανείς. Άφησε το κουρασμένο του κορμί να πέσει βαριά στην μεγάλη αναπαυτική πολυθρόνα. Έσκυψε και έφερε τα δυο του χέρια στο πρόσωπο του. Η Πόλη του, άντεχε 50 συνεχόμενες ημέρες. Ως πότε όμως. Τα μαλλιά του είχαν γκριζάρει από τότε που στέφθηκε Αυτοκράτορας. Ώρες ώρες ένιωθε εντελώς μόνος. Το βάρος που έφερε καθημερινά ήταν δυσβάσταχτο. Ένιωθε ότι μαχόταν σε έναν πόλεμο που από την αρχή του, το αποτέλεσμα είχε κριθεί. Κανείς δεν τον βοηθούσε. Τα θησαυροφυλάκια ήταν άδεια. Η Πόλη που κάποτε αριθμούσε περισσότερο από μισό εκατομμύριο ψυχές και ήταν το κέντρο του κόσμου, τώρα ήταν ένα μια νεκροζώντανη σκιά του εαυτού της. Τα πλοία, όσα είχαν απομείνει σάπιζαν στα νεώρια. Πολλά σπίτια ήταν πλέον άδεια…Φαντάσματα στα χαλάσματα. Κοράκια έκραζαν στον ουρανό. Οι άρχοντες δεν έδιναν χρήματα λες και όταν ο Σουλτάνος θα έμπαινε στην Βασιλεύουσα θα τους άφηνε να τα κρατήσουν. Αναγκάστηκε να εκποιήσει μέρος της εκκλησιαστικής περιουσίας. Τα τάματα του λαού του. Προσπάθησε να καλέσει τη Δύση για βοήθεια. Ακόμη την περίμενε…Κανένα πλοίο από τους Λατίνους δεν εμφανιζόταν στον ορίζοντα, παρά τις διαβεβαιώσεις. Ευτυχώς που εμφανίσθηκε και ο Ιουστινιάνης. Βέβαια εάν η Πόλη άντεχε, ο Γενουάτης θα έπαιρνε σαν πληρωμή ολόκληρη τη νήσο Λήμνο. Πόσο θα ήθελε να είχε χρήματα στο κρατικό θησαυροφυλάκιο. Θα μπορούσε να πληρώσει εκείνον τον τεχνίτη κανονιών τον Ουρβάνο. Η μεγάλη Μπομπάρδα θα ήταν μέσα από τα τείχη και όχι απέξω. Δεν είχε όμως… Ο Ουρβάνος πήγε στον Σουλτάνο και η Μπομπάρδα έκανε τη γη να τρέμει σε κάθε κανονιοβολισμό. Έμαθε μάλιστα ότι στην Αδριανούπολη μια γυναίκα έχασε το παιδί που είχε στην κοιλιά της από τον φόβο της. Τόσο μακριά ακουγόταν ο ήχος του ορειχάλκινου τέρατος. Η μπομπάρδα διέλυε αργά αλλά σταθερά τα τείχη. Χαμογέλασε ειρωνικά όταν στην αρχή οι κανονιέρηδες έριχναν στα τείχη και δεν τους προκαλούσαν την παραμικρή φθορά. Μέχρι εκείνο το πρωινό που εμφανίστηκαν οι Ούγγροι τεχνίτες που του έστειλε ο σύμμαχος του, ο Ιωάννης Ουνιάδης για να τον βοηθήσουν στην άμυνα της Βασιλέυουσας. Αντί να έρθουν μέσα στην Πόλη όπως έπρεπε, εκείνοι έτρεξαν στον Σουλτάνο. Του έδειξαν τον τρόπο να ρίξει τα τείχη. Ο Σουλτάνος τους πλήρωσε αδρά. Το δικό του θησαυροφυλάκιο ήταν γεμάτο. Οι τεχνίτες τους είπαν να ρίχνουν την πρώτη βολή σε ένα σημείο. Η δεύτερη θα έπρεπε να πέσει στην ίδια ευθεία με την πρώτη αλλά λίγα μέτρα πιο δίπλα. Η τρίτη κανονιά θα έπεφτε στη μέση και λίγο χαμηλότερα. Σαν ανάποδο τρίγωνο. Τα τείχη έπεφταν και διαλύονταν πια σαν να ήταν από άμμο. Ευτυχώς που ο λαός του τα βράδια, τα επιδιόρθωνε. Τα γέμιζε με πέτρες με άμμο ακόμη και με ρούχα και μάλλινα υφάσματα για να απορροφούν τους κραδασμούς… Άλλοι υποστήριζαν τον Κωνσταντίνο και άλλοι τον κατηγορούσαν για «ενωτικό», ότι πούλησε την ορθόδοξη πίστη στον Πάπα. Κάποιες στιγμές αναρωτιόταν και για τον ρόλο του μοναχού Γεννάδιου Σχολάριου που είχε κλειστεί στη Μονή του Παντοκράτωρα και κατακεραύνωνε με πύρινους λόγους, εκείνον, τον ίδιο τον Αυτοκράτορα, τη Δύση και οποιαδήποτε προσπάθεια άμυνας στον Μεχμέτ. « Η Πόλη είναι αμαρτωλή και θα πληρώσει για αυτό. Μετανοείτε τίποτε δεν θα μας σώσει από την οργή του Κυρίου» έλεγε και ο κόσμος συγκεντρωνόταν έξω από τη Μονή και τον πίστευε… Αναρωτήθηκε τι θα γινόταν ο Σχολάριος εάν ο Μεχμέτ έπαιρνε τη Βασιλεύουσα… Ο πιστός του φίλος Φραντζής, διέκοψε τις μαύρες σκέψεις του. «Είναι όλοι εδώ. Σας περιμένουν…» του είπε. Θεοδοσιανά τείχη. Μέγα τείχος. Ξημερώματα Τρίτης 29 Μαΐου Λίγο μετά τα μεσάνυχτα η πεδιάδα του Λύκου ποταμού, γέμιζε αργά από ένα ανθρώπινο ποτάμι. Δεκάδες χιλιάδες στρατιώτες ο ένας δίπλα στον άλλο συγκεντρώνονταν και ετοιμάζονταν για την τελική επίθεση. Στην πρώτη γραμμή οι “άτακτοι”, οι βασιβουζούκοι, το ανομοιογενές ασκέρι που ακολούθησε τον Σουλτάνο στην εκστρατεία του για το πλιάτσικο. Ψηλά από τα τείχη οι υπερασπιστές χαμογέλασαν. Δεν τους φόβισε ο τεράστιος όγκος του πρώτου κύματος των επιτιθεμένων. Ίσα ίσα τους εξυπηρετούσε τόσο κοντά που ήταν ο ένας με τον άλλον. Δεν θα χρειαζόταν καν να σημαδεύουν. Το σχέδιο του Μεχμέτ ήταν απλό σε σύλληψη. Θα εξουθένωνε τους υπερασπιστές μέχρι τελικής πτώσεως. Ήταν λίγοι και ο στρατός του, υπερδεκαπλάσιος. Είχε κόσμο να θυσιάσει ενώ εκείνοι όχι. Μπορούσε να στέλνει στρατεύματα κατά κύματα μέχρι το σπαθί στα χέρια των υπερασπιστών πάνω στα τείχη να γίνει ασήκωτο από τις συνεχόμενες μάχες. Μόλις δόθηκε το σύνθημα της επίθεσης, η φύση τρόμαξε! Χιλιάδες κραυγές, αλαλαγμοί, φωνές, και επικλήσεις στον Αλλάχ, έσκισαν τον σκοτεινό ουρανό της κωνσταντινούπολης. Τα κανόνια από το στρατόπεδο του Τούρκου αυθέντη, ξερνούσαν φωτιά προς τα τείχη. Μεταλλικά σκεύη και τύμπανα χτυπούσαν σε ένα δαιμονισμένο ρυθμό που πάγωνε το αίμα. Τα πράσινα μπαιράκια του Μεχμέτ και των Οθωμανών κυμάτιζαν ξέφρενα μέσα στο σκοτάδι. Ο Πρωτοστράτορας από τα τείχη μονολόγησε: “ελάτε…” και χαμογέλασε. Ένα χαμόγελο τρομακτικό. Στη συνέχεια ούρλιαξε: “Στα όπλα. Έρχονται τα σκυλιά. Φωνάξτε τον Αυτοκράτορα, χτυπήστε τις καμπάνες.” Σε λίγα λεπτά ο Αυτοκράτορας της Νέας Ρώμης, ο αυθέντης της Κωνσταντινούπολης έπαιρνε τη θέση του στα τείχη ανάμεσα στους υπερασπιστές, σαν απλός στρατιώτης. Ο Ιουστινιάνης γύρισε το κεφάλι του και τον είδε να δένει τον μεταλλικό του θώρακα. Βρισκόταν ακριβώς πίσω του στην πύλη του Αγίου Ρωμανού. Σε ένα τείχος ψηλότερα από όλους. Ούρλιαξε με την βαριά φωνή του για να ακουστεί μέσα στον χαλασμό που έκαναν τώρα και όλες οι καμπάνες από κάθε εκκλησιά της Πόλης: “Κλείδωσε μας. Κλείδωσε μας” Ο Αυτοκράτορας Κωνσταντίνος του έγνεψε καταφατικά και με μια κίνηση των χεριών του, έδειξε στον Ιουστινιάνη ότι τον ευχαριστεί. Οι βαριές πόρτες εξόδου, στα νώτα των υπερασπιστών προς την πόλη έκλεισαν και κλειδώθηκαν. Τώρα όποιος ήταν στα τείχη ή θα νικούσε ή θα πέθαινε. Πάνω στην Πέμπτη ο Ιουστινιάνης έδινε τις τελευταίες οδηγίες. Οι καμπάνες συνέχιζαν να χτυπούν άγρια, τα τύμπανα να κάνουν τη γη να τρέμει και οι βασιβουζούκοι να ουρλιάζουν και να εφορμούν προς τα τείχη. Από ψηλά φαινόντουσαν να είναι άπειροι δεκάδες χιλιάδες. “Τώρα” ούρλιαξε ο Πρωτοστράτορας και μια πυκνή βροχή από βέλη, από μεταλλικές μπίλιες και από μικρές γρανιτένιες πέτρες από τα μικρά πυροβόλα των υπερασπιστών, θέρισαν τις πρώτες σειρές των επιτιθεμένων. Σαν να προσέκρουσαν σε κάποιον αόρατο τοίχο οι βασιβουζούκοι σταμάτησαν και σωριάζονταν νεκροί. Από ψηλά οι τοξότες άδειαζαν τις φαρέτρες τους σε ελάχιστα δευτερόλεπτα. Δεν σημάδευαν αλλά κανένα βέλος δεν πήγαινε χαμένο. Τόσο πυκνές ήταν οι γραμμές των Οθωμανών ατάκτων. Τα τηλεβόλα και τα αρκεβούζια των βυζαντινών και των Λατίνων είχαν πάρει φωτιά. Ο αθυρόστομος Ιουστινιάνης έτρεχε πάνω κάτω και εμψύχωνε τους συμπολεμιστές του: “Για την τιμή της Χριστιανοσύνης… θερίστε τους…κάντε τους να ξεχάσουν τις μάνες τους…”, ήταν οι ηπιότερες εκφράσεις που χρησιμοποιούσε. Οι 800 σιδερόφρακτοι σύντροφοι του, με μια κίνηση έβγαλαν τα σπαθιά τους και περίμεναν. Μαζί τους και οι Βυζαντινοί. Οι Βασιβουζούκοι ήταν ένα ασκέρι ατάκτων από κάθε μεριά του κόσμου. Όταν κατάλαβαν ότι με τις φωνές και τις κραυγές η πόλη δεν πέφτει, δείλιασαν. Οι βυζαντινοί τους μακέλευαν και δεν είχαν προλάβει καν να πλησιάσουν τα τείχη. Έκαναν να υποχωρήσουν. Ο τεράστιος όγκος των χιλιάδων αυτών ερασιτεχνών πολεμιστών ξαφνικά άλλαξε μέτωπο και υποχωρούσε. Γυρνούσε πίσω. Ο Μεχμέτ που παρακολουθούσε τη μάχη περίμενε την εξέλιξη αυτή. Κούνησε κοφτά το κεφάλι του και έδωσε ένα σύνθημα. Αμέσως στα νώτα των υποχωρούντων βασιβουζούκων ανέλαβαν δράση οι τρομεροί Τσαούσηδες. Αξιωματικοί του Οθωμανικού στρατού. Επαγγελματίες στρατιώτες έπαιξαν το ρόλο του στρατονόμου. Με τα τεράστια γιαταγάνια τους αλλά και με βαριά μεταλλικά ρόπαλα τιμωρούσαν, σκότωναν, ή άφηναν ανάπηρο όποιον υποχωρούσε. Μπρος γκρεμός και πίσω ρέμα. Οι βασιβουζούκοι αφού είδαν εκατοντάδες συντρόφους τους να πέφτουν από σπαθί συμπολεμιστή τους επειδή υποχωρούσαν, άλλαξαν πάλι μέτωπο και ξεχύθηκαν προς τα τείχη. Τουλάχιστον αν πέθαιναν πάνω στη μάχη από το σπαθί των γκιαβούρηδων, θα πήγαιναν στον παράδεισο. Η τεράστια τάφρος που βρισκόταν μπροστά από το “Μικρόν τείχος” είχε βάθος 10 μέτρα και πλάτος 21. Έπρεπε να την περάσουν να τρέξουν 17 μέτρα ακάλυπτοι και να φτάσουν στο Μικρόν τείχος. Τότε όλα θα ήταν πιο εύκολα αφού η πρώτη αμυντική γραμμή των Βυζαντινών είχε ισοπεδωθεί από τους βομβαρδισμούς των προηγούμενων ημερών. Το Μικρόν τείχος ήταν πλέον ένας ξύλινος φράχτης και όχι το πέτρινο τείχος, πάχους 2,5 μέτρων και ύψους 8,5 που ήταν πριν. Σε λιγότερο από μισή ώρα η βασιβουζούκοι δεν χρειαζόταν να διασχίσουν την τάφρο με πρόχειρες γέφυρες ή άλλα μέσα. Τώρα απλά πατούσαν στα πτώματα των συντρόφων τους και περνούσαν απέναντι. Η τεράστια τάφρος είχε γεμίσει με νεκρούς άτακτους… “Στο Μικρό” φώναξε ο Ιουστινιάνης και οι κατάφραχτοι ιππότες του άφησαν το Μέγα τείχος και κατέβηκαν στον ξύλινο φράχτη. Όσοι Βασιβουζούκοι δεν εξολοθρεύονταν πάνω από τα τείχη με τα τόξα και τα αρκεβούζια, και διέσχιζαν τη τάφρο, έπεφταν επάνω στους συντρόφους του Πρωτοστράτωρα. Τα όπλα τους ήταν αδύνατον να τρυπήσουν τις πανοπλίες των ιπποτών. Ήταν μια εύκολη μάχη για τους βυζαντινούς. Χωρίς ασπίδες και μεταλλικούς θώρακες τα τεράστια σπαθιά των Λατίνων του καπετάν Γιουστουνιά, τους εξολόθρευαν τρεις – τρεις με κάθε χτύπημα. Μετά από 3 ώρες μάχης σώμα με σώμα οι Βασιβουζούκοι διατάχτηκαν να υποχωρήσουν. Οι υπερασπιστές ούρλιαζαν από χαρά και ενθουσιασμό. Οι πανοπλίες, τα πρόσωπα, τα μαλλιά τους ήταν κατακκόκινα από το αίμα των Τούρκων. Οι απώλειες τους ήταν ελάχιστες. Όμως τα χέρια τους βάραιναν επικίνδυνα. “Μοιράστε τους κρασί και να ξεκουραστούν” έδωσε εντολή ο Ιουστινιάνης αλλά η ματιά του πάγωσε καθώς κοίταξε προς το εχθρικό στρατόπεδο. Τη θέση των ατάκτων μετά από 3 ώρες μάχης έπαιρνε τώρα ο τακτικός στρατός των Οθωμανών. Αμέτρητες σειρές από Αλοφατζήδες (ουλουφατζήδες), από Καρίπηδες, από Δελήδες από Μποσταντζήδες και φυσικά από Σπάχηδες , εφορμούσαν προς τα τείχη. Ήταν ξεκούραστοι και ήθελαν να αποδείξουν ότι δίκαια άνηκαν στον τρομερό στρατό του Σουλτάνου. Από την άλλη οι υπερασπιστές άρχιζαν να καταβάλλονται από την κούραση. Και ο Σουλτάνος δεν τους άφησε ούτε λεπτό για να ξεκουραστούν. “Κουράγιο αδέρφια” Βροντοφώναξε ο Αυτοκράτορας από τα τείχη. “’Ότι έπαθαν οι προηγούμενοι θα πάθουν και αυτοί.” Και πράγματι έτσι έγινε. Επί τρεις ώρες οι υπερασπιστές έκοβαν όπως ο ξυλοκόπος τα δέντρα, το νήμα της ζωής των χιλιάδων Οθωμανών στρατιωτών. Τρεις ώρες μάχης σώμα με σώμα που εάν υπολογίσουμε και τις προηγούμενες, συνολικά οι υπερασπιστές των τειχών πολεμούσαν 6 ώρες αδιάκοπτα. Έξη ώρες να σηκώνουν και να κατεβάζουν συνέχεια ένα βαρύ σπαθί και να μακελεύουν… Η κούραση άρχισε να τους καταβάλει. Αυτή τη φορά όμως οι απώλειες ήταν μεγάλες. Ο τακτικός στρατός του Σουλτάνου δεν πολεμούσε με αυτοσχέδια σπαθιά, ρόπαλα και τσουγκράνες. Είχε όπλα και πανοπλίες σχεδόν εφάμιλλες με τους Βυζαντινούς και τους Λατίνους. Η άμυνα της Πόλης κρεμόταν σε μια κλωστή. Δεν ήταν λίγοι οι υπερασπιστές που βρήκαν τον θάνατο κατατρυπημένοι από τους εχθρούς, απλά και μόνο επειδή δεν μπορούσαν να σηκώσουν άλλο το σπαθί τους από την κούραση. Τα αυτιά όλων κόντευαν να σπάσουν. Τα τύμπανα δεν είχαν σταματήσει λεπτό. Το ίδιο και οι καμπάνες. Οι κλαγγή των όπλων και οι εκρήξεις μαζί με τις κραυγές των πολεμιστών δημιουργούσαν ένα σκηνικό κολάσεως. Γλυκοχάραζε και ο θεός φαινόταν ότι δεν είχε αποφασίσει σε ποιόν θα έδινε τη νίκη. Η πεδιάδα του Λύκου ήταν τώρα ένας λασπότοπος γεμάτος αίματα και χιλιάδες πτώματα. Κάπου κάπου κάποιος τραυματίας εκλιπαρούσε για λύτρωση. Κομμένα μέλη, κομμένα κεφάλια, ανθρώπινες ακαθαρσίες. Η μυρωδιά του θανάτου. Ο Σουλτάνος άρχισε να νιώθει άβολα. Η αποτυχία του έκλεινε πονηρά το μάτι. Η Πόλη απέναντι του όχι μόνο άντεξε αλλά και διέλυσε μεγάλο μέρος του στρατού του. Έβλεπε ήδη με τη φαντασία του, τους “Μουγκούς” να τον πνίγουν κάποιο βράδυ στον ύπνο του, με μεταξωτό κορδόνι. Διέταξε και το δεύτερο κύμα να υποχωρήσει και έστρεψε το κατασκότεινο πρόσωπο του προς τον Αγά των Γενιτσάρων που στεκόταν πίσω και αριστερά του. Θα τα έπαιζε όλα για όλα. Ή θα κέρδιζαν οι γενίτσαροι του ή θα τον περίμενε ο θάνατος και η ατίμωση. “Είμαι ένας από εσάς” είπε στον Αγά. Εκείνος υποκλίθηκε βαθιά και έσπευσε να δώσει τις εντολές του. Οι Γενίτσαροι ήταν έτοιμοι να εφορμήσουν. Σαν σκυλιά που με αλυσίδα τα κρατά ο κύριος τους και τώρα τα άφησε κάλυπταν τρέχοντας την απόσταση μέχρι τα τείχη. Οι εκκλησίες πλέον δεν χτυπούσαν τις καμπάνες τους. Από το στρατόπεδο του Τούρκου αυθέντη δεν ακούγονταν τύμπανα. Επικρατούσε μια νεκρική σιγή που τσάκιζε τα νεύρα. Όλοι στα τείχη βαστούσαν την ανάσα τους. Οι Γενίτσαροι έτρεχαν σκυφτοί. Κοίταζαν μόνο μπροστά. Δεν φώναζαν, ούτε ούρλιαζαν όπως οι προηγούμενοι. Το θεωρούσαν υποτιμητικό. Απλά έτρεχαν. «Αυτοί είναι οι τελευταίοι, αδέρφια μου» φώναξε ο αυτοκράτορας από ψηλά. «Κρατήστε τις θέσεις σας, μην λιγοψυχάτε τώρα». Οι Γενίτσαροι πέρασαν την τάφρο, πέρασαν και το Μικρό τείχος και έφτασαν κάτω από το Μέγα τείχος. Έστησαν με ταχύτητα τις σκάλες τους. Από ψηλά οι υπερασπιστές άδειαζαν καυτό λάδι, και πετούσαν πέτρες προς τα κάτω. Οι Γενίτσαροι ένας προς έναν συναντούσαν τιμημένα τον δημιουργό τους. Κανείς τους δεν φώναζε. Κανείς τους δεν ούρλιαζε. Και όποιος πέθαινε αμέσως κάποιος άλλος έπαιρνε τη θέση του… Είναι η στιγμή που ο χρόνος σταματάει… Είναι η στιγμή που μια αυτοκρατορία πεθαίνει…Είναι η στιγμή που χίλια και βάλε χρόνια περνάνε στο παρελθόν. Η μοίρα λες και αμφιταλαντευόταν τόσες ώρες, αποφάσισε να δώσει τη νίκη στους Οθωμανούς. Εξάλλου η έκπληξη θα ήταν εάν η Πόλη δεν έπεφτε…Έπεσε με τρία απλά μοναδικά στην ιστορία γεγονότα που έκριναν τα πάντα. Ο Μεχμέτ έβλεπε τους Γενίτσαρους του να τσακίζονται σωρηδόν πάνω από τα τείχη. Η Βασιλεύουσα δεν έπεφτε. Έτριψε τον σβέρκο του. Ήξερε τη μοίρα του. Ετοιμάστηκε να σημάνει υποχώρηση. Τότε συνέβησαν σχεδόν ταυτόχρονα τρία μοιραία για το Βυζάντιο γεγονότα. Στη Βόρεια πλευρά του τείχους. Κάτω σχεδόν από το παλάτι των Βλαχερνών σε μια μικρή γωνιά του που κάνει ο τοίχος βρίσκεται ένα πορτάκι. Μια μικρή πόρτα ξύλινη, που κάποτε οι αυτοκράτορες χρησιμοποιούσαν όταν έβγαιναν για κυνήγι στο δάσος του Βελιγραδίου. Το πορτάκι σχεδόν δεν φαίνεται ακόμη και εάν κάποιος είναι πολύ κοντά. Οι πολιορκημένοι πολλές φορές το είχαν χρησιμοποιήσει στις εφόδους τους. Έβγαιναν μέχρι και 50 και ταχύτατα με τα άλογα τους σάρωναν όποιον Οθωμανό στρατιώτη έβρισκαν. Μετά σαν φαντάσματα έμπαιναν πάλι από την πόρτα αυτή την ασφάλιζαν και έπαιρναν τις θέσεις τους στα τείχη. Με κάποιο τρόπο «μαγικό» η πόρτα, αυτή την μοιραία στιγμή βρέθηκε ανοιχτή. Την ξέχασαν καθώς επέστρεφαν μετά από κάποια επιδρομή οι Βυζαντινοί; Κάποιο χέρι από μέσα που ήθελε να μπουν οι Οθωμανοί, την ξεκλείδωσε; Κανείς δεν ξέρει , ούτε θα μάθει ποτέ. Από την πόρτα μπήκαν κάποιοι Γενίτσαροι οι οποίοι έγιναν αντιληπτοί σχεδόν αμέσως από τους Βυζαντινούς. Με άλογα και πεζή, οι υπερασπιστές έπεσαν πάνω τους και τους εξολόθρευσαν. Ένας από εκείνους όμως κατάφερε να σκαρφαλώσει στο τείχος και να τοποθετήσει τη σημαία του Σουλτάνου. Η σημαία δεν κατέβηκε… Την ίδια στιγμή σαν να έπαιζε ένα παιχνίδι η μοίρα, ο Πρωτοστράτορας, ο άνθρωπος που ουσιαστικά μαζί με τον αυτοκράτορα κρατούσε την Πόλη, τραυματίζεται. Ο Ιουστινιάνης είδε μέσα από την κατάμαυρη πανοπλία του να ξεπηδά αίμα. Κάποιο βόλι ή τόξο καρφώθηκε χαμηλά στην κοιλιά του. Ο πόνος ήταν αβάσταχτος και όσο περνούσε η ώρα ο Ιουστινιάνης σφάδαζε. Οι σύντροφοι του, άφησαν τις θέσεις τους στις πολεμίστρες και έτρεξαν να προστατεύσουν τον ηγέτη τους. Από τα τείχη έφυγε η ελίτ της άμυνας οι σιδερόφραχτοι ιππότες του Γενουάτη γίγαντα. Οι γενίτσαροι συνέχιζαν να ανεβαίνουν… Ο Πρωτοστράτορας φώναξε στον Κωνσταντίνο να του πετάξει τα κλειδιά της Πύλης για να φύγει. «Αδελφέ» απάντησε με αγωνία από ψηλά ο Παλαιολόγος «άντεξε λίγο ακόμη σε παρακαλώ». Ο Ιουστινιάνης σε κρίση πανικού και φρικτού πόνου ούρλιαξε: «Πέταξε μου τα κλειδιά ανάθεμα με. Πεθαίνω δεν το βλέπεις;». Ο αυτοκράτορας υποχώρησε και πέταξε τα κλειδιά. Οι πιστοί σύντροφοι του Ιουστινιάνη άφησαν τα τείχη και κρατώντας τον στα χέρια έτρεξαν προς τα 2 πλοία που τους περίμεναν στο λιμάνι. Οι Βυζαντινοί ήταν πλέον μόνοι τους. Αργότερα πολλοί κατηγόρησαν τον Ιουστινιάνη ότι λιγοψύχησε και για ένα μικρό τραυματισμό έφυγε. Η πραγματικότητα είναι όμως εντελώς διαφορετική. Ο Ιουστινιάνης σε όλες τις ημέρες της πολιορκίας, ποτέ δεν δείλιασε, ποτέ δεν έκανε πίσω. Πρώτος δίπλα στον Κωνσταντίνο απωθούσε τους Οθωμανούς. Ευκαιρίες να φύγει είχε πολλές. Και μάλιστα να αλλάξει και στρατόπεδο γεμίζοντας τις τσέπες του με χρυσάφι. Δεν το έκανε. Έμεινε στις επάλξεις. Ο Ιωάννης Ιουστινιάνης πέθανε τις πρώτες ημέρες του Ιουνίου, όταν τα 2 πλοία του έδεσαν στη Χίο. Κάποιοι ιστορικοί, σύγχρονοι της Αλώσεως μιλούν ανοιχτά ότι το βόλι που τον βρήκε τον πέτυχε από πίσω. Το βόλι δεν ήταν Τούρκικο… Στον τάφο του στην εκκλησία του Αγίου Δομίνικου στη Χίο αναγραφόταν στα Λατινικά: «Ένθαδε κείται Ιωάννης Ιουστινιάνης, ανήρ περικλεής και πατρίκιος Γενουήσιος εκ των Μαονέων της Χίου, όστις, κατά την εκστρατείαν του βασιλέως των Τούρκων Μωάμεθ εναντίον της Κωνσταντινουπόλεως, μεγαλοψύχως ηγεμονεύων παρά το γαληνοτάτω Κωνσταντίνω, τελευταίω των ανατολικών Χριστιανών αυτοκρατόρι, θανασίμως πληγωθείς απέθανε.» Το τρίτο περιστατικό που συνέβη σχεδόν ταυτόχρονα με τα άλλα δύο ήταν και αυτό καθοριστικό. Την ίδια στιγμή λοιπόν που στις επάλξεις κυμάτισε για πρώτη φορά το μπαϊράκι του Σουλτάνου, την ίδια στιγμή που ο Πρωτοστράτωρας τραυματίστηκε και αποχώρησε, μια ομάδα Γενιτσάρων, καθοδηγούμενη από τον Καφέρ Μπέη, σκαρφάλωσε στα τείχη και πάτησε το πόδι της κάτω από τον Άγιο Ρωμανό. Εκεί κάποιος θηριώδης Γενίτσαρος που πλέον από τους Τούρκους θεωρείται ήρωας, ο Χασάν από το Ουλουμπάτ (Ουλουμπατλί Χασάν τον φώναζαν) συνοδευόμενος από μια ομάδα 30 συντρόφων του κατάφερε να προχωρήσει κατά μήκος στις επάλξεις, απωθώντας τους παραπαίοντες αμυνόμενους. Με μια σημαία του Σουλτάνου Μεχμέτ στο αριστερό και ένα τεράστιο κυρτό σπαθί στο δεξί χέρι, κράτησε για λίγα λεπτά τη θέση του περικυκλωμένος από Βυζαντινούς. Οι άλλοι γενίτσαροι που τον είδαν εμπνεύστηκαν από το θάρρος του και όρμησαν με περισσότερη λύσσα κατά των υπερασπιστών. Ο γιγαντιαίος γενίτσαρος κάρφωσε τη σημαία του Ισλάμ στα τείχη της Βασιλεύουσας των χριστιανικών πόλεων. Σύντομα οι αμυνόμενοι ανασυντάχτηκαν και με ομοβροντία από βέλη, πέτρες και ακόντια έριξαν κάτω τους 30 Γενίτσαρους και κύκλωσαν τον Χασάν. Με κόκκινα μάτια από την ένταση της μάχης του επιτέθηκαν, τον γονάτισαν και στην κυριολεξία τον κομμάτιασαν. Τα ελάχιστα λεπτά που άντεξε όμως ήταν αρκετά για ακόμη περισσότερους γενίτσαρους να σκαρφαλώσουν στα τείχη. Η μάχη είχε κριθεί. Ο Σουλτάνος που παρακολουθούσε πλέον από κοντά τη μάχη, ενώ είχε σηκώσει το χέρι να σημάνει υποχώρηση, είδε με το έμπειρο μάτι του την αναταραχή στις γραμμές των υπερασπιστών. Αντί για υποχώρηση έδωσε εντολή όλες οι δυνάμεις να πέσουν στο σημείο εκείνο. Σαν πλημμυρίδα χιλιάδες άνδρες άρχισαν να εισβάλλουν στον θύλακα που ο Σουλτάνος υπέδειξε. Οι αμυνόμενοι υποχώρησαν υπό το βάρος του αριθμού των επιτιθεμένων. Σε ένα τέταρτο 30.000 Οθωμανοί ανέβηκαν στα τείχη. Τώρα όλοι ούρλιαζαν απόκοσμα και έσφαζαν όποιον συναντούσαν. Η Πόλις Εάλω. Η υποχώρηση έγινε πανικός. Πύλη Αγίου Ρωμανού πρωινό 29 Μαΐου 1453 Το πρόσωπο του Αυτοκράτορα είχε μεταβληθεί σε μια μάσκα πόνου. Δεν πίστευε και ο ίδιος πόσο γρήγορα και ξαφνικά ανατράπηκε η κατάσταση. Οι Οθωμανοί έμπαιναν πλέον από παντού. Μέσα στον πανικό και τον χαμό ο Κωνσταντίνος Παλαιολόγος ήταν αδύνατον να κάνει το παραμικρό. Έστρεψε το πρόσωπο του προς τα πίσω. Έβλεπε από ψηλά την αγαπημένη του πόλη να ψυχορραγεί. “Όλα τελείωσαν λοιπόν” σκέφτηκε και πρόσταξε την φρουρά του να αποχωρήσουν. Με ψυχραιμία κατέβηκε από τον Άγιο και μπήκε στην Πόλη. Τον συνόδευαν οι καλοί του φίλοι , Ο Ιωάννης Δαλματός, ο Δον Φρανσίσκο ντε Τολέδο, ο Θεόφιλος Παλαιολόγος και ο Καντακουζηνός. Έτρεχαν στα στενά δρομάκια της Πόλης. “Άρχοντα μου θα ήταν συνετό να αποφύγουμε τους μεγάλους δρόμους για να φτάσουμε στο λιμάνι” τον συμβούλεψε ο Θεόφιλος. Οι σφαγές οι λεηλασίες, οι βιασμοί, οι κλεψιές είχαν ξεκινήσει και τα ουρλιαχτά του κόσμου και οι απεγνωσμένες επικλήσεις για βοήθεια έκαναν τον Αυτοκράτορα να σταθεί. “Δεν φεύγω” είπε. “ Η πόλη μου πεθαίνει και μαζί της θα πεθάνω και εγώ”. Από κάποια σκιερή γωνία ξεπρόβαλε τρέχοντας μια πολυάριθμη ομάδα γενιτσάρων που είχε επιδοθεί σε ανελέητο πλιάτσικο και δολοφονίες. Κοντοστάθηκαν μόλις είδαν τους 5 αρματωμένους άνδρες. Ο Αυτοκράτορας της Νέας Ρώμης, ο αυτοκράτορας της Βασιλεύουσας δεν το σκέφτηκε δεύτερη φορά. Ξεθήκωσε το σπαθί του και όρμησε. Πίσω του οι σύντροφοι του έκαναν το ίδιο. Όπως η φωτιά καίει τα δάση, έτσι και ο Κωνσταντίνος θέριζε τους Γενίτσαρους. Δεχόταν χτυπήματα αλλά παρέμενε όρθιος. Σε λίγα λεπτά οι 4 σύντροφοι του κείτονταν νεκροί. Είχε περικυκλωθεί. Η πανοπλία και ο μανδύας του ήταν μέσα στα αίματα. Τα μάτια του είχαν γεμίσει δάκρυα. Όχι από πόνο. Δάκρυα για τον χαμό της θεοφύλακτης Πόλης. Ο Κωνσταντίνος ζύγισε το σπαθί στο κουρασμένο του χέρι.”΄Δεν υπάρχει ένας Χριστιανός να μου πάρει το κεφάλι;” φώναξε και όρμησε για δεύτερη φορά. Δέχτηκε από πίσω ένα δυνατό χτύπημα. Όλα μαύρισαν στα μάτια του. Κατέρρευσε . Οι γενίτσαροι έπεσαν πάνω του…Κανείς ποτέ δεν τον ξαναείδε… Ο Οθωμανός ιστορικός Ορούχ, έγραψε αργότερα: “Ο άμοιρος αυτοκράτορας ήταν 49 ετών όταν πέθανε. Όποιες και αν ήταν οι συνθήκες του θανάτου του, φαίνεται ότι προσπάθησε μέχρι και την τελευταία στιγμή να κρατήσει τη φλόγα του Βυζαντίου αναμμένη. Ο κυβερνήτης της Ιστανμπούλ ήταν γενναίος και δεν ζήτησε έλεος. Ήταν ένας άξιος αντίπαλος” Οι δρόμοι της Κωνσταντινούπολης γλιστρούσαν από το αίμα που έρεε. Τα κομμένα κεφάλια μέσα στο λιμάνι, έμοιαζαν καρπούζια στον πάγκο του μανάβη. Τόσα πολλά ήταν. Στον κεράτιο σε ένα Πύργο 40 κρητικοί τοξότες είχαν ταμπουρωθεί και δεν έκαναν πίσω. Κάθε προσπάθεια των Οθωμανών να καταλάβουν τον Πύργο, αποτύγχανε. Οι κρητικοί ήταν λιοντάρια. Η Πόλη είχε πέσει αλλά οι Κρητικοί δεν παραδίδονταν. Ο Μεχμέτ το έμαθε. Θαύμασε την αντρειοσύνη τους. Η εντολή του ήταν σαφής: “ Αφήστε τους να φύγουν. Αφήστε τους τιμητικά να πάρουν μαζί τους και τη σημαία τους. Όποιος τολμήσει να πειράξει έστω και έναν από αυτούς θα θανατωθεί. Δώστε τους και ένα πλοίο. Το αξίζουν… Αγία Σοφία πρωινό 30ης Μαΐου 1453 Ο Μεχμέτ ήταν έξαλλος. Άφριζε στην κυριολεξία από το κακό του. Όταν βρισκόταν σε τέτοια κατάσταση ακόμη και η προσωπική του φρουρά φρόντιζε να μην βρίσκεται στο οπτικό του πεδίο. Δεν το είχε σε τίποτε να διατάξει τον αποκεφαλισμό όποιου ανθρώπου ήταν δίπλα του, την λάθος ώρα. Σύμφωνα με τους ιερούς νόμους του Ισλάμ εάν μια πόλη επαρεδίδετο τότε τα στρατεύματα, την καταλάμβαναν αναίμακτα και απαγορευόταν να αγγίξουν την περιουσία αλλά και τους ανθρώπους της. Εάν μια πόλη αρνείτο να παραδοθεί και τα στρατεύματα την καταλάμβαναν εξ εφόδου τότε οι στρατιώτες επί 3 ημέρες είχαν δικαίωμα να κάνουν ότι θέλουν στους ανθρώπους και την περιουσία τους. Να την οικειοποιηθούν να πάρουν σκλάβους, να πάρουν χρυσάφια και κοσμήματα. Οτιδήποτε, αλλά για 3 ημέρες. Η Κωνσταντινούπολη ήταν στη δεύτερη περίπτωση. Όμως εάν ο Μεχμέτ άφηνε τους άνδρες τους για τρεις ημέρες, εκείνοι θα ισοπέδωναν την Πόλη. Δεν θα έβρισκε τίποτε όρθιο. Ο Μεχμέτ αποφάσισε να μην περιμένει να περάσει το τριήμερο. “Μπαίνουμε μέσα” είπε στον Βεζίρη του και λίγη ώρα αργότερα μια τεράστια πομπή περπατούσε στους δρόμους της Βασιλεύουσας. Πρώτος πάνω στο λευκό του άλογο ήταν ο Μεχμέτ, ζωσμένος με το σπαθί του Οσμάν. Έφτασε έξω από την Αγία Σοφία. Από μέσα οι κραυγές του κόσμου ήταν ανατριχιαστικές. Ξέζεψε και πεζός έφτασε στην είσοδο. Με αργές κινήσεις έσκυψε και πήρε μια χούφτα χώμα από το έδαφος. Έριξε το χώμα πάνω στο τουρμπάνι του, ως πράξη ταπεινότητας απέναντι στον θεό. Ο Μεχμέτ μπήκε από την είσοδο και μονολογούσε το ποίημα ενός Πέρση ποιητή: “ Η αράχνη υφαίνει τον ιστό της και η κουκουβάγια κρώζει στους οίκους του Αφραστάβ…” Είδε το εσωτερικό της εκκλησιάς ασφυκτικά γεμάτο. Όσοι είχαν προστρέξει εκεί για να σωθούν είχαν αλυσοδεθεί και ήταν έτοιμοι για τα σκλαβοπάζαρα. Πολλοί κείτονταν νεκροί. Αίμα έρεε στα πλακάκια του Οίκου του Θεού. Κάποιοι γενίτσαροι συνέχιζαν να ξηλώνουν τα μάρμαρα, συνέχιζαν να χαλάνε τις χρυσοποίκιλτες εικόνες. Ο Μεχμέτ έγινε έξαλλος. Πλησίασε έναν γενίτσαρο που ξήλωνε κάποια μάρμαρα “Γιατί τα χαλάς” τον ρώτησε με φωνή που έτρεμε. “Για την πίστη μας Σουλτάνε μου” απάντησε εκείνος. Με το βαρύ μεταλλικό κοντάρι του τον χτύπησε με όλη του τη δύναμη στο κεφάλι. . Το κρανίο άνοιξε σαν τριαντάφυλλο και υγρά με αίμα άρχισαν να χύνονται. “ΤΕΛΟΣ” βροντοφώναξε ο Μεχμέτ “Κανείς και ποτέ δεν θα παραβιάζει διαταγή δική μου. Σας είπα ότι τα κτίρια μου ανήκουν” Στη συνέχεια ήρεμος έδωσε εντολή να μπουν μέσα οι ιερείς του Ισλάμ. Σε λίγη ώρα στην Αγία Σοφία θα τελούταν η πρώτη προσευχή στον Αλλάχ… ΠΗΓΗ https://hellasforce.com/ Επιτρέπεται η αναδημοσίευση του άρθρου μόνο υπό την προϋπόθεση ότι θα γίνει αναφορά πως ανήκει στον Melissocosmos με ενεργό ling... google.com, pub-6072949510437281, DIRECT, f08c47fec0942fa0κάντε κλικ στον παρακάτω σύνδεσμο για περισσότερα
http://dlvr.it/SpnTDY

Επιστροφή στην παραδοσιακή μελισσοκομία στην Ισπανία

Επιστροφή στην παραδοσιακή μελισσοκομία  Η  Σιέρα Νεβάδα είναι μια ορεινή περιοχή της Ισπανίας που σημαίνει χιονισμένη οροσειρά. Φυσικά και εκεί η σύγχρονη μελισσοκομία πήρε την σκυτάλη από το χτες, και οι Ευρωπαϊκού τύπου κυψέλες, αντικατέστησαν τις παλαιές. Η νοσταλγία του παρελθόντος όμως οδήγησε μερικούς ηλικιωμένους μελισσοκόμους του Μελισσοκομικού Συλλόγου Γρανάδας στο να δημιουργήσουν ξανά τις παραδοσιακές κυψέλες που υπήρχαν παλαιότερα στην περιοχή και να αναδείξουν ξανά τις πρακτικές εκείνες που ακολούθησε η μελισσοκομία στην χώρα επί χιλιάδες χρόνια, και να μην ξεχαστούν. Στο παρακάτω βίντεο αν και χωρίς υπότιτλους δυστυχώς, βλέπουμε αναλυτικά την κατασκευή παραδοσιακών κυψελών της Ισπανίας που γίνονται με ψιλό καλάμι, και ψαθί. Όπως είπα το βίντεο δεν έχει υπότιτλους αλλά επειδή η γλώσσα της μελισσοκομίας είναι διεθνώς κοινή, μπορούμε πολύ εύκολα να καταλάβουμε την διαδικασία. Παρακολουθούμε λοιπόν την διαδικασία κατασκευής παραδοσιακών κυψελών βήμα προς βήμα, την τοποθέτηση σμηνών σε αυτές, την μετακίνηση τους με μουλάρι παρακαλώ, αλλά και την διαδικασία του τρύγου αυτών των κυψελών, όπως και το ξεμέλιασμα, το πως έβγαζαν το μέλι από τις κηρήθρες δηλαδή. Στο τέλος το φιλτράρισμα του μελιού το έκαναν δίπλα στο τζάκι προφανώς για να ρέει πιο εύκολα το μέλι από την θερμότητα. Συλλέγοντας το μέλι τους έφτιαχναν με αυτό ένα είδος γλυκό του κουταλιού προσθέτοντας κομμάτια κολοκυθιού μέσα, ή το χρησιμοποιούσαν στην διατροφή τους ρίχνοντας μέλι στο τηγάνι με φρέσκο ποπ κορν που το έκαναν σαν ένα είδος παστελιού ας πούμε, ενώ το βίντεο δεν παραλείπει να μας πει ότι χρησιμοποιούν το μέλι για να φτιάξουν και παραδοσιακά κουλουράκια. Μελισσοκομία από μια άλλη αγνή εποχή έχουμε συνάδελφοι σε αυτή την ανάρτηση, που παρότι πρόκειται για άλλη χώρα με άλλη κουλτούρα εντούτοις διακρίνονται έντονα στοιχεία και της δικής μας χαμένης παράδοσης. Δείτε το και ελπίζω να το βρείτε χρήσιμο, όπως χρήσιμο θα ήταν να γίνουν παρόμοιες ενέργειες και από δικούς μας ηλικιωμένους μελισσοκόμους, με την παρότρυνση και την υποστήριξη των συλλόγων που ανήκουν. Ας ανοίξουμε τα μάτια μας να δούμε πως λειτουργούν οι σύλλογοι και οι μελισσοκόμοι στο εξωτερικό, μήπως αποκτήσουμε κι εμείς μελισσοκομική παιδεία και μελισσοκομικό  πολιτισμό κάποια στιγμή που τόσο μας λείπουν... MELISSOCOSMOS ελάτε να γνωρίσουμε τον μαγικό κόσμο των μελισσών Επιτρέπεται η αναδημοσίευση του άρθρου μόνο υπό την προϋπόθεση ότι θα γίνει αναφορά πως ανήκει στον Melissocosmos με ενεργό ling... google.com, pub-6072949510437281, DIRECT, f08c47fec0942fa0κάντε κλικ στον παρακάτω σύνδεσμο για περισσότερα
http://dlvr.it/SpmX1c

Η βελανιδιά και το μέλι της

Η Βελανιδιά και το μέλι της  Η Βελανιδιά ανέκαθεν είχε μια ιδική θέση στην καρδιά των Ελλήνων. Από τους Αρχαίους Έλληνες θεωρούνταν ως το ιερό δένδρο του Δια. Η λέξη βάλανος σημαίνει φαλλός και συμβόλιζε τη βάλανο του Δία, από εκεί προέκυψε η ονομασία βελανίδι και Βελανιδιά. Νομίζω ότι και στις μέρες μας οι Έλληνες αγαπούν την Βελανιδιά αν και δεν υπάρχει πλέον αυτή η ιερή σχέση που υπήρχε στην αρχαιότητα. Πέραν των άλλων οι Έλληνες μελισσοκόμοι έχουν έναν επιπλέον λόγο να αγαπούν την βελανιδιά αφού μπορεί να τους προσφέρει απλόχερα ένα πολύ σημαντικό εισόδημα με το μέλι βελανιδιάς. Το μέλι από βελανιδιά είναι το ποιο σκούρο μέλι που υπάρχει. Είναι μαύρο σαν βερνίκι αλλά έχει φανατικούς θαυμαστές και όχι άδικα. Είναι το νούμερο ένα μέλι σε αντιξειδωτικές ιδιότητες σε σχέση με κάθε άλλο μέλι σύμφωνα με τους ειδικούς, ενώ ενδείκνυται πολύ για ταλαιπωρημένους οργανισμούς και ασθενείς. Ασφαλώς το μέλι της βελανιδιάς είναι μελίτωμα, εκκρίνεται δηλαδή από έντομα, μα δυστυχώς για αγνώστους λόγους δεν γνωρίζουμε σχεδόν τίποτα για τα έντομα που δίνουν το μέλι αυτό. Ακόμα και στην διεθνή βιβλιογραφία απουσιάζουν σχεδόν αυτές οι πληροφορίες, για τα έντομα, τον κύκλο τους και τον τρόπο που παράγουν και εκκρίνουν το μελίτωμα. Η βελανιδιά ξεκινάει και δίνει μελίτωμα στο φύλλο τον Ιούνιο. Σε γενικές γραμμές ξέρουμε ότι το μελίτωμα παράγεται από αφίδες. Σιγά σιγά δημιουργούνται σταγόνες μελιού που στάζουν από τα έντομα επάνω στα φύλλα της βελανιδιάς και όλο και αυξάνει. Σε κάποια στιγμή είναι τόσο πολύ που αυτό αρχίζει και στάζει. Τότε οι μέλισσες αρχίζουν και το συλλέγουν σε μεγάλες ποσότητες. Δεν γνωρίζουμε τις συνθήκες εκείνες που ευνοούν την έκκριση αυτού του μελιού. Εικάζουμε ότι από μια βροχερή άνοιξη που προκύπτουν τρυφεροί βλαστοί στο δέντρο ευνοούνται οι αφίδες και πολλαπλασιάζονται τόσο ώστε να παράγουν πολύ μελίτωμα σε ικανές ποσότητες για να το συλλέξουν οι μέλισσες. Το μελίτωμα στο φύλλο, είναι το πρώτο στάδιο της νομής για την βελανιδιά. Ακολουθεί το μελίτωμα στο βελανίδι που διαμορφώνει και την ποιότητα του τελικού μελιού. Από πολλούς αυτό το μέλι θεωρείται ακόμα ποιο σπουδαίο από το πρώτο. Το βελανίδι αρχίζει και δακρύζει παχύρρευστο μελίτωμα και η συλλογή συνεχίζεται μέχρι όλον τον Ιούλιο. Καθώς όμως οι θερμοκρασίες το καλοκαίρι όσο περνάει ο καιρός όλο ένα και ανεβαίνουν κάνουν το μελίτωμα να ξινίσει και τότε οι μέλισσες σταματούν την συλλογή. Αν γίνει αυτό υπάρχει μόνο ένας τρόπος να διορθωθεί η κατάσταση. Μια βροχή. Αν πιάσει μια βροχή και ξεπλύνει το ξινισμένο μελίτωμα τότε το νέο που έρχεται από μέσα είναι ξανά κατάλληλο και οι μέλισσες συνεχίζουν να το μαζεύουν. Όσο οι θερμοκρασίες δεν ξεπερνούν και πολύ τους 30C στα βελανιδοδάση η συλλογή συνεχίζεται. Και όσο οι συνθήκες είναι καλές τόσο περισσότερο είναι το μελίτωμα. Και τα δένδρα στάζουν. Όταν όμως έρθει ο Αύγουστος, παύουν να υπάρχουν τρυφεροί βλαστοί και μικρά τρυφερά βελανίδια καθώς αυτά μεγαλώνουν και σκληραίνουν. Κάπου εκεί οι μικροσκοπικές αφίδες δεν μπορούν να επιβιώσουν άλλο και η έκκριση μελιτώματος μαζί με την συλλογή σταματάει. Αν ήμαστε τυχεροί και οι ήπιες καιρικές συνθήκες έχουν κρατήσει αρκετά τότε τα μελίσσια μας θα έχουν γεμίσει μέλι και αυτό θα μπει στα βαρέλια. Το μέλι της βελανιδιάς είναι πολύ ιδιαίτερο με στυφή και γεμάτη γεύση και κερδίζει τους καταναλωτές όταν το δοκιμάσουν. Παγώνει δύσκολα και έχει εμπορική ζήτηση. Καλά μέλια και γεμάτα βαρέλια να έχετε. Επιτρέπεται η αναδημοσίευση του άρθρου μόνο υπό την προϋπόθεση ότι θα γίνει αναφορά πως ανήκει στον Melissocosmos με ενεργό ling... google.com, pub-6072949510437281, DIRECT, f08c47fec0942fa0κάντε κλικ στον παρακάτω σύνδεσμο για περισσότερα
http://dlvr.it/SpmFQV

Πως να κρατήσω τα φίδια μακριά

Πως να κρατήσω τα φίδια μακριά  Παρ’ όλο που τα περισσότερα φίδια στη χώρα μας είναι ακίνδυνα οι περισσότεροι άνθρωποι λόγω άγνοιας πανικοβάλλονται στη θέα οποιουδήποτε φιδιού και νιώθουν πως απειλείται η ζωή τους. Το αποτέλεσμα συνήθως είναι ένα άδικα σκοτωμένο ζώο. Σε αυτό το άρθρο θα εξηγήσουμε πως μπορεί κάποιος να αποτρέψει όσο το δυνατόν την είσοδο των φιδιών στην ιδιοκτησία του και να μειώσει κατά πολύ τις πιθανότητες μιας τέτοιας συνάντησης. Αρχικά θα πρέπει να τονίσουμε τη σημαντικότητα των φιδιών και τις αρνητικές για τον άνθρωπο επιπτώσεις της αφαίρεσής τους από μία περιοχή. Τα φίδια παίζουν έναν από τους σπουδαιότερους ρόλους στην ισορροπία του οικοσυστήματος και η μείωση των πληθυσμών τους επιφέρει ανισορροπία σε αυτό, η οποία επηρεάζει αρνητικά και τον άνθρωπο. Για τη σημαντικότητα των φιδιών μπορεί κανείς να διαβάσει στα άρθρα «Πόσο ωφέλιμα είναι τα ερπετά και τα αμφίβια για τον άνθρωπο» και «Ποιος ο ρόλος των φιδιών; Είναι ωφέλιμα ζώα;». Επίσης, είναι σημαντικό να μπορούμε να αναγνωρίζουμε τουλάχιστον τα επικίνδυνα φίδια της περιοχής μας, κάτι το οποίο μπορεί να γίνει πολύ εύκολα με την βοήθεια των φωτογραφιών του herpetofauna.gr. Η θανάτωση των φιδιών ως λύση δεν είναι καθόλου σοφή. Τεχνικές και μέθοδοι που ΔΕΝ έχουν αποτέλεσμα στην απώθηση φιδιών ή είναι επικίνδυνες για τον άνθρωπο και το περιβάλλον: Θειάφι: Ενοχλητικό στην οσμή για τον άνθρωπο αλλά και αρκετά τοξικό, χωρίς κανένα αποδεδειγμένο αποτέλεσμα στην απώθηση φιδιών. Σκόρδο ή κρεμμύδι: Κανένα αποδεδειγμένο αποτέλεσμα στην απώθηση φιδιών. Πετρέλαιο ή βενζίνη: τοξικά για τον άνθρωπο, καταστρεπτικά για το περιβάλλον, χωρίς κανένα αποδεδειγμένο αποτέλεσμα στην απώθηση. Ναφθαλίνη: Επικίνδυνο υλικό, μπορεί να προκαλέσει ερεθισμό στο δέρμα, τα μάτια και το αναπνευστικό, βλάβες στο συκώτι, τους νεφρούς, το αίμα και το νευρικό σύστημα, ακόμα και καρκίνο. Δεν έχει αποδεδειγμένο αποτέλεσμα στην απώθηση. Απωθητικά εμπορίου: Σχεδόν όλα τους είναι βασισμένα σε ναφθαλίνη, θειάφι ή άλλες επικίνδυνες χημικές ουσίες, έχουν αμφίβολη σύσταση και κανένα αποδεδειγμένο αποτέλεσμα στην απώθηση φιδιών. Μάλιστα έχουν βρεθεί φίδια σε κατοικίες περιτριγυρισμένες από απωθητικά εμπορίου βασισμένα στην ναφθαλίνη που υπόσχονταν απώθηση. Υπάρχει λοιπόν ασφαλής τρόπος απώθησης των φιδιών; Η απάντηση είναι όχι. Σύμφωνα με τα σημερινά δεδομένα δεν υπάρχει κάποια ασφαλής μέθοδος απώθησης των φιδιών από μία περιοχή, αυτό όμως που μπορούμε να κάνουμε είναι να σκεφτούμε αντίστροφα. Αντί δηλαδή να ψάχνουμε τι τα απωθεί, να βρούμε τι είναι αυτό που τα προσελκύει και να προσπαθήσουμε να το αποφύγουμε. Η καθημερινή ζωή των φιδιών είναι πολύ απλή και χωρίζεται κυρίως σε τέσσερα στάδια: θερμορύθμιση, αναζήτηση τροφής, ξεκούραση και αναπαραγωγή. Οι πιο πιθανοί λόγοι για τους οποίους ένα φίδι θα επισκεφτεί την κατοικία μας είναι γιατί εκεί υπάρχει πηγή τροφής ή/και κρυψώνες όπου μπορεί να ξεκουραστεί. Η πρόληψη λοιπόν είναι αυτό που μπορούμε να κάνουμε για να αποτρέψουμε τα φίδια από το να επιλέξουν την κατοικία μας για «επίσκεψη». Τροφή Κρατάμε μακρυά από το σπίτι μας, όσο το δυνατόν, τρωκτικά (ποντίκια, αρουραίους, κτλ) και αρθρόποδα (γρύλους, ακρίδες, σαρανταποδαρούσες, κ.ά), τα οποία αποτελούν τροφή για τα φίδια και η παρουσία τους θα τους κινήσει το ενδιαφέρον. Αποφεύγουμε να αφήνουμε εκτεθημένες τροφές που μπορούν να προσελκύσουν τρωκτικά και μεγάλα έντομα, όπως ξηρούς καρπούς, φρούτα, λαχανικά και τρόφιμα γενικώς, αλλά και νερό και οτιδήποτε πόσιμο. (Το γάλα προσελκύει τα τρωκτικά και ΟΧΙ τα φίδια. Τα φίδια ΔΕΝ πίνουν γάλα!) Απαλλάσσουμε τον περιβάλλοντα χώρο της κατοικίας μας από σορούς αντικειμένων που μπορούν να χρησιμοποιηθούν ως κρυψώνες για τρωκτικά και έντομα και κλείνουμε/φράσσουμε όλες τις εξωτερικές σχισμές και τρύπες. Αποφεύγουμε να φυτεύουμε καρποφόρα δέντρα και φυτά στον κήπο μας τα οποία μπορούν να γίνουν ελκυστικά για τρωκτικά και αρθρόποδα. Μπορούμε επίσης να χρησιμοποιήσουμε απωθητικά τρωκτικών και εντόμων εάν βρούμε κάποια οικολογικά, μη-τοξικά, που δεν προκαλούν βλάβες σε εμάς ή στο περιβάλλον και βασίζονται σε φυσικά προϊόντα (αποφύγετε με κάθε τρόπο τα δηλητήρια). Κρυψώνες – Ελκυστικό περιβάλλον Τα φίδια αναζητούν πάντα ένα δροσερό, σκοτεινό και ασφαλές μέρος για να κρυφτούν και να ξεκουραστούν, ειδικά αφού τραφούν. Απαλλάσσουμε τον κήπο μας από μεγάλες πέτρες και σορούς ξύλων ή οποιωνδήποτε αντικειμένων δημιουργούν σχισμές, τρύπες και κρυψώνες. Κόβουμε – κουρεύουμε τα ψηλά χόρτα. Κλαδεύουμε τις βάσεις των πυκνών θάμνων έως και 60cm (ίσως και παραπάνω) πάνω από το έδαφος δημιουργώντας κενό από κάτω ή αποφεύγουμε τους πυκνούς θάμνους και την πυκνή βλάστηση γενικά. Φράσσουμε καλά τις σχισμές των εισόδων του σπιτιού, της αποθήκης ή του υπογείου, έτσι ώστε να κλείνουν ερμητικά οι πόρτες και τα ανοίγματα. Φράσσουμε όλες τις εξωτερικές τρύπες και σχισμές οι οποίες μπορούν να χρησιμοποιηθούν σαν προσωρινό καταφύγιο από τα φίδια. Αποφεύγουμε να δημιουργούμε ένα υγρό και δροσερό περιβάλλον την καλοκαιρινή περίοδο, όταν αυτό είναι προσβάσιμο από τα φίδια (π.χ. εξωτερικές λιμνούλες, μονίμως βρεγμένο γκαζόν, κτλ). Αποφεύγουμε να αφήνουμε τις εξώπορτες ανοιχτές. Ακολουθώντας τις παραπάνω συμβουλές δημιουργούμε ένα περιβάλλον αρκετά αφιλόξενο για τα φίδια, κάτι που τα κάνει να το απορρίψουν και να επιλέξουν κάποια άλλη περιοχή πιο βολική στον τρόπο ζωής τους και τις ανάγκες τους. Οι πιθανότητες να βρεθεί ένα φίδι σε περιβάλλον με αυτές τις συνθήκες γίνονται πλέον ελάχιστες και ακόμα λιγότερες να παραμείνει κάποιο που είναι περαστικό. Τι κάνουμε εάν εντοπίσουμε ένα φίδι στην κατοικία μας; Εάν δεν είμαστε ικανοί να αναγνωρίσουμε το φίδι και να ξέρουμε εάν είναι δηλητηριώδες ή όχι, το πρώτο πράγμα που κάνουμε είναι να καλέσουμε την Πυροσβεστική Υπηρεσία. Στη χώρα μας δυστυχώς δεν υπάρχει ακόμα αρμόδια υπηρεσία για τέτοια περιστατικά, όμως η Πυροσβεστική Υπηρεσία ενδέχεται να συνεργάζεται με κάποιους ειδικούς οι οποίοι θα έρθουν εθελοντικά να απομακρύνουν το φίδι από το σπίτι σας, ή να στείλει προσωπικό για να βοηθήσει την κατάσταση όπως μπορεί. Καθώς περιμένουμε να έρθει ο ειδικός ή το προσωπικό της Π.Υ., αυτό που μπορούμε να κάνουμε είναι να παρακολουθούμε το φίδι από απόσταση 3 μέτρων τουλάχιστον, έτσι ώστε να ξέρουμε ανά πάσα στιγμή που βρίσκεται. Επίσης μπορούμε να πετάξουμε επάνω του μία κουβέρτα γιατί είναι πολύ πιθανό να νιώσει ασφάλεια από κάτω και να παραμείνει εκεί μέχρι να φτάσουν οι ειδικοί, αποφεύγοντας έτσι το ενδεχόμενο να τρυπώσει σε κάποιο δύσκολο και μη προσβάσιμο σημείο του σπιτιού. Ένας σχετικά εύκολος τρόπος απομάκρυνσης ΜΗ δηλητηριώδους φιδιού είναι να το σπρώξουμε – “σκουπίσουμε” με ένα μακρύ αντικείμενο (π.χ. μεταλλική βέργα αναδίπλωσης τέντας) σε έναν ψηλό κάδο (80 εκατοστών και ψηλότερο) και στην συνέχεια να το μεταφέρουμε στην ύπαιθρο. Αυτό μπορεί να γίνει και με μία μακρυά ειδική λαβίδα για φίδια (snake tong). Ο κάδος θα πρέπει να είναι λείος εσωτερικά και να έχει πυκνά χόρτα ή μικρούς θάμνους στον πάτο για να μπορεί το φίδι να κρυφτεί. Αυτό όμως απαιτεί εμπειρία στην αναγνώριση φιδιών και δεν συνιστάται σε μη έμπειρα άτομα για λόγους ασφάλειας. Την καλύτερη λύση τη δίνει πάντα ένας ειδικός στα ερπετά, ο οποίος θα συλλέξει και θα απελευθερώσει το φίδι μακρυά από κατοικημένες περιοχές, σε κατάλληλο ενδιαίτημα και αυτή είναι και η προτεινόμενη λύση από μεριάς μας. Μην προσπαθήσετε να σκοτώσετε το φίδι καθώς είναι πολύ πιθανό να γίνει επιθετικό και να σας δαγκώσει στην προσπάθειά του να αμυνθεί και να σωθεί. Δεν είναι λίγες οι φορές που κάποιος ή κάποια δαγκώθηκε προσπαθώντας να θανατώσει ένα φίδι. Σύνταξη κειμένου: Ηλίας Στραχίνης Πηγή: http://www.herpetofauna.gr Επιτρέπεται η αναδημοσίευση του άρθρου μόνο υπό την προϋπόθεση ότι θα γίνει αναφορά πως ανήκει στον Melissocosmos με ενεργό ling... google.com, pub-6072949510437281, DIRECT, f08c47fec0942fa0κάντε κλικ στον παρακάτω σύνδεσμο για περισσότερα
http://dlvr.it/Splxf4

Τα καλύτερα δολώματα για τα ψάρια

Τα καλύτερα δολώματα για τα ψάρια Χωρίς αμφισβήτηση η επιλογή και η επεξεργασία-προετοιμασία κάθε δολώματος είναι το κυριότερο κομμάτι για όσους ψαρεύουν με δολώματα. Ποιες είναι όμως οι κατηγορίες δολωμάτων και ποια είναι τα δολώματα για κάθε είδος ψαριού; Τα δολώματα χωρίζονται σε δύο μεγάλες κατηγορίες τα ζωντανά και τα τεχνητά (ομοιώματα). Πιο αναλυτικά: ΤΕΧΝΗΤΑ Με την βοήθεια της τεχνολογίας η αγορά πλέον διαθέτει και ομοιώματα ψαριών που είναι πολύ κοντά στην εικόνα τους με τα αληθινά. Ενδεχομένως κάποιες φορές και ανάλογα με τις καιρικές συνθήκες προτιμώνται περισσότερο από τα ζωντανά. Για παράδειγμα σε κάποιες περιπτώσεις που η θάλασσα είναι θολή, τα ομοιώματα γίνονται πιο ευδιάκριτα από τα ζωντανά. Επίσης οι δονήσεις που δημιουργούνται από τα ομοιώματα είναι πιο καθαρές και γίνονται εύκολα αντιληπτές από τα ψάρια με κυνηγετικό ένστικτο. ΖΩΝΤΑΝΑ Η κατηγορία των ζωντανών δολωμάτων είναι μια τεράστια κατηγορία που χωρίζεται σε 5 υποκατηγορίες: τα σκουλήκια, οστρακοειδή, μαλακόστρακα, ψαροδόλια και ασπροδόλια. Σκουλήκια * Άγριο: Είναι κατάλληλο για παραγάδια λόγω σκληρότητας και το προτιμούν οι σαργοί, τα σκαθάρια και οι σικιοί. * Μάνα: Το σκουλήκι αυτό έχει την ιδιαιτερότητα να φωσφορίζει την νύχτα και το προτιμούν οι τσιπούρες, σαργούς, σκαθάρια, σπάρους κλπ. * Μονοδόλι: Το άσπρο χρώμα, το γεγονός ότι δολώνεται ολόκληρο και η ιδιότητα να φωσφορίζει το κατατάσσουν ένα από τα πιο εμπορικά δολώματα στη Μεσόγειο. Το προτιμούν τσιπούρες, λυθρίνια, σαργοί, μελανούρια. * Μαύρο: Προφανώς πήρε το όνομα του από το χρώμα του και η συντήρηση του είναι ολιγοήμερη. Το προτιμούν μουρμούρες, σπάροι, χάνοι, χειλούδες. * Φαραώ: Το πιο ακριβό δόλωμα από την κατηγορία των σκουληκιών λόγω των πολλών πλεονεκτημάτων. Έχει σκληρό κρέας, φωσφορίζει, οι κινήσεις που κάνει πάνω στο αγκίστρι είναι σπασμωδικές και το αίμα του είναι πολύ ελκυστικό. Κατάλληλο για χταπόδια, στείρες, σφυρίδες, ροφούς κλπ. * Ακροβάτης: Διατηρείται ζωντανό για 15 ημέρες και είναι διαθέσιμο στα περισσότερα σημεία πώλησης αλιευτικών ειδών. * Κόκκινο: Θέλει ιδιαίτερη προσοχή στην τοποθέτηση πάνω στο αγκίστρι και γι’ αυτό το λόγο χρησιμοποιείται στην κάθετη μέθοδο. Οστρακοειδή * Πεταλίδα: Το σκληρό της κρέας της επιτρέπει να χρησιμοποιείται σε όλες τις τεχνικές. * Πορφύρα: Ιδανικό για παραγάδια, το προτιμούν τσιπούρες, πέρκες, σκορπίδια. * Σωλήνα: Έχει λευκό και μαλακό κρέας και το βρίσκουμε ζωντανό ή κατεψυγμένο. * Σαμάρι: Έχει λευκό κρέας και το σχήμα του διαφέρει από τα υπόλοιπα οστρακοειδή. * Σαλιγκάρι: Θεωρείται γρήγορη λύση για όσους ψαρεύουν στα βράχια καθώς υπάρχει σε μεγάλο αριθμό. Μαλακόστρακα * Γαρίδα: Ιδανικό δόλωμα για όσους ψαρεύουν από σκάφος (ιδιαίτερα όταν είναι ζωντανή) και την προτιμούν λαβράκια, χταπόδια κλπ. * Καραβιδάκι: Έχει μαλακό κρέας που πρέπει να δολώνεται σωστά και με προσοχή. Το προτιμούν τσιπούρες, λυθρίνια, σαργοί, χάνοι. * Καβούρι: Έχει μαλακό κρέας και το προτιμούν οι ψαράδες που κυνηγούν μεγάλες τσιπούρες και χταπόδια. Ψαροδόλια * Σαρδέλα: Δολώνεται φρέσκια και είναι πολύ αποτελεσματικό για μεγάλα ψάρια όπως ροφούς, συναγρίδες, σφυρίδες. * Γαύρος: Ιδανικό για παραγάδι και θεωρείται το κατάλληλο για ζαργάνες, Μπαλάδες, λυθρίνια. * Σκουμπρί: Ιδανικό για παραγάδια και κατάλληλο για ψάρια του αφρού, τόνους, ξιφίες κλπ. Ασπροδόλια  * Καλαμάρι: Το κρέας του είναι άσπρο και μαλακό και χρησιμοποιείται κομμένο σε λωρίδες. * Θράψαλο: Διαφέρει από το καλαμάρι ως προς την σκληρότητα στο κρέας και γι’ αυτό το λόγο χρησιμοποιείται σε παραγάδια. * Μοσχοχτάποδο: Δολώνεται ολόκληρο σε παραγάδια με χοντρές πετονιές καθώς προσελκύει μεγάλα ψάρια όπως ροφούς, μουγγριά, σμέρνες, σφυρίδες. Τα καλύτερα δολώματα για τα ψάρια https://www.chania-citizen-guide.gr Επιτρέπεται η αναδημοσίευση του άρθρου μόνο υπό την προϋπόθεση ότι θα γίνει αναφορά πως ανήκει στον Melissocosmos με ενεργό ling...google.com, pub-6072949510437281, DIRECT, f08c47fec0942fa0κάντε κλικ στον παρακάτω σύνδεσμο για περισσότερα
http://dlvr.it/SpkbKn

Γιατί τα μελίσσια μου είναι επιθετικά;

Γιατί τα μελίσσια μου είναι επιθετικά; (άρθρο πάντα επίκαιρο) Χτες μου τηλεφώνησε ο φίλος μου ο Γιάννης για να με ενημερώσει ότι τα μελίσσια του ήταν πολύ επιθετικά για αδιευκρίνιστο λόγo. Τι είναι αυτό που κάνει τις μέλισσες μας να είναι επιθετικές όμως; Πάμε να δούμε... Δεν υπάρχουν ευτυχώς και πολλοί λόγοι που κάνουν επιθετικά τα μελίσσια, και η προσέγγιση  του θέματος αυτού δεν είναι πολύ δύσκολη. 1ον η κληρονομικότητα. Η κληρονομικότητα ασφαλώς είναι ένας μεγάλος παράγοντας των επιθετικών μελισσών. Κάποιες φυλές μελισσών είναι πολύ επιθετικές, ενώ κάποιες άλλες δεν είναι επιθετικές. Σε ένα μελισσοκομείο μπορεί κάποιες κυψέλες να φιλοξενούν επιθετικές μέλισσες, ενώ κάποιες άλλες κυψέλες να φιλοξενούν ήρεμες μέλισσες. Η επιθετικότητα είναι και κληρονομικός παράγοντας λοιπόν, γι αυτό ο μελισσοκόμος δεν πρέπει ΠΟΤΕ να κόβει παραφυάδες από μελίσσια που είναι επιθετικά. Ορισμένοι μελισσοκόμοι ισχυρίζονται ότι τα επιθετικά μελίσσια μαζεύουν περισσότερο μέλι. Η μέχρι τώρα εμπειρία μου με τις μέλισσες δεν το επιβεβαιώνει αυτό όμως. Έχω παρατηρήσει ότι τα μελίσσια στο μελισσοκομείο μου, που μαζεύουν τις μεγαλύτερες ποσότητες μελιού πάντα είχαν νορμάλ συμπεριφορά. Νορμάλ συμπεριφορά εννοώ, ούτε επιθετική ούτε και κοιμώμενη, αλλά σε φυσιολογικά επίπεδα συμπεριφορά. Φέρτε στο μυαλό σας ένα απλό παράδειγμα ανθρώπου που είναι στην τσίτα... Μπορεί αυτός να αποδώσει τα μέγιστα σε μια εργασία; Η νευρικότητα είναι στρεσσογόνος παράγοντας να ξέρετε. Ένας οργανισμός που βρίσκεται σε υψηλά επίπεδα στρες, καταρρέει και δεν μπορεί να αποδώσει. Αυτό πιστεύω ότι ισχύει και για τις μέλισσες. 2ον η βαρρόα. Ένα μελίσσι που έχει μεγάλη προσβολή από βαρρόα είναι πολύ νευρικό. Το αυτό ισχύει και για ολόκληρο το μελισσοκομείο. Όταν μέρα νύχτα οι μέλισσες προσπαθούν να πετάξουν από πάνω τους τις ψείρες είναι πολύ φυσικό να είναι πολύ εκνευρισμένες και να επιτίθενται με το παραμικρό. 3ον ασθένειες. Ένα μελίσσι, ή ένα μελισσοκομείο που πάσχει από κάποια ασθένεια ιδίως εντερικής φύσεως, όπως Νοζεμίαση ή διάρροια μπορεί να γίνει πολύ νευρικό και ευέξαπτο. Μεγάλη νευρικότητα έχω παρατηρήσει και σε μελίσσια με γυψόγονο. 4ον ο καιρός. Ο κακός καιρός είναι πολύ σημαντικός παράγοντας σε ότι αφορά την νευρικότητα των μελισσών. Οι μέλισσες ειδικά αν υπάρχει ανθοφορία και δεν μπορούν να συλλέξουν προμήθειες είναι πολύ τσαντισμένες. Οι μέλισσες έχουν την δυνατότητα να προβλέπουν τον καιρό. Γνωρίζουν αν ο καιρός θα χαλάσει ή αν θα βρέξει σε λίγες ώρες και αυτό τις κάνει πολύ νευρικές γιατί νιώθουν ότι θα στερηθούν την χαρά της εργασίας με τον παλιόκαιρο. Οι μέλισσες γνωρίζουν τον καιρό καθώς έχουν την δυνατότητα να βλέπουν σε άλλο φάσμα χρώματός, μπορούν δηλαδή να δουν και πέρα από το υπεριώδες. Πιθανότατα όταν είναι να χαλάσει ο καιρός τα χρώματα στο μπλε του ουρανού να αλλάζουν αλλά το ανθρωπινο μάτι να μην μπορεί να τα διακρίνει. Οι μέλισσες όμως που έχουν την δυνατότητα να βλέπουν και πέρα από το βαθύ μπλε ίσως αντιλαμβάνονται την διαφορά. 5ον Δηλητηριάσεις. Και η δηλητηρίαση από φυτοφάρμακα επηρεάζει την συμπεριφορά των μελισσών. Ασφαλώς οι πόνοι στην κοιλιά τους θα είναι έντονοι, οπότε  όλα τους φταίνε και επιτίθoνται με το παραμικρό. 6ον Άτσαλοι χειρισμοί του μελισσοκόμου. Ο έμπειρος μελισσοκόμος σίγουρα έχει μάθει να προσέχει τις κινήσεις του. Αποφεύγει τους κραδασμούς, αν χρειαστεί πάει κόντρα στον άνεμο, δεν μπαίνει μπροστά στην είσοδο των μελισσών και γενικά προσπαθεί να μην κάνει αισθητή την παρουσία του, με αποτέλεσμα οι μέλισσες να είναι πιο ήρεμες. 7ον η πείνα. Όταν το μελίσσι πεινάει, ειδικά αν έξω υπάρχει ανθοφορία και αυτή δεν δίνει, και νιώθει πείνα και έλλειψη τροφής τότε γίνεται επιθετικό. Είναι γεγονός ότι οι χορτάτες μέλισσες δεν έχουν καθόλου όρεξη να επιτεθούν, και το αυτό το γνωρίζουμε από τους αφεσμούς, οι οποίοι φεύγουν με γεμάτη την γούσα τους μέλι από την παλιά τους κυψέλη για να έχουν απόθεμα στην νέα κυψέλη που θα πάνε. Γι αυτό μπορούμε και πιάνουμε άνετα τους αφεσμούς, γιατί οι μέλισσες έτσι όπως είναι μπουκωμένες με μέλι δεν έχουν όρεξη για καβγάδες. 8ον ανθοφορίες. Κάποιες ανθοφορίες ερεθίζουν πολύ τις μέλισσες. Το φθινοπωρινό ρείκι σουσούρα κυρίως αλλά και το ανοιξιάτικο, τις κάνει εξαιρετικά επιθετικές και μάλιστα το τσίμπημα πονάει πολύ. Ήταν το άρθρο Γιατί τα μελίσσια μου είναι επιθετικά; Επιτρέπεται η αναδημοσίευση του άρθρου μόνο υπό την προϋπόθεση ότι θα γίνει αναφορά πως ανήκει στον Melissocosmos με ενεργό ling...google.com, pub-6072949510437281, DIRECT, f08c47fec0942fa0κάντε κλικ στον παρακάτω σύνδεσμο για περισσότερα
http://dlvr.it/SpjMdf

Ο έλατος και το μέλι του: Όταν δουλεύει το μελίτωμα

Ο έλατος και το μέλι του: Όταν δουλεύει το μελίτωμα Είναι γνωστό ότι ένα από τα καλύτερα μέλια της Ελλάδας βγαίνει στα ψηλά της βουνά και έχει κερδίσει εκατομμύρια καταναλωτές μελιού. Ο μελισσοκόμος που έχει στην αποθήκη του μέλι ελάτου γνωρίζει πιστεύω ότι πολύ δύσκολα θα πουλήσει άλλου είδους μελιού αν δεν τελειώσει πρώτα ο έλατος. Και ότι οι πελάτες θα ζητάνε επίμονα μέλι ελάτου όσες φορές κι αν τους πεις ότι τελείωσε. Το μέλι αυτό που τόσο απλόχερα δίνει η φύση συλλέγεται από μέλισσες και μελισσοκόμους τα τελευταία χρόνια όλο και πιο δύσκολα λόγω των αντίξοων καιρικών συνθηκών και της αλλαγής του κλίματος. Φυσικά πρόκειται για μελούρα, για μελίτωμα δηλαδή που εκκρίνεται στα δέντρα με την βοήθεια και την συμβολή διαφόρων εντόμων που ευδοκιμούν στα βουνά. Ο έλατος είναι ίσως το μοναδικό φυτό ή δέντρο που δίνει μελίτωμα όχι από ένα αλλά από πολλά και διαφορετικά είδη εντόμων που τον απομυζούν. Ας δούμε όμως ποια είναι αυτά και τι γίνεται... (function(d, s, id) { var js, fjs = d.getElementsByTagName(s)[0]; if (d.getElementById(id)) return; js = d.createElement(s); js.id = id; js.src = "//connect.facebook.net/el_GR/sdk.js#xfbml=1&version=v2.8"; fjs.parentNode.insertBefore(js, fjs); }(document, 'script', 'facebook-jssdk'));Στον έλατο πρώτα ξεκινάει να δίνει μέλι η φούντα. Φούντα λέμε το τελευταίο άκρο των κλαδιών του ελάτου. Είναι το πιο τρυφερό και εκεί το προσβάλουν κάμπιες και μελίγκρες. Επιστημονικά την φούντα θα την συναντήσουμε με το όνομα Mindarus abietinus. Ένα μικροσκοπικό έντομο σαν την πράσινη μελίγκρα αφήνει μικρά σταγονίδια μελιτώματος στα τρυφερά άκρα των βλασταριών του ελάτου. Συνήθως οι μέλισσες εκεί πρωτοξεκινούν να συλλέγουν αλλά οι ποσότητες είναι μικρές. Τα τελευταία χρόνια όμως ένα περίεργο φαινόμενο που ακόμα δεν έχει εξηγηθεί έχει κάνει την εμφάνιση του. Όταν η νομή του ελάτου πλέον τελειώσει, τότε κάνει την εμφάνιση του στα φύλλα του ελάτου ένα γυαλιστερό μελίτωμα χωρίς να δικαιολογείται από ύπαρξη εντόμου. Οι μέλισσες το συλλέγουν σε μεγάλες ποσότητες μα αυτό παγώνει μέσα στις κηρήθρες και δεν βγαίνει στον μελιτοεξαγωγέα. Ορισμένοι παλαιοί μελισσοκόμοι το σχετίζουν με την φούντα και γι αυτό το κατατάσσω στην νομή της. Λένε δηλαδή πως όταν η φούντα είναι πολλή και εκκρίνει μελίτωμα ότι μέρος αυτού το ρουφάει το δέντρο. Αργότερα που οι ζέστες αυξάνουν το δέντρο το ξερνάει ξανά κατά κάποιο τρόπο και γι αυτό το παρατηρούμε χωρίς την ύπαρξη του εντόμου που πλέον έχει εκλείψει. Για κάποιο λόγω όμως παγώνει πολύ γρήγορα πριν βγει από τις κηρήθρες. Να τονιστεί ότι είναι το μόνο είδος μελιού που δίνει ο έλατος και παγώνει. Και ότι το φαινόμενο αυτό δεν έχει διευκρινιστεί ακόμα πλήρως οπότε με επιφύλαξη αναφέρω τα παραπάνω. Η δεύτερη και κυριότερη νομή του ελάτου είναι ο κόμπος. Ο κόμπος βγαίνει κοντά στα άκρα του ελάτου κυρίως στα σημεία που οι βλαστοί του κάνουν διχάλα. Μοιάζουν με μικρά κοκκινωπά σπυράκια που όταν ωριμάσουν δακρύζουν ένα γλυκό και παχύρρευστο υγρό. Κάθε κόμπος αν και σε μέγεθος μικρό περίπου στο μισό του κεφαλιού της μέλισσας βγάζει τόσο μελίτωμα που χρειάζονται δεκάδες εργάτριες για να το συλλέξουν. Όταν ο κόμπος αρχίσει και δακρύσει διαρκεί μερικές ημέρες η έκκριση του και μετά τελειώνει οριστικά. Όμως έρχονται και ωριμάζουν νέοι κόμποι στο δέντρο και η συλλογή συνεχίζεται. Πριν ωριμάσει ο κόμπος και δακρύσει αν είναι ζωντανός και τον σπάσουμε με το νύχι μας θα δούμε ότι βγάζει ένα άσπρο ή κιτρινωπό υγρό. Αν ο κόμπος είναι νεκρός όμως, βγάζει κόκκινο υγρό και τότε αυτό σημαίνει ότι δεν θα δακρύσει μελίτωμα από αυτόν. Όταν δουλέψει ο κόμπος η καλή συλλογή μελιού πρέπει να θεωρείται βέβαιη. Επιστημονικά τον κόμπο θα τον συναντήσουμε με τον όρο Physokermes hemicryphus. Το τρίτο κύριο έντομο του ελάτου είναι ο κοριός. Ο κοριός του ελάτου είναι στην ουσία ένα μεγαλόσωμο είδος μελίγκρας. Στην αρχή βλέπουμε στον κορμό του ελάτου συνήθως δυο έντομα σε μέγεθος μύγας περίπου που έχουν φτερά. Αυτά οι μελισσσοκόμοι τα λέμε μάνες... Αυτά τα έντομα σύντομα γεννάνε πολλά, εκατοντάδες θα έλεγα νεαρά έντομα και στην περιοχή βλέπουμε να γίνεται μια νέα πολυπληθείς οικογένεια, και εκκρίνει μέλι τόσο που κυλάει κάτω στην φλούδα του κορμού. Το μελίτωμα είναι τόσο πολύ που το χώμα και οι πέτρες κάτω από τα έλατα είναι μούσκεμα και κολλάνε. Αν συμβεί αυτό τότε ο μελισσοκόμος δεν προλαβαίνει να τρυγάει. Τα μικροσκοπικά έντομα που γεννήθηκαν σύντομα μεγαλώνουν και γίνονται και τα ίδια μάνες, και τότε φεύγουν πηγαίνουν σε νέα έλατα και κάνουν την δική τους οικογένεια. Όσο ο καιρός είναι καλός η αύξηση του πληθυσμού τους είναι εκρηκτική και η έκκριση μελιτώματος απερίγραπτη. Είναι πολύ ευάλωτο στις βροχές όμως αυτό το έντομο, και μπορεί με μια μόνο καταιγίδα να καταστραφεί, όπως επίσης δεν μπορεί να αντέξει όταν οι θερμοκρασίες στα βουνά ξεπεράσουν τους 30C. Τον κοριό του ελάτου θα τον συναντήσουμε με το επιστημονικό όνομα Cinara pectinatae. Τέλος ένα ακόμα έντομο που δίνει πολύ μέλι στον έλατο είναι η φούσκα. Η φούσκα μορφολογικά μοιάζει πάρα πολύ με τον κόμπο γι αυτό πολλές φορές την μπερδεύουμε με αυτόν. Σε αντίθεση με τον κόμπο δεν εμφανίζεται όπου τα κλαδάκια κάνουν διχάλες μα μπορεί να εμφανιστεί σε οποιοδήποτε λεπτό κλαράκι, μεμονωμένα ή και πολλές μαζί. Και αυτό όταν ωριμάσει δακρύζει ένα γλυκό υγρό που οι μέλισσες το μαζεύουν με λαιμαργία. Επιστημονικά την φούσκα θα την συναντήσουμε με τον όρο eulecanlum seriseum. Φίλες και φίλοι αυτά ήταν τα έντομα του ελάτου που δίνουν μέλι. Ως ορατά έντομα φυσικά μπορούμε να δούμε μόνο τον κοριό και την φούντα, ενώ ο κόμπος και η φούσκα στην ουσία είναι μια φωλιά εντόμου που έχει γεννήσει εκεί τα αβγά του τα οποία όταν εκκολαφθούν τα μικροσκοπικά έντομα αρχίζουν και εκκρίνουν μελίτωμα, οπότε τότε λέμε ότι ωρίμασαν. Το ιδανικό είναι όλα τα έντομα μαζί να βρεθούν σε ευνοϊκές συνθήκες και να δώσουν μελίτωμα. Οι ποσότητες όμως είναι τόσο μεγάλες που ακόμα και 2 από τα 4 είδη εντόμων αν δώσουν μέλι αρκεί για να βάλουν μεγάλες ποσότητες μελιού όλα τα μελίσσια που θα βρεθούν στα βουνά. Πρέπει να τονιστεί ότι οι ποσότητες είναι τεράστιες και δεν στερεύουν όσα μελίσσια και αν μαζευτούν στα βουνά αν η έκκριση ξεκινήσει φυσικά. Αν δεν ξεκινήσει η έκκριση όμως τότε δεν θα μαζέψει μέλι ούτε αν ανέβαινε στα βουνά 1 μοναδικό μελίσσι. Δεν ξεχνάμε ότι το μέλι ελάτου εφόσον είναι αυτούσιο δεν παγώνει ποτέ όσα χρόνια κι αν περάσουν. Ότι για να βγει θέλει υγρασία στην ατμόσφαιρα όταν ξεκινάει, χωρίς βροχές, χωρίς κρύο, και χωρίς υψηλή για την εποχή θερμοκρασία. Και οπωσδήποτε ότι τα μελίσσια δεν μπορούν να παραμείνουν στο βουνό για περισσότερες από 30 έως 50 ημέρες γιατί τότε θα καταρρεύσουν από πληθυσμό λόγω έλλειψης γύρης και κυρίως λόγω της μέλανης νόσου που προκαλείται στις μέλισσες στα έλατα. Εύχομαι τα βουνά πάντα να στάζουν άφθονο μέλι και τα μελίσσια όλων μας να είναι ασήκωτα από το βάρος αυτού. Melissocosmos Επιτρέπεται η αναδημοσίευση του άρθρου μόνο υπό την προϋπόθεση ότι θα γίνει αναφορά πως ανήκει στον Melissocosmos με ενεργό ling... google.com, pub-6072949510437281, DIRECT, f08c47fec0942fa0κάντε κλικ στον παρακάτω σύνδεσμο για περισσότερα
http://dlvr.it/SpgtCD

Η παραγωγή της πρόπολης και τα μυστικά της

Η παραγωγή της πρόπολης και τα μυστικά της Φίλες και φίλοι ευτυχώς οι Μελισσοκομία έχει πολλούς τομείς και έτσι ο μελισσοκόμος έχει αρκετές επιλογές ενασχόλησης αλλά και συμπλήρωσης του εισοδήματος του, γι αυτό αν πχ δεν πάει καλά η παραγωγή μελιού μια χρονιά, μπορεί κάλλιστα να στραφεί σε παραφυάδες, βασιλικό πολτό, πρόπολη, γύρη κτλ ώστε να μετριαστεί ή και να καλυφθεί το χαμένο εισόδημα του. Μια τέτοια επιλογή είχα κι εγώ αυτές τις μέρες λοιπόν και αποφάσισα να δοκιμάσω την τύχη μου στην παραγωγή πρόπολης. Θα πρέπει να γνωρίζεται ότι η τιμή της πρόπολης ξεκινάει από τα 50-60 ευρώ και μπορεί να πάει ακόμα παραπάνω ανάλογα με την ποιότητα και την καθαρότητα της, ενώ διάφορες εταιρείες όπως η Apιivita αγοράζουν την πρόπολη. Για αρχή επέλεξα να τοποθετήσω σήτες πρόπολης σε περίπου 70 μελισσάκια. Ο τρόπος παραγωγής πρόπολης με σήτες μας εξασφαλίζει και μεγίστη ποσότητα και καλή ποιότητα, όποτε γι αυτό τον προτίμησα. Της έλαβα με μεταφορική κατόπιν παραγγελίας απευθείας από την ΜΕΛΙΣΣΟΚΟΜΙΚΗ ΑΘΗΝΩΝ. Θέλω να τονίσω εδώ τα εξής. Η προτίμηση στις σήτες πρόπολης της ΜΕΛΙΣΣΟΚΟΜΙΚΗΣ ΑΘΗΝΩΝ έγινε λόγο της εξαιρετικής τιμής τους. Οι σήτες πωλούνται απευθείας από την εταιρεία. Αξίζει να σας πω ακόμα ότι πλέον με τις μεταφορικές εταιρείες που δραστηριοποιούνται σε όλη την Ελλάδα μπορούμε να παραγγέλνουμε πλέον απευθείας από τις μεγάλες Μελισσοκομικές εταιρείες προϊόντα και να γλιτώνουμε έτσι πολλά χρήματα αφού όπως σας είπα το κόστος μεταφοράς είναι ελάχιστο. Συνάδελφοι αυτά ισχύουν για τις σήτες πρόπολης. Αν πρώτα ο Θεός οι σήτες γεμίσουν πρόπολη, θα ακολουθήσει άρθρο με την συγκομιδή της αλλά και με την πώληση της! Στο σύνδεσμο πιο κάτω μπορείτε να δείτε την σήτα πρόπολης της ΜΕΛΙΣΣΟΚΟΜΙΚΗΣ ΑΘΗΝΩΝ http://www.melissokomiki.com/index.php?route=product/product&product_id=299#.U8aNt_l_vRp Διαβάστε πιο κάτω πληροφορίες γύρω από την πρόπολη. MELISSOCOSMOS Η πρόπολις στην καθαρεύουσα, η πρόπολη στη δημοτική, η propolis ως παγκόσμια ορολογία. Σύνθετη με το πρώτο συνθετικό της την πρόθεση ΠΡΟ και δεύτερο το ουσιαστικό ΠΟΛΙΣ . «ΠΡΟ ΤΗΣ ΠΟΛΕΩΣ» (των μελισσών). Εμπεριέχει εξ’ ορισμού την άμυνα, την αντιμετώπιση του κινδύνου, την αναχαίτιση του εχθρού και γενικά την οχύρωση. Οι μέλισσες τη χρησιμοποιούν υπό μορφή επικάλυψης, σαν γενική μορφή προστασίας. Εξυπηρετεί το σκοπό να καλύπτει όλες τις τρύπες και τα κενά της κυψέλης. Επιτρέπει όχι μόνο να επισκευαστούν οι καταστροφές στο εσωτερικό της κυψέλης, αλλά στους ψυχρούς η πολύ θερμούς τόπους να μειώνει το μέγεθος της εισόδου της κυψέλης, έτσι ώστε να περιορίζει στο ελάχιστο δυνατό την πρόσβαση του κρύου ή θερμού αέρα, και των πιθανών εχθρών μέσα στην κυψέλη. Καθυστερεί την εξέλιξη των ασθενειών μέσα στην κυψέλη, λειτουργώντας ως προφυλακτικό μέσο για τις εργάτριες μέλισσες στην είσοδο της κυψέλης, προσφέρει μία» μπάρα προστασίας» σε βακτήρια και ιούς. Οι μέλισσες παράγουν την πρόπολη, ξεκινώντας από φυτικές ρητίνες που εκκρίνονται από τους οφθαλμούς των φυτών και από το φλοιό ορισμένων δέντρων (π.χ. λεύκες). ΣΥΜΠΕΡΙΦΟΡΑ ΤΗΣ ΕΡΓΑΤΡΙΑΣ ΜΕΛΙΣΣΑΣ ΓΕΝΙΚΑ: Οι εργάτριες μέλισσες εκτελούν όλες τις εργασίες μέσα και έξω από την κυψέλη, εκτός της διαδικασίας της αναπαραγωγής στην οποία συμμετέχουν και η βασίλισσα (σύζευξη) ή (η βασίλισσα γέννηση γονιμοποιημένων αυγών). Οι εργάτριες μέλισσες που ασχολούνται με εργασίες μέσα στην κυψέλη, αναφέρονται ως «οικιακές» μέλισσες και οι εργασίες που αναλαμβάνουν είναι η καθαριότητα της κυψέλης – ο αερισμός η εκτροφή του γόνου, η κατασκευή των κηρυθρών, η διατροφή της βασίλισσας, η τακτοποίηση των τροφών, και η φρούρηση της κυψέλης. Μετά τις εργασίες αυτές που εκτελούνται στις τρεις πρώτες εβδομάδες της ζωής τους οι εργάτριες αναλαμβάνουν εργασίες υπαίθρου στη συλλογή νέκταρος, γύρης, νερού, πρόπολης και τις αναφέρουμε ως «συλλέκτριες».  ΣΥΜΠΕΡΙΦΟΡΑ ΤΗΣ ΣΥΛΛΕΚΤΡΙΑΣ ΠΡΟΠΟΛΗΣ Η πρώτη ύλη της πρόπολης είναι ρητινώδεις εκκρίσεις από τους οφθαλμούς δασικών κυρίως δέντρων. Οι συλλέκτριες πρόπολης με τα σαγόνια τους αποσπούν ένα κομμάτι από τις εκκρίσεις αυτές και με τη βοήθεια των δύο πρώτων ζευγών των ποδιών τους τα μεταφέρουν εναλλάξ στα «καλαθάκια» της γύρης στο τρίτο ζεύγος ποδιών. Ο χρόνος που απαιτείτε για τη συλλογή της πρόπολης εξαρτάται από τη θερμοκρασία και υγρασία του αέρα που ρευστοποιεί ανάλογα τις ρητινώδεις εκκρίσεις. Ένα πλήρες φορτίο πρόπολης απαιτεί κατά μέσο όρο εργασία μισής ώρας από τη συλλέκτρια πρόπολης. Η πρόπολη επίσης δεν αποθηκεύεται στην κυψέλη, αλλά παραλαμβάνεται αμέσως από τις μέλισσες που ασχολούνται με τη χρήση της και τοποθετείται όπου χρειάζεται. Η συλλέκτρια πρόπολης περιμένει να την ξεφορτώσουν οι οικιακές μέλισσες, οι οποίες προσθέτουν κερί και διάφορες εκκρίσεις στην πρώτη ύλη και έτσι παράγεται αυτό το θαυμάσιο υλικό , η πρόπολη, με τις εξαιρετικές ιδιότητες. Η ποσότητα της πρόπολης που συλλέγει και κατ’ έκταση μπορεί να παράγει μια κυψέλη εξαρτάται από διάφορους παράγοντες: η φυλή (ράτσα) των μελισσών, η θερμοκρασία του περιβάλλοντος (ελάχιστη 20ο C) και φυσικά η μεγαλύτερη σημασία στην παραγωγή της πρόπολης έχει η χλωρίδα της περιοχής όπου βρισκονται τα μελισσοσμηνη. ΜΗΧΑΝΙΣΜΟΣ ΠΑΡΑΓΩΓΗΣ Αφού τη μεταφέρουν μέσα στην κυψέλη με τις τρίχες των ποδιών τους, σκεπάζουν τα εσωτερικά και εξωτερικά μέρη της κυψέλης με αυτήν η οποία ισχυροποιεί την αποικία των μελισσών και της παρέχει ένα υγιέστερο περιβάλλον. Ακόμη η μέλισσα αλείφει το σώμα της με αυτήν την ουσία, για να την προστατευθεί από τους φυσικούς της εχθρούς. Η ΠΡΟΠΟΛΗ ΣΤΗΝ ΚΥΨΕΛΗ Ταριχεύουν με την πρόπολη μεγαλόσωμα ζώα όπως ποντίκια που πέθαναν μέσα στη κυψέλη και δεν είναι σε θέση να τα μεταφέρουν έξω. Η πρόπολη δεν επιτρέπει την ανάπτυξη μικροβίων και δυσοσμιών. Επιχρίουν τα κελιά των κηρυθρών μετά την εκκόλαψη των μελισσών για να τα αποστειρώσουν ώστε να είναι έτοιμα για να ξαναγεννήσει η βασίλισσα μέσα τους. ΤΕΧΝΙΚΗ – ΠΑΡΑΓΩΓΗ Ο μελισσοκόμος συλλέγει την πρόπολη ΄ξύνοντας τα εσωτερικά τοιχώματα της κυψέλης, το καπάκι , η τα πλαίσια όπου την εναποθέτουν οι μέλισσες. Εκμεταλλευόμενοι αυτή την ιδιότητα της μέλισσας τοποθετούμε πλαστικό πλέγμα στο επάνω μέρος των πλαισίων το οποίο καλύπτεται από τις μέλισσες με πρόπολη, και αργότερα τη μαζεύουμε. Τοποθετείται το πλέγμα στην κατάψυξη, όπου ψύχεται και κατόπιν τινάζοντας το πλαίσιο, παραλαμβάνουμε καθαρή ξηρή πρόπολη. Οι σκληρές ακαθαρσίες απομακρύνονται και μετά η πρόπολη διαλύεται σε διάλυμα 70% αιθυλικής αλκοόλης, η οποία επιτρέπει την αφαίρεση του κεριού που είναι ελαφρά διαλυτό σε χαμηλές θερμοκρασίες. Υπολογίζεται ότι κάθε μελίσσι μπορεί να παράξει από 100 – 300 γρ. πρόπολη το χρόνο. ΕΙΔΗ ΤΗΣ ΠΡΟΠΟΛΗΣ ΚΑΙ ΓΕΩΒΟΤΑΝΙΚΗ ΤΗΣ ΠΡΟΕΛΕΥΣΗ Η πρόπολη συλλέγεται κυρίως από φυτά, δέντρα και μπουμπούκια. Φυτά πλούσια σε ρητινώδεις ουσίες είναι: ΛΕΥΚΕΣ, ΣΗΜΥΔΑ, ΚΑΣΤΑΝΙΑ, ΙΤΙΑ, ΒΕΛΑΝΙΔΙΕΣ, ΔΑΜΑΣΚΗΝΙΕΣ, ΣΚΛΗΘΡΑ, ΦΡΑΞΟΣ, ΚΕΡΑΣΙΑ, ΦΤΕΛΙΑ, ΠΕΥΚΟ, ΕΛΑΤΟΣ, ΛΑΡΥΞ και πολλά άλλα είδη που δεν έχουν καταγραφεί ακόμη όπως ο ηλίανθος. Ανάλογα της βοτανικής προελεύσεως έχουμε διάφορους τύπους πρόπολης, με μικρές διακυμάνσεις στη σύσταση τους. Η ΠΡΟΠΟΛΗ ΣΤΟ ΕΜΠΟΡΙΟ Μια χρήσιμη και καλής ποιότητας πρόπολη πρέπει να έχει τις παρακάτω ιδιότητες. Να είναι φρέσκια (όχι παλαιότερη των 2 ετών), να είναι καθαρή, να μην περιέχει ξένα σώματα (ξύλα, μπογιά από την κυψέλη, πίσσα).                                                                              ΔΙΑΤΗΡΗΣΗ ΤΗΣ ΠΡΟΠΟΛΗΣ Η πρόπολη διατηρείται σε ερμητικά κλειστά βάζα, μακριά από το φως και την υψηλή θερμοκρασία. Πηγη http://www.ekem.org.gr/ Επιτρέπεται η αναδημοσίευση του άρθρου μόνο υπό την προϋπόθεση ότι θα γίνει αναφορά πως ανήκει στον Melissocosmos με ενεργό ling... google.com, pub-6072949510437281, DIRECT, f08c47fec0942fa0κάντε κλικ στον παρακάτω σύνδεσμο για περισσότερα
http://dlvr.it/Spg0lp